Dur brzuszny jest ostrą cykliczną infekcją antroponiczną jelit.

Rozwija się po wejściu do organizmu patogennej bakterii Salmonella typhi poprzez przewodzenie pokarmowe. Oznacza to, że sposób, w jaki patogen jest przenoszony z zakażonego organizmu do podatnej odporności. Może dostać się do środka przez zanieczyszczoną wodę, żywność lub brudne ręce. Dlatego ważne jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny osobistej..

Po infekcji osoba odczuwa stan gorączki, a organizm jest poddawany ogólnemu zatruciu. W organizmie stopniowo rozwija się dur brzuszny, na górnych warstwach naskórka pojawiają się wykwity różowate, a także specyficzne uszkodzenie układu limfatycznego w dolnych partiach jelita cienkiego.

Co to jest?

Tyfus jest ostrą chorobą zakaźną z dominującym uszkodzeniem przewodu pokarmowego, wywoływaną przez bakterie z rodzaju Salmonella. Dur brzuszny należy do kategorii chorób antroponotycznych, co oznacza, że ​​czynnik wywołujący tę patologię może istnieć tylko w organizmie człowieka.

Na terytorium Federacji Rosyjskiej liczba zachorowań na dur brzuszny znacznie spadła od 2007 roku. Jeśli w latach 2003-2006 roczna liczba pacjentów wahała się od 150 do 180, to w latach 2007-2013 liczba ta nie przekraczała 80 osób. W 2014 roku zarejestrowano 14 pacjentów (13 dorosłych i 1 dziecko).

Czynnik wywołujący dur brzuszny

Czynnikiem wywołującym dur brzuszny - Salmonella typhi, jest Bacillus (Bacillus), formy średnie, ma następującą budowę, której cechy pozwalają na identyfikację patogenu wśród innych patogennych Salmonelli, a struktura ta z góry określa cechy życia i sposoby interakcji z makroorganizmem:

  • Antygen O (określa żywotność, czyli jak długo patogen może żyć w niekorzystnych warunkach);
  • Antygen H (wici - określa mobilność bakterii);
  • Antygen Vi (jest specyficznym antygenem zjadliwości, to znaczy powoduje wysoki stopień zdolności infekcyjnej);
  • Endotoksyna (toksyna zawarta wewnątrz patogenu i uwalniana po jego śmierci, powodując uszkodzenia);
  • Kosmki to formacje, za pomocą których patogen jest przyczepiany i wprowadzany do enterocytów (komórek jelitowych);
  • Tropizm (najczęstsza zmiana) do tkanki nerwowej;
  • Zdolność do namnażania się w komórkach układu odpornościowego (komórki CMF to układ monocytarnych fagocytów, które mogą być utrwalone w narządach limfoidalnych lub swobodnie się poruszać)
  • Plazmidy R (geny determinujące syntezę enzymów niszczących leki przeciwbakteryjne), ze względu na ten czynnik determinujący lekooporność, a także zdolność patogenu do długotrwałego utrzymywania się (przebywania) w organizmie, powstają nowe szczepy lekooporne; sprzyja temu również niewłaściwe stosowanie leków przeciwbakteryjnych.

W przeciwieństwie do wielu innych prątków ten czynnik sprawczy nie tworzy zarodników i kapsułek, ale nie zmniejsza to jego stabilności w środowisku zewnętrznym, ponieważ jest stosunkowo stabilny i umiera tylko w wysokich temperaturach (gotowanie, autoklawowanie itp.) 60˚С - 30 minut po ugotowaniu śmierć następuje natychmiast. Ginie również pod działaniem środków dezynfekujących (fenol, chlor, lezol) w ciągu kilku minut. Niskie temperatury nie są dla niego śmiertelne; Dobrze się rozmnaża i długo utrzymuje się w produktach mlecznych (mleko, kwaśna śmietana, galaretka) - może tam przebywać kilka miesięcy, mniej więcej tyle samo może przebywać w glebie i zbiornikach wodnych (w bieżącej wodzie nawet do kilku dni).

Jak możesz się zarazić?

Tyfus brzuszny odnosi się do zakażeń z mechanizmem przenoszenia kałowo-ustnego, co oznacza, że ​​przenikanie patogennych bakterii do organizmu odbywa się głównie przez usta. Infekcję można przeprowadzić za pomocą pożywienia lub wody. Salmonella utrzymuje się w glebie lub wodzie przez długi czas, co powoduje, że ta droga zakażenia jest najczęstsza. Infekcja kontaktowa lub domowa występuje niezwykle rzadko, głównie u dzieci. Może się to zdarzyć poprzez bezpośredni kontakt ze źródłem infekcji (np. Dziecko może włożyć do ust zabawkę skażoną salmonellą).

Salmonella przedostaje się przez jamę ustną do organizmu człowieka, a następnie migruje do jelit. Wiadomo, że wprowadzenie patogenu następuje w jelicie krętym, czyli odcinku jelita cienkiego. Początkowo bakterie zaczynają pasożytować w skupiskach tkanki limfatycznej w jelicie krętym. Następnie wraz z przepływem limfy przenikają do węzłów chłonnych krezkowych. Tutaj również zaczynają się intensywnie rozmnażać, a po osiągnięciu określonego stężenia przenikają do krwiobiegu. Będąc w węzłach chłonnych, salmonella nie tylko w nich rośnie i namnaża się, ale także wywołuje rozwój procesu zapalnego. Okres od momentu, w którym bakterie dostaną się do organizmu, aż do wejścia do krwiobiegu, nazywany jest okresem inkubacji. Po jej zakończeniu pojawiają się pierwsze objawy choroby. Wiadomo, że w przypadku wystąpienia choroby konieczne jest, aby co najmniej 10 milionów komórek drobnoustrojów dostało się do przewodu żołądkowo-jelitowego. W przewodzie pokarmowym ich stężenie może osiągnąć miliard.

Salmonella w krwioobiegu prowadzi do rozwoju bakteriemii. Bakteremia to krążenie bakterii we krwi (która zwykle jest sterylna). Proces ten zbiega się z pojawieniem się pierwszych objawów duru brzusznego i zakończeniem okresu inkubacji. Im bardziej masywna bakteriemia, tym silniejsze i wyraźniejsze objawy choroby..

Patogeneza

Ciekawa cecha rozważanej choroby: jej patogeneza jest cykliczna i wszystkie etapy od penetracji do połączenia z walką układu odpornościowego człowieka przechodzą kilkakrotnie. Trwa to tak długo, aż odporność człowieka stanie się tak silna, że ​​może mieć szkodliwy wpływ na mikroorganizmy chorobotwórcze jednocześnie we wszystkich miejscach ich lokalizacji..

Rozprzestrzenianie się duru brzusznego w organizmie następuje etapami:

  1. Drobnoustroje chorobotwórcze wnikają do jelita cienkiego, a raczej do jego końcowych odcinków.
  2. Patogeny przenikają przez błonę śluzową jelit i powodują szybki postęp procesu zapalnego - zapalenie jelit.
  3. Przenikanie salmonelli (czynników wywołujących dur brzuszny) do tkanki limfoidalnej - zajęte są węzły chłonne i krezka oraz przestrzeń zaotrzewnowa.
  4. Patogeny dostają się do krwiobiegu i dostają się do śledziony i wątroby. Pomimo aktywnego rozprzestrzeniania się patogenne mikroorganizmy nadal aktywnie się rozwijają i rozmnażają, wnikają głęboko w tkanki narządów. Efektem takiej aktywności są patologiczne procesy zapalne w wątrobie i śledzionie..
  5. Ponieważ w krwiobiegu krążą czynniki wywołujące dur brzuszny, organizm „włącza” reakcję ochronną - zaczyna działać system odpornościowy, który niszczy Salmonellę i prowokuje rozwój silnego odurzenia.

Objawy duru brzusznego

Okres inkubacji wynosi od 7 dni do 23 dni, średnio 2 tygodnie. Czynnik sprawczy - usta - jelita - łaty Peyera i pojedyncze pęcherzyki (zapalenie węzłów chłonnych i zapalenie naczyń chłonnych) - krwiobieg - bakteriemia - pierwsze objawy kliniczne. Mikroorganizmy krążące we krwi częściowo giną - uwalnia się endotoksyna, która powoduje zespół odurzenia, aw przypadku masywnej endotoksemii - zakaźny wstrząs toksyczny.

  1. Początkowy okres (czas od wystąpienia gorączki do ustabilizowania się jej stałego rodzaju) trwa 4-7 dni i charakteryzuje się narastającymi objawami zatrucia. Bladość skóry, osłabienie, ból głowy, zmniejszenie apetytu, bradykardia. Biała nalot na języku, zaparcia, wzdęcia, biegunka.
  2. Szczytowy okres to 9-10 dni. Temperatura ciała jest stale wysoka. Objawy zatrucia są wyraźne. Pacjenci są zahamowani, negatywnie wpływają na środowisko. Na bladym tle skóry można dostrzec bladoróżowe pojedyncze elementy wysypki - różyczki, nieznacznie wystające ponad powierzchnię skóry, zanikające pod naciskiem, zlokalizowane na skórze brzucha, dolnej części klatki piersiowej, bocznych powierzchni tułowia, zgięciowych powierzchni kończyn górnych. Obserwuje się głuchotę dźwięków serca, bradykardię, niedociśnienie. Język pokryty jest brązowawym nalotem, ze śladami zębów na krawędziach. Brzuch jest rozdęty, występuje tendencja do zaparć. Powiększona jest wątroba i śledziona. Stan duru brzusznego - ostry letarg, upośledzenie świadomości, majaczenie, halucynacje. Innym przejawem ciężkości choroby jest zakaźny wstrząs toksyczny.
  3. Okres wyleczenia choroby. Temperatura spada krytycznie lub przy przyspieszonej lizie, upośledzenie odurzenia - pojawia się apetyt, normalizuje się sen, stopniowo znika osłabienie, poprawia się samopoczucie.
  4. W okresie rekonwalescencji nawrót choroby może wystąpić u 3-10% pacjentów. Zwiastunami nawrotu są: niska gorączka, brak normalizacji wielkości wątroby i śledziony, zmniejszony apetyt, utrzymujące się osłabienie, złe samopoczucie. Nawrotowi towarzyszą te same objawy kliniczne, co choroba podstawowa, ale trwa on krócej.

Tyfus może występować w postaci łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej. Istnieją nietypowe formy choroby - nieudane i wymazane.

Obecnie w obrazie klinicznym duru brzusznego zaszły wielkie zmiany. Wynika to z powszechnego stosowania antybiotyków, a także immunoprofilaktyki. W rezultacie zaczęły dominować wymazane i nieudane formy choroby. Gorączka może trwać do 5-7 dni (czasami 2-3 dni). Ostry początek występuje częściej (bez okresu prodromalnego - w 60-80% przypadków). Jeśli chodzi o obraz krwi, w 50% przypadków pozostaje normocytoza, eozynofile są normalne. Testy serologiczne na dur brzuszny mogą być ujemne przez cały czas trwania choroby.

Komplikacje

Tyfus jest poważną chorobą i często pociąga za sobą różne negatywne konsekwencje dla zdrowia pacjenta. Przyczyną powikłań jest aktywna aktywność bakterii w organizmie człowieka. Ważnym czynnikiem jest wiek pacjenta, ponieważ najczęściej konsekwencje rozpoznaje się u osób starszych..

Konsekwencje duru brzusznego dzielą się na specyficzne i niespecyficzne.

Nieswoiste powikłania duru brzusznego

W tej grupie znajdują się choroby, które mogą być konsekwencją nie tylko tyfusu, ale także innych chorób. Bakterie duru brzusznego oprócz jelit mogą infekować inne narządy, wywołując procesy zapalne. Sytuacja jest skomplikowana, gdy wtórne zakażenie bakteryjne łączy się z zapaleniem pierwotnym..

Niespecyficzne konsekwencje duru brzusznego obejmują:

  • z układu oddechowego - zapalenie płuc (zapalenie tkanki płucnej);
  • od strony naczyń - zakrzepowe zapalenie żył (zapalenie żył);
  • ze strony serca - zapalenie mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego);
  • ze strony nerek - pyelitis (zapalenie miedniczki nerkowej), odmiedniczkowe zapalenie nerek (zapalenie tkanki nerkowej);
  • z układu nerwowego - zapalenie nerwów obwodowych (zapalenie nerwów), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie mózgu i, w niektórych przypadkach, rdzenia kręgowego, po którym następuje paraliż);
  • ze strony układu mięśniowo-szkieletowego - zapalenie stawów (zapalenie stawów), zapalenie chrząstki (zapalenie tkanki chrzęstnej), zapalenie okostnej (zapalenie okostnej);
  • z narządów moczowo-płciowych - zapalenie pęcherza (zapalenie pęcherza), zapalenie gruczołu krokowego (zapalenie prostaty).

Specyficzne powikłania duru brzusznego

Ta kategoria obejmuje konsekwencje charakterystyczne tylko dla duru brzusznego. Spośród konkretnych następstw tej choroby największą wartość ma wstrząs infekcyjno-toksyczny. Stan ten rozwija się u szczytu choroby z powodu ogromnego spożycia toksyn do krwiobiegu, które są wydzielane przez bakterie duru brzusznego. Te toksyny wywołują skurcz naczyń, powodując upośledzenie krążenia krwi..

Etapy zakaźnego wstrząsu toksycznego to:

  1. Wcześnie. Pacjent ma wyraźną świadomość, można zaobserwować niepokój, niepokój ruchowy, obrzęk twarzy i górnej połowy ciała. W tym samym czasie oddech jest przyspieszony, ciśnienie krwi rośnie i spada falami. U dzieci wczesnemu stadium towarzyszą zwykle wymioty, biegunka, bóle brzucha (w górnej części).
  2. Wyrażone. Lęk i ogólne podniecenie w pierwszym etapie zastępuje stan apatyczny, zahamowanie motoryczne. Skóra pacjenta staje się blada, zimna i wilgotna. Z biegiem czasu na skórze mogą pojawić się krwotoki. Kończyny nabierają niebieskawego odcienia. Temperatura i ciśnienie krwi spadają, oddech i puls stają się słabe. Objętość moczu gwałtownie spada. W tym okresie rozwijają się różne patologie ze strony nerek, układu oddechowego..
  3. Zdekompensowane. Ciśnienie krwi i temperatura ciała nadal spadają. Pacjent cierpi na drgawki, możliwa jest utrata przytomności lub śpiączka. Skóra nabiera wyraźnego niebieskiego odcienia. Nie ma oddawania moczu. Zaczynają się pojawiać objawy dysfunkcji wszystkich narządów.

Diagnostyka

Ponieważ nie istnieją charakterystyczne cechy mikroskopowe duru brzusznego Salmonella, główną metodą rozpoznawania duru brzusznego są badania serologiczne. Opierają się na wykrywaniu specyficznych przeciwciał w osoczu krwi..

Można to zrobić w następujący sposób:

  1. Reakcja aglutynacji. Najprostsza i najstarsza metoda określania obecności przeciwciał przeciwko antygenowi O patogenu. Staje się pouczający dwa tygodnie po wystąpieniu choroby. Metoda jest niespecyficzna, ponieważ może dać fałszywie dodatni wynik w przypadku innych typów zakażeń salmonellą;
  2. Pośrednia reakcja hemaglutynacji. Pomaga w rozpoznaniu duru brzusznego już w pierwszym tygodniu choroby;
  3. Fluorescencyjna odpowiedź przeciwciał. Bardzo czuła metoda diagnostyczna, która pozwala na określenie dowolnego rodzaju przeciwciał przeciwko składnikom antygenowym patogenu. Metoda pomaga nie tylko w ocenie dynamiki choroby, ale także w obserwacji nosicieli oraz w okresie rekonwalescencji;

Podstawą rozpoznania duru brzusznego zgodnie z serologicznymi metodami diagnostycznymi jest stały wzrost miana swoistych przeciwciał. W tym celu badania należy powtarzać w czasie..

Wysypka tyfusowa

Jak leczyć dur brzuszny?

Pacjent z tyfusem jest hospitalizowany na oddziale zakaźnym. Szpital będzie musiał spędzić ponad miesiąc. Podczas leczenia należy przestrzegać ścisłego leżenia w łóżku. Pomoże to zapobiec pęknięciu jelit i krwawieniu wewnętrznemu. Bardzo ważne jest, aby nie podnosić ciężkich przedmiotów i nie obciążać nawet podczas korzystania z toalety.

Leczenie duru brzusznego przebiega jednocześnie w kilku kierunkach.

Zwalczaj odurzenie i odwodnienie

Musisz pić więcej, aby „wypłukać” toksynę z organizmu lub, jak mówią lekarze, „odtruć”. Ilość wypijanego płynu powinna wynosić co najmniej 2,5-3 litry dziennie. Jeśli to nie wystarczy, przepisywane są enterosorbenty. Leki te adsorbują (absorbują) toksyny i gazy w jelitach. W tym celu biorą Enterodez, Polyphepan, White coal, Smecta.

Przy umiarkowanym stanie konieczne jest oczyszczenie nie tylko jelit, ale także krwi. Aby to zrobić, wstrzykuje się dożylne roztwory soli glukozy, aby toksyny były szybko usuwane przez nerki. Stosowane są leki: Lactasol, Quartasol, Acesol, 5% roztwór glukozy. Są przepisywane do 1,5 litra dziennie.Jeśli pomimo wszelkich starań, zatrucie nasila się, wówczas tabletki prednizolonu są przepisywane na 5 dni. Terapia tlenowa pomaga dobrze zwalczyć zatrucie. Tlen jest wstrzykiwany cewnikami do nosa lub za pomocą specjalnej komory ciśnieniowej tlenu.

Jeśli leki nie pomagają, a stan pogarsza się przez trzy dni, wykonuje się transfuzję krwi.

Zwalczanie infekcji

Antybiotyki są używane do zwalczania salmonelli w durie brzusznym. Przepisuj lewomycetynę lub ampicylinę w postaci tabletek lub domięśniowo 4 razy dziennie przez miesiąc.

W ciężkich postaciach stosuje się połączenie antybiotyków ampicyliny i gentamycyny. Lub leki nowej generacji Azithromycin, Ciprofloxacin.

Jeśli antybiotyki nie działają lub są źle tolerowane, przepisywane są leki przeciwdrobnoustrojowe z innych grup: Biseptol, Bactrim, Septrim, Cotrimoxazole. Przyjmuje się 2 tabletki 2 razy dziennie. Kurs 3-4 tygodnie.

Odżywianie

W przypadku duru brzusznego potrzebujesz oszczędnej diety - diety numer 4. Pokarm nie powinien pozostawać w jelitach, podrażniać go, powodować obfitego wydzielania żółci. Lekarze zalecają gotowanie na parze, sito lub mieszankę żywności. Jedzenie powinno być ciepłe w temperaturze 20-50 C, popijając dużą ilością wody.

Dozwolone produktyNiedozwolona żywność
Wczorajszy chlebŚwieże ciasto
Mleko kwasofilne, trzydniowy kefir, świeży twarożekAlkohol
Jajka 1 dziennie, na miękko lub w formie omletuKasza jęczmienna, proso, kasza jęczmienna
Wołowina, cielęcina, ryba gotowana, duszona lub gotowana na parzeTłuste i smażone potrawy
Suflet mięsny, paszteciki gotowane na parze, pasztet domowyWieprzowina, jagnięcina, kaczka, gęś
Warzywa w postaci puree i budyniuKawa z mlekiem, napoje gazowane
Owoce i jagody w formie galaretki i musuDania w puszkach i wędzone
Drobno posiekane młode warzywaŚwieże warzywa i owoce
Cukier, dżemMusztarda, chrzan, keczup, ostre przyprawy
Puree owsiane: kasza gryczana, płatki owsianeLody i ciasto ze śmietaną
Niskotłuszczowe zupy rosołowe ze zbożami i klopsikamiMarynaty i marynaty
Oliwka, słonecznik, masło
Herbata, kakao z odrobiną mleka, kompoty, soki ze świeżych owoców rozcieńczone do połowy wody

Musisz przyjmować jedzenie 5-6 razy dziennie, w małych porcjach. Nie może przekazać ani czuć głodu przez długi czas.

Po wypisie ze szpitala (6-7 tygodni choroby) menu można stopniowo rozszerzać. Nie opieraj się od razu na zabronionych wędzonych i tłustych potrawach. Wypróbuj małe porcje nowych pokarmów przez 7-10 dni.

Poprawa stanu ogólnego

Podczas choroby szpik kostny nie wytwarza wystarczającej ilości białych krwinek, które zapewniają odporność. Aby zwiększyć ich produkcję i przyspieszyć proces gojenia się wrzodów w jelitach, przepisuje się leki Methyluracil i Pentoxil. Są przyjmowane w tabletkach po posiłkach..

Angioprotector Ascorutin pomaga poprawić funkcjonowanie małych naczyń włosowatych, normalizuje metabolizm i krążenie krwi..

Nalewka z żeń-szenia, cytryńca chińskiego lub eleutherococcus poprawia ogólną kondycję, dodaje siły i poprawia napięcie układu nerwowego. Stosuje się naturalne preparaty ziołowe wraz z kompleksem witamin: A, B, C, E..

Zapobieganie

  1. Przestrzeganie zasad sanitarno-epidemiologicznych na różnych poziomach organizacji (od zaopatrzenia w wodę - oczyszczanie ścieków, po higienę osobistą);
  2. Badanie pracowników przedsiębiorstw spożywczych (przy pomocy RNGA nie wolno im pracować do czasu uzyskania wyników);
  3. W każdym przypadku choroby wysyłane jest pilne powiadomienie do władz sanitarno-epidemiologicznych. Pacjent jest hospitalizowany, osoby kontaktowe są obserwowane przez 21 dni, a ostateczna dezynfekcja przeprowadzana jest w ognisku.
  4. Po chorobie, nie później niż 10 dni po wypisie, przeprowadza się 5-krotne badanie bakteriologiczne kału i moczu w odstępie 2 dni, a następnie przez 2 lata, 4 razy w roku, przeprowadza się 3-krotne badanie bakteriologiczne kału i moczu. Jeśli wszystkie wyniki badań są negatywne, osoby są usuwane z rejestru.

Specyficzne: zgodnie ze wskazaniami epidemicznymi (jeśli zachorowało więcej niż 25 osób na 100000 populacji + podróż do krajów o wysokiej zachorowalności + stały kontakt z nosicielami) - w tym przypadku przepisana jest szczepionka na suchy alkohol Tifivak, można ją przeprowadzić od 15-55 lat. Jeśli wiek wynosi od 3 do 15 lat - szczepionkę przeciw durowi brzusznemu polisacharydowemu Vi (Vianvac), a po 3 latach powtórne szczepienie.

Prognoza

Przy obecnym poziomie opieki medycznej rokowanie w przypadku duru brzusznego jest korzystne, choroba kończy się pełnym wyzdrowieniem. Pogarszające się rokowanie obserwuje się wraz z rozwojem zagrażających życiu powikłań: perforacji ściany jelita i masywnego krwawienia.

Dur brzuszny

Ostra infekcja jelitowa wywołana środowiskiem bakteryjnym i charakteryzująca się czasem trwania gorączki i ogólnym zatruciem organizmu nazywana jest durem brzusznym. Choroba ta odnosi się do ciężkich dolegliwości, w wyniku których głównym środowiskiem zmiany jest przewód żołądkowo-jelitowy, a wraz z pogorszeniem wpływa na śledzionę, wątrobę i naczynia krwionośne..

Czynnikiem sprawczym tego złego samopoczucia jest bakteria Salmonella typhi, która charakteryzuje się odpornością na środowisko. Dostając się bezpośrednio do organizmu człowieka, bakteria ta lokalizuje i uwalnia toksyczne substancje, które mają negatywny wpływ i powodują odpowiednie oznaki i objawy choroby.

W ubiegłym wieku dur brzuszny występował u ludzi dość często, ale od nowego tysiąclecia przypadki złego samopoczucia pojawiają się rzadziej. Ale nawet dzisiaj ta choroba zakaźna nie jest całkowicie zwalczona, a czasami lekarze diagnozują przypadki tyfusu, szczególnie w krajach o napiętej sytuacji (gdzie trwają operacje wojskowe, niehigieniczne warunki itp.).

Przyczyny występowania

Ponieważ tyfus jest chorobą zakaźną wywoływaną przez bakterię Salmonella, przyczyną lokalizacji choroby jest wniknięcie wirusa do organizmu. Głównym nosicielem duru brzusznego jest osoba, której organizm jest zakażony. Infekcja przedostaje się do organizmu z otoczenia, najczęściej poprzez pożywienie, wodę lub z powodu braku higieny. Infekcja może utrzymywać się w organizmie przez długi czas, ale jednocześnie okresowo pojawiają się nawroty duru brzusznego, co wskazuje na przewlekłą postać choroby.

Salmonella to Gram-dodatnie pałeczki z antenami, które można zobaczyć tylko pod mikroskopem. Charakteryzuje się odpornością na przetrwanie w środowisku, nie boi się przemarznięcia, dostania się do organizmu, aktywnie namnaża się i powoduje negatywny efekt przejawiający się objawami choroby. Jedynymi czynnikami, które mają wpływ na niszczenie bakterii, są wysokie temperatury lub chemikalia..

Tak więc istnieją dwa powody wchłaniania Salmonelli do organizmu:

  1. Od środowiska poprzez spożycie zepsutej żywności, wody lub nieprzestrzeganie norm higieny.
  2. Od osoby zakażonej przez kontakt z gospodarstwem domowym lub wodą.

Osoba zarażona durem brzusznym jest szczególnie niebezpieczna po 2-3 tygodniach. Dopiero po tym czasie obserwuje się aktywne uwalnianie patogenu z organizmu. Zakaźna coli jest wydzielana i osadzana zarówno na żywności, jak i przedmiotach. Patogen jest również wydalany wraz z moczem i kałem, na których osiadają muchy. Pozostałości odchodów z patogenem pozostają na łapach, więc gdy mucha ląduje na produkcie spożywczym, zakażenie Salmonellą staje się nieuniknione. W celu dezynfekcji żywności używanej w żywności należy przeprowadzić jej obróbkę termiczną lub chemiczną. Ale najpierw musisz mieć pewność, że produkt jest naprawdę niebezpieczny..

Na tej podstawie warto zauważyć, że najbardziej prawdopodobną lokalizacją choroby jest lato i wiosna. Jak rozpoznać oznaki infekcji tyfusowej? Na to pytanie można odpowiedzieć w następnej sekcji, w której opisano wszystkie objawy choroby..

Objawy choroby

Długość okresu inkubacji zależy od następujących czynników:

  • ilość infekcji, która dostała się do organizmu;
  • metoda wejścia (woda, żywność, bezpośredni kontakt);
  • ludzkie warunki.

Na tej podstawie okres inkubacji wynosi od 3 do 21 dni, więc objawy choroby pojawiają się w określonym czasie.

Tak więc objawy duru brzusznego charakteryzują się etapami przebiegu, które rozważymy bardziej szczegółowo. Istnieją trzy stadia choroby, które mają swoje własne objawy. Te etapy nazywane są:

  1. Inicjał;
  2. Razgara;
  3. Rozwiązanie lub rekonwalescencja.

Początkowe objawy stadium

Początkowy etap wynika ze stopniowego rozwoju złego samopoczucia odurzenia. Istnieje również postać ostra, charakteryzująca się szybkością i obecnością bólu.

Stopniowy rozwój takiej dolegliwości jak tyfus charakteryzuje się występowaniem ogólnego zmęczenia organizmu, narastaniem osłabienia i nasileniem bólów głowy. Pacjent traci apetyt i dreszcze. Wraz ze stopniową postacią choroby temperatura wzrasta bliżej 7 dni po zakażeniu. Termometr pokazuje 39, a czasem 40 stopni, co wskazuje na potrzebę pilnej hospitalizacji.

Ostra postać duru brzusznego charakteryzuje się szybkim wystąpieniem objawów, to znaczy po dwóch do trzech dniach człowiek może odczuwać wszystkie dolegliwości i gorączkę, w tym.

Objawy duru brzusznego charakteryzują się oznakami zahamowania człowieka, zarówno fizycznego, jak i intelektualnego. Z biegiem czasu choroba staje się powolna, a odpowiedzi na wszelkie pytania są publikowane z trudem. W tym samym czasie zmienia się cera: pacjent staje się blady, w niektórych sytuacjach dochodzi do przekrwienia skóry.

Choroba charakteryzuje się negatywnym wpływem na układ sercowo-naczyniowy, powodując objawy bradykardii i niedociśnienia tętniczego. Często objawy kaszlu i przekrwienia błony śluzowej nosa stają się oznakami złego samopoczucia. Oddychanie staje się utrudnione, pojawia się świszczący oddech, co wskazuje na powikłanie i wystąpienie rozlanego zapalenia oskrzeli.

W jamie ustnej podczas badania obserwuje się obraz zgrubienia języka, który pokryty jest szaro-białą powłoką. Brak płytki nazębnej odnotowuje się tylko na końcu języka. W gardle pojawia się wzdęcie i zaczerwienienie, co powoduje powiększenie migdałków.

Podczas dotykania prawego obszaru biodrowego pojawia się dudnienie i bolesne odczucia, które wskazują na pojawienie się zapalenia jelita krętego. Pod koniec pierwszego tygodnia u pacjenta występuje biegunka, często prowadząca do zaparć. Na tym etapie w wątrobie i śledzionie pojawia się ból, co wskazuje na rozprzestrzenianie się bakterii po całym organizmie..

Objawy wysokiego etapu

Tyfus od drugiego tygodnia przechodzi do drugiego etapu - wzrostu, który charakteryzuje się ostrymi objawami bólu. Długość szczytu zależy od wyżej wymienionych czynników i może trwać od 3 dni do 2 tygodni. Drugi etap można określić na podstawie objawów gorączki pacjenta. Nasila się odurzenie organizmu, co wpływa na funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego. Pacjentów charakteryzuje stan zatrzymania, w wyniku którego orientacja w miejscu i czasie jest trudna, a czasem wręcz niemożliwa. Trudność w rozpoznawaniu bliskich i przyjaciół, senność i częste dolegliwości bólowe - wszystko to jest charakterystyczne dla takiej dolegliwości jak tyfus.

Brak snu powoduje naruszenie stanu psychofizjologicznego pacjenta, przez co staje się bardziej nerwowy i obojętny na otaczający go świat. Tylko w niektórych sytuacjach pojawiają się wrzody podniebienia, które mają postać bólu gardła. Ten etap charakteryzuje się utrzymywaniem stałej temperatury 39, czasami 40 stopni.

W drugim tygodniu pojawia się różowawo-czerwona różyczka (wysypka lub pryszcze), która osiąga 3 mm średnicy. Te objawy w medycynie nazywane są wykwitami, które charakteryzują się dominacją w jamie brzusznej, klatce piersiowej, kończynach górnych i dolnych..

Wysypka lub wysypka ma postać monomorficzną, czyli niewielką liczbę trądziku (około 8-10). Wysokość różyczki nie osiąga znacznych rozmiarów, są one wyraźnie widoczne na bladym tle skóry. Jeśli spróbujesz rozciągnąć skórę w okolicy różyczki, zauważysz, że znikają one bezpiecznie. Po uwolnieniu skóra pojawia się ponownie, co wskazuje na obecność procesu zapalnego. Czas trwania przewagi różyczki wynosi około 5 dni, po czym zanikają pozostawiając przebarwienia na skórze.

Objawy w postaci żółtej pigmentacji skóry wskazują na zespół Filippovicha, który powoduje uszkodzenie wątroby. Zmniejsza się częstość akcji serca, spada ciśnienie tętnicze i żylne oraz pojawia się dikrotyka tętna.

Faza szczytowa charakteryzuje się głównie zaostrzeniem zapalenia narządów oddechowych, w szczególności występuje zapalenie oskrzeli. Zapalenie oskrzeli, jeśli nie zostanie zapewniona odpowiednia pomoc, przechodzi w zapalenie płuc, które charakteryzuje się tragicznym zakończeniem dla osoby.

Dalsze zaostrzenie występuje w układzie pokarmowym, ponieważ charakteryzuje się następującymi objawami:

  • suche usta;
  • nakładanie się języka (pojawiają się pęknięcia z krwawieniem);
  • na języku pojawiają się odciski zębów;
  • wzdęcia;
  • zaparcia i zielonkawa biegunka;
  • występowanie zapalenia pęcherzyka żółciowego, zwłaszcza u kobiet.

Na samym szczycie choroby „duru brzusznego” następuje zmniejszenie ilości moczu, co świadczy o występowaniu białkomoczu. Pogłębienie się choroby prowadzi do rozwoju zapalenia pęcherza lub pyelitis. U kobiet w ciąży objawy choroby prowadzą do przedwczesnego porodu lub poronienia.

W 8% przypadków występuje poważne powikłanie, które charakteryzuje się pojawieniem się krwawienia z jelit.

Objawy etapu rozdzielczości

W końcowym etapie następuje zmniejszenie objawów choroby, które charakteryzują się obniżeniem temperatury ciała. Bóle głowy ustępują, zmniejsza się ból wątroby i śledziony, poprawia się apetyt, a usta i język są nawilżone.

Ale oprócz normalizacji nadal występuje ogólne wyczerpanie organizmu, osłabienie, drażliwość i labilność. Okres ustąpienia lub wyzdrowienia wynosi od 5 dni do 2 tygodni. Na tym etapie patogeny są usuwane z organizmu i bez użycia jakichkolwiek leków. Przy całkowitym ustąpieniu objawów nie należy myśleć, że dur brzuszny na zawsze opuścił środowisko ludzkiego ciała. W 5% przypadków salmonella pozostaje w organizmie, a osoba automatycznie staje się nosicielem przewlekłego wirusa.

Komplikacje

Tyfus, oprócz wszystkich powyższych, może powodować bardziej nieprzewidywalne komplikacje, które charakteryzują się występowaniem tak poważnych chorób:

  • niedokrwistość;
  • krwotok jelitowy;
  • perforacja ściany jelita;
  • zapalenie otrzewnej;
  • zapalenie mięśnia sercowego;
  • zakrzepowe zapalenie żył.

Jeśli pacjent z tyfusem spędza cały czas w łóżku, jest to obarczone pojawieniem się odleżyn. Aby zapobiec powikłaniom tyfusu, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc do lekarza, który zdiagnozuje i przepisze odpowiednie metody pozbycia się choroby.

Diagnostyka

W zależności od stopnia zaawansowania choroby duru brzusznego przeprowadza się odpowiednią diagnozę. W okresie inkubacji choroby nie można zdiagnozować. Na początkowym etapie przeprowadzane są następujące środki diagnostyczne:

  1. Analiza serologiczna, sugerująca użycie surowicy pacjenta do reakcji aglutynacji. Najbardziej akceptowalna jest reakcja hemaglutynacji, która określa ilość przeciwciał odpowiadającą normie.
  2. Metoda bakteriologiczna. Metodę tę charakteryzują analizy moczu, kału i krwi, na podstawie których można wyciągnąć odpowiednie wnioski. Metodą biologiczną analizy uzyskuje się trzeciego dnia, dlatego też stosuje się metodę serologiczną..

Prawidłowo postawiona diagnoza decyduje o sukcesie leczenia, dlatego po rzetelnym zdefiniowaniu choroby warto od razu przystąpić do rekonwalescencji.

Leczenie

Leczenie duru brzusznego odbywa się wyłącznie w warunkach szpitalnych, ponieważ choroba jest zakaźna i zawsze istnieje ryzyko zakażenia innych osób. Metoda leczenia obejmuje:

  • stosowanie antybiotyków;
  • czynniki patogenetyczne;
  • cierpliwa opieka;
  • dieta.

Przede wszystkim pacjent przebywa w osobnym pomieszczeniu z wygodnym łóżkiem i odpowiednimi warunkami higienicznymi. W fazie szczytowej zalecany jest tylko odpoczynek w łóżku i całkowity odpoczynek. Ale ten reżim trwa nie dłużej niż 7 dni, więc odleżyny nie powstają. Bardzo ważne jest utrzymanie dobrej higieny żywności i higieny osobistej.

Terapia żywieniowa obejmuje przyjmowanie pokarmu, który ma delikatny wpływ na jelita. Posiłki powinny być trzy razy dziennie, nie powinny zawierać zepsutych produktów, a także powodować procesy fermentacji po spożyciu.

Wraz z higieną i odżywianiem pacjentowi przepisuje się stosowanie antybiotyków, których czas trwania jest równy całemu okresowi choroby. Najpopularniejszym i najskuteczniejszym lekiem jest lewomycetyna. Przyjmuje się 4 razy dziennie, ale dawkowanie jest indywidualne dla każdego pacjenta. Antybiotyk pomaga pozbyć się objawów choroby, ale nie zapobiega powstawaniu przewlekłej duru brzusznego.

W przypadku wystąpienia powtarzających się objawów choroby przepisuje się ampicylinę, co wynika również z dobrej skuteczności działania na chorobę. Jeśli patogen nadal aktywnie działa w organizmie, uciekają się do stosowania leków nitrofuranowych lub sulfanilamidowych.

Aby uniknąć nawrotów nawrotów, stosuje się środki z grupy niesteroidowych sterydów anabolicznych, do których należą: Orotan potasu, Metylouracyl.

Leczenie obejmuje również dezynfekcję organizmu, przeprowadzaną za pomocą dożylnego podania 5% roztworu glukozy, Hemodez lub Reopolyglucin.

Zapobieganie

Zapobieganie durowi brzusznemu obejmuje następujące środki ostrożności:

  1. Przestrzeganie higieny, staranne przetwarzanie żywności, przestrzeganie norm sanitarnych, monitorowanie stanu wody pitnej.
  2. Monitorowanie lub monitorowanie osób, które miały objawy choroby, a także tych, którzy na co dzień są bezpośrednio narażeni na zagrożenie infekcją: lekarze, pracownicy żywności.
  3. Po kontakcie z pacjentem należy poddać się ścisłej obserwacji przez 21 dni.
  4. Dezynfekcja miejsc, w których doszło do rozprzestrzeniania się patogenu.

Uwaga! Ludność jest szczepiona przeciwko durowi brzusznemu poprzez wprowadzenie płynnego sorbowanego zastrzyku przeciw durowi brzusznemu.

Tyfus jest bardzo trudny do wyleczenia, zwłaszcza gdy jest wysoki. Aby uniknąć wystąpienia tej niebezpiecznej choroby, konieczne jest monitorowanie nie tylko siebie, ale także otaczających Cię osób, ponieważ jakikolwiek kontakt z pacjentem może spowodować dalsze rozprzestrzenianie się choroby.

Dur brzuszny

Opis

Dur brzuszny u dorosłych i dzieci

Dur brzuszny jest ostrą cykliczną infekcją antroponiczną jelit. Rozwija się po wejściu do organizmu patogennej bakterii Salmonella typhi poprzez przewodzenie pokarmowe. Oznacza to, że sposób, w jaki patogen jest przenoszony z zakażonego organizmu do podatnej odporności. Może dostać się do środka przez zanieczyszczoną wodę, żywność lub brudne ręce. Dlatego ważne jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny osobistej..

Po infekcji osoba odczuwa stan gorączki, a organizm jest poddawany ogólnemu zatruciu. W organizmie stopniowo rozwija się dur brzuszny, na górnych warstwach naskórka pojawiają się wykwity różowate, a także specyficzne uszkodzenie układu limfatycznego w dolnych partiach jelita cienkiego.

Cechy bakterii Salmonella typhi

Głównym czynnikiem wywołującym dur brzuszny, Salmonella typhi, jest aktywna bakteria Gram-ujemna o lekko zaokrąglonych końcach. Dobrze farbuje, jeśli do jego wykrywania używa się barwników anilinowych. Po wejściu do organizmu bakteria zaczyna wytwarzać endotoksynę, która jest uważana za chorobotwórczą tylko dla człowieka, proces przebiega bez tworzenia się zarodników.

Salmonella jest dość odporna na warunki środowiskowe. Można go znaleźć w zbiornikach wodnych, w których jest słodka woda. Bakteria zachowuje swoją żywotną aktywność przez jeden miesiąc, jeśli znajduje się w cieczy. Ale jeśli zostanie umieszczony w mlecznym środowisku, bakterie zaczynają się aktywnie rozmnażać i stopniowo gromadzić..

Jakie są sposoby na tyfus?

Mechanizm przenoszenia się duru brzusznego zachodzi poprzez spożycie skażonej żywności lub wody. Pacjenci, którzy mają ten stan, mogą przenosić bakterie przez systemy wodne po skorzystaniu z toalety. Stolec pacjenta zawiera ogromną liczbę patogenów, które są dobrze zakonserwowane w wodzie.

Niektórzy ludzie mają łagodny typ i stopień duru brzusznego, więc nawet nie wiedzą o jego istnieniu. Trudno też ją zidentyfikować w życiu codziennym. Dzięki temu przez długi czas pozostają nosicielami bardzo niebezpiecznych mikroorganizmów..

Bakterie mają tendencję do namnażania się w woreczku żółciowym, przewodach i wątrobie. Nosiciel tyfusu Salmonella typhi może nie mieć żadnych oznak ani objawów, więc nie jest świadomy swojej choroby i stanowi zagrożenie dla zdrowych ludzi. Czynniki wywołujące chorobę dobrze zachowują swoją żywotność w ściekach.

Rodzaje duru brzusznego

Coraz częściej ludzie borykają się z następującymi typami duru brzusznego:

  • Dur plamisty. Należy do osobnej grupy chorób zakaźnych, które najczęściej rozwijają się po przedostaniu się riketsji do organizmu. Głównymi nosicielami chorób u ludzi chorych i zdrowych są wszy i wszy głowowe lub łonowe, które mogą przenosić wszy głowowe. Istnieje kilka rodzajów tej choroby - jest to epidemia tyfusu riketsji gatunku R. mooseri i Rickettsia prowazekii. Myszy i wszy działają jako patogeny i nosiciele infekcji.
  • Nawracająca gorączka. Terminem tym określa się chorobotwórcze krętki choroby, w której wszy i kleszcze są nosicielami. W takim przypadku występuje choroba zakaźna duru brzusznego z naprzemiennymi objawami. Osoba może nagle poczuć atak gorączki, po którym temperatura ciała wraca do normalnej wartości.
  • Dur brzuszny (czerwonka). Jest to choroba zakaźna lub antroponoza jelit, która zaczyna się rozwijać po dostaniu się bakterii salmonelli do organizmu. Istnieje kilka postaci klinicznych tej choroby - typowych i nietypowych.

Istnieje również kilka stadiów duru brzusznego - łagodnego, umiarkowanego i ciężkiego. W przypadku jakichkolwiek przejawów tej choroby należy szukać wykwalifikowanej pomocy medycznej. Powinieneś także stale przestrzegać zasad higieny osobistej, szczególnie w miejscach publicznych..

W początkowej fazie duru brzusznego pacjent odczuwa brak apetytu, silne bóle głowy, osłabienie, złe samopoczucie, gorączkę, biegunkę i stan apatii. Jeśli nie podejmiesz żadnych działań na czas, osoba może napotkać powtarzający się nawrót duru brzusznego..

Czy są jakieś komplikacje związane z tyfusem??

Jeśli nie skonsultujesz się z lekarzem na czas, choroba może rozwinąć się w cięższą postać, co skomplikuje leczenie i powrót do zdrowia pacjenta. Kilka wieków temu, jeszcze przed wprowadzeniem chloramfenikolu do medycyny, dur brzuszny spowodował rozwój ciężkiego stopnia osłabienia i doprowadził do szybkiej utraty wagi i niedożywienia. W skrajnie ciężkich postaciach choroby u pacjentów występowało krwawienie z jelita wewnętrznego i perforacja jelita grubego..

W pierwszym przypadku erozja naczyń krwionośnych następuje w kępach Peyera, a także w miejscach, w których występuje duże nagromadzenie komórek jednojądrzastych w ścianach jelita. Pacjenci zgłaszają pojawienie się smug krwi w kale. Obfite krwawienie pojawia się po trzech tygodniach od wystąpienia choroby. Głównym objawem klinicznym, na który należy zwrócić uwagę, jest gwałtowny spadek ciśnienia krwi, ciśnienia krwi i temperatury ciała. Są to specyficzne powikłania duru brzusznego, które należy natychmiast rozwiązać..

Perforacja jelit implikuje rozwój patologicznego procesu w tkance limfatycznej. Stopniowo infekcja rozprzestrzenia się na mięśnie i surowicze warstwy ścian jelita, w wyniku czego następuje jego perforacja. Leki przeciwdrobnoustrojowe pomagają jak najszybciej radzić sobie z objawami klinicznymi, a także zapobiegają powikłaniom.

W niektórych przypadkach pałeczka duru brzusznego jest zlokalizowana w dowolnych narządach wewnętrznych, gdzie powoduje powstawanie miejscowego procesu ropnego. Procesy te powodują rozwój zapalenia opon mózgowych, zapalenia chrząstki, zapalenia okostnej, zapalenia kości i szpiku, zapalenia stawów i odmiedniczkowego zapalenia nerek..

Do najczęstszych powikłań należy zapalenie płuc, które powstaje po przedostaniu się infekcji bakteryjnej do organizmu..

Z którym lekarzem należy się skontaktować, jeśli podejrzewa się dur brzuszny?

Jeśli dana osoba zauważyła pierwsze objawy duru brzusznego, należy natychmiast zwrócić się o poradę do specjalisty chorób zakaźnych. Uważnie wysłucha wszystkich skarg pacjenta i przepisze pełne badanie, aby określić czynnik wywołujący chorobę. Specjalista na pewno zwróci uwagę na historię medyczną, a także ustali historię epidemiologiczną. Obejmuje to identyfikację kontaktu z zakażonymi pacjentami lub podróżowanie do zakażonych obszarów. Często lekarz może wymagać dodatkowego badania, po którym przepisze niezbędne leczenie.

Aby określić dur brzuszny, musisz przekazać posiew i rozmaz na mikroflorę, wykonać diagnostykę PCR, analizę biochemiczną i markery krwi. Należy pamiętać, że okres inkubacji duru brzusznego wynosi około dwóch tygodni, po czym choroba zaczyna się rozwijać w ostrej postaci. Konieczne jest określenie choroby na czas w celu szybkiego powrotu do zdrowia..

Tyfus u dzieci

Istnieje wiele sposobów przenoszenia duru brzusznego, a małe dzieci często nie myją dobrze rąk po spacerze, więc infekcje Salmonellą mogą łatwo dostać się do jelit. Rodzice będą mogli bardzo szybko zauważyć pierwsze objawy. Zachowanie i stan dziecka ulegają zmianie, staje się ospały, spada aktywność fizyczna, a także stosunek do ulubionych zabawek..

Ostra postać duru brzusznego u dzieci charakteryzuje się występowaniem wysokiej gorączki, gorączki, wyraźnymi objawami zatrucia, a także wykrywaniem różowatych wysypek na skórze. Dzieci, w przeciwieństwie do dorosłych, są bardziej narażone na negatywne konsekwencje, dlatego ważne jest, aby na czas zwrócić się do doświadczonego specjalisty chorób zakaźnych w celu uzyskania wykwalifikowanej pomocy.

Dzieci wymagają przymusowej hospitalizacji, gdzie zostaną poddane kompleksowemu leczeniu i dobiorą specjalną dietę. Jednocześnie ważne jest przestrzeganie dokładnej higieny jamy ustnej, a także dbanie o skórę, aby uchronić się przed rozwojem zapalenia jamy ustnej..

Objawy

Objawy duru brzusznego zależą od postaci klinicznej i ciężkości choroby. Istnieją formy typowe i nietypowe (nieudane, wymazane), różne typy przebiegu choroby: nawracające, cykliczne. Objawy duru brzusznego zmieniają się wraz z postępem choroby:

  • Okres wylęgania. Charakteryzuje się ogólnym osłabieniem, nudnościami, uczuciem osłabienia. Może trwać od trzech dni do trzech tygodni.
  • Wzrost temperatury. Wzrost temperatury jest stopniowy, może osiągnąć 40 stopni w tydzień po pojawieniu się pierwszych objawów choroby u dzieci.
  • Wysypka na brzuchu i klatce piersiowej. Wysypka z tyfusem nie jest jasna, okrągła, ma wyraźne kontury. Pojawia się po dwóch tygodniach choroby.
  • Odurzenie ciała. Pacjent ma zawroty głowy, osłabienie, stany urojeniowe, pocenie się.
  • Uszkodzenie jelita cienkiego, węzłów chłonnych. W przypadku duru brzusznego lekarz zwraca uwagę na zespół Padalki. Podczas stukania w ścianę brzucha specjalista może zauważyć, że dźwięk zmienia się w dolnej prawej części. Pojawia się ból w dolnej części brzucha.
  • Uszkodzenie wątroby, śledziony. Wątroba się powiększa, osoba rozwija żółtaczkę.

Nieleczone, przy durie brzusznym, może rozwinąć się krwawienie z jelit. Choroba jest niebezpieczna ze względu na jej powikłania: zapalenie otrzewnej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego i inne konsekwencje.

Początkowy etap choroby

U dorosłych objawy duru brzusznego pojawiają się w okresie inkubacji. Pacjenci zgłaszają złe samopoczucie, osłabienie, utratę apetytu, bóle głowy i mięśni. Temperatura utrzymuje się w granicach 37,5-38,5 stopni, wzrastając wieczorem.

Szczyt choroby

Stan pacjenta szybko się pogarsza, przy durie brzusznym temperatura może dochodzić do 39,5-40 stopni. Pacjenci skarżą się na szereg nieprzyjemnych objawów:

  • bezsenność, brak apetytu;
  • pragnienie, suchość w ustach, gorycz na języku;
  • przyspieszone tętno;
  • wyzysk;
  • ból mięśni i stawów;
  • ból brzucha, wzdęcia;
  • letarg, utrata przytomności.

Czas pojawienia się wysypki z tyfusem wynosi od jednego tygodnia do dwóch. Wysypka jest różowawa, z wyraźnymi konturami, najczęściej na dole klatki piersiowej, po bokach i powyżej brzucha. Elementy wysypki nie powodują nieprzyjemnych wrażeń u pacjenta. Plamy znikają po 3-5 dniach, można dodać nowe elementy, skóra przez krótki czas pozostaje lekko pigmentowana.

W ostrym okresie choroby powiększa się śledziona i wątroba. Twarz pacjenta staje się blada, opuchnięta. W przypadku duru brzusznego obserwuje się niestabilne stolce. Zaparcia przeplatają się z biegunką. Jeśli wystąpi powikłanie, pojawia się krwawienie w jelitach, krwawa biegunka.

W przypadku ciężkiego przebiegu choroby specjaliści diagnozują „tyfus” u pacjentów, któremu towarzyszą następujące objawy:

Tyfus (dur brzuszny, tyfus i nawroty)

Informacje ogólne

Słowo „tyfus” pochodzi z języka greckiego i jest tłumaczone jako „mgła”, „pomieszanie świadomości”. Tak nazywano kiedyś grupę chorób zakaźnych, w których pacjenci cierpią na ostrą gorączkę, zatrucia i zaburzenia psychiczne.

Choroba tyfusowa dzieli się na kilka typów - tyfus brzuszny i nawracający. Są to różne choroby, ale przez długi czas, aż do około początku XIX wieku, uważano je za jedną dolegliwość. Za jedną chorobę uważano te stany, którym towarzyszyła gorączka i niewyraźna świadomość. Według Wikipedii choroba ta nazywana była „gorączką zgniłą” i „gorączką nerwową”. Później, w 1829 r., Do odrębnej grupy przydzielono dur brzuszny, aw 1843 r. - nawracający.

W różnych okresach epidemie tyfusu występowały na tle nieszczęść społecznych - wojen, głodu, dewastacji. Podczas takich epidemii zginęło tysiące ludzi.

Współcześni lekarze wiedzą wszystko o typach tyfusu, dzięki czemu z powodzeniem leczą wszystkie typy tej choroby. W tym artykule omówimy, czym się różnią i jak leczyć każdy typ duru brzusznego..

Patogeneza

Wszystkie rodzaje duru brzusznego powodują przedostawanie się czynników zakaźnych do organizmu.

Tyfus, a także paratyfus A i B wywołują Salmonella typhi, Salmonella paratyphi, Salmonella schottmuelleri. Choroby te mają podobne objawy kliniczne i patogenetyczne, które rozwijają się w wyniku zatrucia układu limfatycznego jelit..

Czynniki wywołujące paratyfus i dur brzuszny należą do oddziału Gracilicutes, rodziny Enterobacteriaceae, rodzaju Salmonella, w którym zidentyfikowano ponad dwa tysiące rodzajów mikroorganizmów. Salmonella to fakultatywne beztlenowce o wysokiej aktywności biochemicznej. Tworzą endotoksynę, która ma działanie enterotropowe, neurotropowe i pirogenne. Salmonella są odporne na niskie temperatury, ale wrażliwe na wysokie temperatury. Mają też dużą wrażliwość na promienie UV, ale także na środki dezynfekujące. Mogą utrzymywać się przez długi czas, a także rozmnażać się w pożywieniu.

Po kontakcie z pacjentami rozwija się paratyfus i dur brzuszny, patogen jest przenoszony drogą fekalno-ustną. Jak przenosi się tyfus,
drogą przenoszenia może być woda, żywność, kontakt i gospodarstwo domowe. Najwyższy współczynnik zapadalności obserwuje się latem i jesienią. Tyfus najczęściej diagnozuje się u osób w wieku produkcyjnym.

Patogeneza choroby jest następująca. Początkowo czynnik wywołujący dur brzuszny dostaje się do jelit, po czym jest wprowadzany do węzłów chłonnych, co prowadzi do rozwoju zapalenia węzłów chłonnych. Ponadto patogen dostaje się do krwiobiegu, a pacjent zaczyna bakteriemię. W tym czasie zaczyna pojawiać się klinika tyfusu. Krążący we krwi patogen często ginie podczas uwalniania endotoksyny. Prowadzi to do rozwoju odurzenia. W przypadku masywnej endotoksemii obserwuje się infekcyjny wstrząs toksyczny. Podobnie jak inne choroby zakaźne, tyfus pogarsza stan.

Poniżej opisano mikrobiologię typu brzusznego: bakterie wnikają do narządów miąższowych, w których tworzą się ziarniniaki duru brzusznego. W związku z tym funkcje tych narządów są upośledzone. Od ósmego dnia choroby patogen jest wydalany w dużych ilościach z organizmu z kałem, a później z moczem. W tym czasie zmieniają się jelitowe formacje limfoidalne. Takie zmiany następują etapami. Najpierw puchną formacje limfoidalne, następnie ulegają nekrotyzacji, a następnie masy martwicze są odrzucane. Czwarty etap to faza owrzodzenia, a piąty etap to gojenie się wrzodów. Na ostatnim etapie powstaje swoista odporność, a organizm zostaje uwolniony od patogenu.

Tyfus rozprzestrzenia się przez niewielkie zmiany na skórze (zwykle drapanie). Częstość występowania tej choroby była bardzo wysoka w okresach wojen i pogarszających się warunków społecznych. Źródłem zakażenia jest osoba w ciągu ostatnich 2-3 dni okresu inkubacji i do 7-8 dni od momentu powrotu do normy.

Czynnikiem sprawczym choroby jest riketsja Provacheka. Nosicielami tyfusu są wszy, głównie odzieżowe, rzadziej wszy głowowe, które przenoszą chorobę z chorego na zdrowego, po czym rozwija się epidemiczny tyfus. Do zarażenia epidemicznym tyfusem plamistym dochodzi, gdy w plastry wciera się odchody wszy. Tyfus kleszczowy jest chorobą zakażoną przez ukąszenia zakażonych kleszczy. Endemiczny tyfus kleszczowy rozwija się również po zakażeniu riketsją.

Po tym, jak nosiciele zakażą człowieka, riketsje dostają się do krwiobiegu, niewielka ich część umiera, a reszta, dostając się do limfy, trafia do węzłów chłonnych, gdzie się rozmnażają. Proces ten odpowiada okresowi inkubacji.

Następnie riketsje są wrzucane do krwi w dużych ilościach, niektóre z nich umierają i uwalniana jest endotoksyna. Proces ten odpowiada początkowi ostrego okresu choroby. Riketsje namnażają się w śródbłonku naczyniowym, co prowadzi do obrzęku i złuszczania komórek śródbłonka. W krwiobiegu komórki te są niszczone, a uwolnione riketsje ponownie atakują komórki śródbłonka. Proces ten zachodzi najaktywniej w ostatnich dniach okresu inkubacji oraz w pierwszych dniach gorączki..

W procesie rozwoju choroby na naczynia wpływa brodawkowate zapalenie wsierdzia. Ten patologiczny proces może rozciągać się na całą grubość ściany naczynia, powodując odcinkową lub kolistą martwicę. To z kolei może prowadzić do zablokowania naczynia przez skrzeplinę. Ten patologiczny proces prowadzi do powstania tzw. Ziarniniaków tyfusu (guzków Popova).

Jeśli choroba jest ciężka, obserwuje się zmiany martwicze, jeśli są łatwe, zmiany proliferacyjne. Szczególnie wyraźne są zmiany naczyniowe w ośrodkowym układzie nerwowym. Ze względu na zmiany naczyniowe odnotowuje się również zmiany w skórze i błonach śluzowych. Prawdopodobne są powikłania zakrzepowo-zatorowe. Po chorobie na tyfus riketsje Provacka w organizmie mogą istnieć przez wiele lat. Kiedy mechanizmy obronne organizmu są osłabione, może dojść do nawrotu choroby, czyli choroby Brilla-Zinssera. Choroba Brilla jest łagodniejsza, ale jej objawy kliniczne są podobne do tyfusu.

Gorączka nawracająca - czynniki wywołujące tę chorobę należą do krętków z rodzaju Borrelia, jednym z jej najczęstszych patogenów jest Borrelia Obermeyera (Borrelia recurrentis). Nosicielami endemicznej nawracającej gorączki są kleszcze z rodziny Argasidae. Nosicielami są tak zwane żywiciele rezerwuarowe krętków. Gryzonie są także rezerwuarem Borrelii. Jednak u ludzi endemiczna nawracająca gorączka rozwija się dokładnie po ukąszeniu przez kleszcza. Początkowo w miejscu wejścia kleszcza pojawia się grudka. Patogeneza i objawy typu przenoszonego przez kleszcze są podobne do objawów epidemii nawracającej gorączki przenoszonej przez wszy i wszy głowowe.

Kiedy borelia dostają się do organizmu, są wprowadzane do komórek układu limfoidalno-makrofagowego, rozmnażają się w nich, a następnie dostają się do krwiobiegu w dużych ilościach. We krwi ulegają one częściowemu zniszczeniu i uwalniana jest endotoksyna, która uszkadza krew i układ nerwowy. Występuje zatrucie organizmu, rozwija się gorączka, w wątrobie i śledzionie powstają ogniska martwicze. Miejscowe ukrwienie jest również upośledzone, co prowadzi do zawałów krwotocznych.

Choroba charakteryzuje się tzw. Nawracającą gorączką. Po zakończeniu pierwszego okresu gorączkowego powstają przeciwciała przeciwko pierwszej generacji borreli. Pod ich wpływem pojawiają się skupiska drobnoustrojów z ładunkiem płytek krwi, a większość borreli umiera. W tym okresie pacjent jest w remisji. Jednak patogeny często nabywają oporność na przeciwciała i nadal pozostają w organizmie. Kiedy te Borrelia namnażają się, pojawia się drugi epizod gorączki. Ta sytuacja może się powtórzyć kilka razy. Osoba w pełni dochodzi do siebie dopiero po pojawieniu się przeciwciał we krwi, które wpływają na wszystkie warianty antygenowe Borrelia. Po wyzdrowieniu odporność nie trwa długo.

Klasyfikacja

Określa się następujące rodzaje chorób:

  • Dur plamisty.
  • Nawracająca gorączka.
  • Dur brzuszny.

W zależności od nasilenia przebiegu choroba dzieli się na kilka stopni:

  • łatwy;
  • umiarkowanie ciężki;
  • ciężki.

Pod względem obecności powikłanie duru brzusznego dzieli się na:

  • nieskomplikowany;
  • skomplikowany.

Przyczyny

Tyfus rozwija się w wyniku zakażenia organizmu pasożytami wewnątrzkomórkowymi - riketsją. Nosicielami ritexii są wszy ciała, wszy głowowe i wszy łonowe. Do zakażenia dochodzi, gdy osoba drapie skórę w miejscu ukąszenia wszy i trze stolec. Kiedy riketsje dostają się do krwiobiegu, człowiek staje się zaraźliwy dla innych..

Po zakażeniu Salmonella typhi rozwija się dur brzuszny. Możesz zarazić się chorym lub nosicielem patogenu. Infekcja następuje poprzez kontakt z gospodarstwem domowym, wodą, pożywieniem.

Typ nawracający rozpoczyna się po zakażeniu krętkami z rodzaju Borrelia. Epidemicznie nawracającą gorączkę można nabawić się po ukąszeniu przez wszy, endemicznie - przez kleszcze.

Objawy duru brzusznego

Każdy z typów duru brzusznego objawia się specjalnymi znakami.

Brzuszny

Objawy duru brzusznego są ostre lub podostre. Lekarze wyróżniają kilka okresów choroby. W początkowej fazie, która może trwać od 4 do 7 dni, stopniowo dochodzi do zatrucia. Ból głowy, wzrost temperatury ciała, pogarsza się apetyt, rozwija się bradykardia. Uciążliwe ciągłe i skurczowe bóle brzucha, wzdęcia, biegunka. Język jest pogrubiony szaro-białym nalotem. Kończyny drętwieją, stygną.

W szczycie, który trwa 9-10 dni, temperatura utrzymuje się na wysokim poziomie. Na brzuchu i po bokach klatki piersiowej pojawia się niewielka wysypka. Jeśli dotkniesz powierzchni skóry dotkniętej wysypką, znika, ale po kilku sekundach pojawia się ponownie. Pacjenci mają ciężki letarg.

Występuje bradykardia, głuchota dźwięków serca, niskie ciśnienie krwi. Na języku widoczny brązowawy nalot, na krawędziach widoczne ślady zębów. Obserwuje się problemy z oddychaniem - staje się twardy i chrapliwy. W miarę postępu choroby powiększają się wątroba i śledziona. Istnieje skłonność do zaparć, obrzęk żołądka. Pacjent może mieć stan duru brzusznego, czyli upośledzenie świadomości, ostry letarg, halucynacje, majaczenie. Innym poważnym objawem tej choroby jest zakaźny wstrząs toksyczny..

Objawy duru brzusznego u dorosłych w okresie ustąpienia choroby są następujące: obserwuje się gwałtowny spadek temperatury ciała lub przyspieszoną lizę. Zmniejsza się nasilenie objawów zatrucia - normalizuje się apetyt i sen, poprawia się ogólne samopoczucie.

U niewielkiej części pacjentów - od 3 do 10% - w okresie rekonwalescencji może dojść do nawrotu choroby. Nawrót zapowiada pewne objawy: słaby apetyt, brak normalizacji wielkości wątroby i śledziony, stan podgorączkowy, osłabienie. Objawy nawrotu są takie same, jak w przypadku choroby podstawowej. Ale jego czas trwania jest krótszy.

Sypny

Tyfus zaczyna się, gdy wzrasta temperatura ciała pacjenta, pojawiają się oznaki ogólnego zatrucia - dreszcze, gorączka, bóle pleców, bóle głowy. Po kilku dniach na skórze pojawiają się plamy w postaci różowej wysypki. Plamy pokrywają ciało w górnej części tułowia, pod pachami, ale nie występują na dłoniach, twarzy i podeszwach stóp. Pacjent jest opóźniony w rozwoju, czasami zapada w śpiączkę. Staje się zdezorientowany w czasie i przestrzeni. Temperatura utrzymuje się stale na poziomie około 40 stopni, a po dwóch tygodniach gwałtownie spada. W tym okresie rano temperatura może nieznacznie spaść..

Po chwili wysypka staje się ciemniejsza, nabiera wyglądu plamisto-grudkowego. Jeśli przebieg choroby jest ciężki, może pojawić się wybroczynowa i krwotoczna wysypka. Może rozwinąć się powiększenie śledziony. W bardzo ciężkiej postaci choroby obserwuje się niedociśnienie. Możliwa zapaść naczyniowa, objawy zapalenia mózgu, niewydolność nerek, zapalenie płuc - wszystkie te objawy są niekorzystne z punktu widzenia rokowania.

Choroba Brilla-Zinssera to łagodniejszy nawrót tyfusu. Stan ten może rozwinąć się na tle spadku sił ochronnych wiele lat po tym, jak dana osoba zachorowała po raz pierwszy..

Możliwość zwrotu

Objawy nawracającej gorączki są różne. Zaczyna się nagle. Krótki chłód zastępuje gorączka i ból głowy. Ból pojawia się w mięśniach i stawach, temperatura wzrasta, puls przyspiesza, skóra wysycha. Dotyczy to układu nerwowego, często rozwija się majaczenie.

Na skórze pojawiają się wysypki, w niektórych przypadkach rozwija się żółtaczka, powiększa się wątroba i śledziona. W okresie gorączki może dojść do zaatakowania serca, rozwoju zapalenia płuc i oskrzeli. Ten stan może trwać 2-6 dni. Ponadto temperatura spada, poprawia się stan pacjenta. Ale po 4-8 dniach kolejny atak zaczyna się ponownie, a objawy powracają. Bardzo rzadko choroba ustępuje bez powtarzających się ataków..

W przypadku gorączki nawracającej wszy występują 1-2 powtarzające się ataki, z kleszczami - cztery lub więcej ataków.

Analizy i diagnostyka

W procesie diagnozowania duru brzusznego stosuje się ogólne metody badań klinicznych. Przeprowadza się ogólne analizy moczu i krwi, metody badań biochemicznych, analizę płynu mózgowo-rdzeniowego. Jeśli to konieczne, przeprowadź elektrokardiogram, USG, prześwietlenie płuc.

Do specyficznej diagnostyki stosuje się serologiczne metody badawcze. Analiza na tyfus przeprowadzana jest metodą bakteriologiczną z wysiewem krwi, kału, moczu na pożywkach.

Należy również pamiętać, że w przypadku pracowników na niektórych obszarach badanie krwi na dur brzuszny jest obowiązkowe w książce sanitarnej. Aby przeprowadzić testy na karę, należy skontaktować się z przychodnią w miejscu zamieszkania.

Przed wykonaniem takiej analizy przez 3 dni nie należy przyjmować żadnych leków lub poinformować lekarza o zażywanych lekach. Lepiej oddać krew na pusty żołądek, jedząc lekką kolację wieczorem przed analizą. Nie należy spożywać alkoholu przez co najmniej dwa dni przed badaniem. Nie pal rano przed oddaniem krwi.

Jeśli chodzi o sposób przeprowadzania analizy tyfusu brzusznego, jeśli podejrzewa się chorobę, przeprowadza się ją natychmiast, ponieważ kilka dni po leczeniu choroby patogen będzie już trudny do wyizolowania. Jeśli podejrzewasz dur brzuszny, możesz wykonać następujące rodzaje testów:

  • Analiza ogólna - podczas postawienia diagnozy w pierwszej kolejności badana jest krew. Za pomocą ogólnej analizy możliwe jest pośrednie ustalenie zmiany bakteryjnej (świadczy o tym leukopenia i zwiększona ESR).
  • Biochemiczne badanie krwi - podczas tego badania określa się obecność białek i ich stężenie.
  • Badanie serologiczne - w trakcie takiego badania antygeny Salmonelli określa się, jeśli od momentu zakażenia minęło 4-5 dni. W przypadku duru brzusznego określa się antygeny O-, V- i H. Test Vidala służy do badań serologicznych.
  • Kultura bakteryjna - kultura bakteryjna jest hodowana na bazie składników odżywczych. Jest to jednak długi proces - mikroflora rośnie przez około 5 dni. Ale wyniki pozwalają nam określić rodzaj bakterii i wybrać najskuteczniejsze antybiotyki do jej zwalczania..
  • Immunologiczna reakcja fluorescencyjna - z jej pomocą można wykryć dur brzuszny na najwcześniejszym etapie. Aby przeprowadzić to badanie, do biomateriału dodaje się przeciwciała znakowane substancjami fluorescencyjnymi. W obecności antygenów patogenów blask można zobaczyć pod mikroskopem.
  • Test immunologiczny - pozwala na oznaczenie przeciwciał i antygenów.

Leczenie tyfusu

Podczas leczenia każdego rodzaju duru brzusznego ważne jest, aby prawidłowo zdiagnozować i przestrzegać zaleconego przez lekarza schematu leczenia. Chorzy na dur brzuszny powinni być leczeni w warunkach szpitalnych pod nadzorem lekarza. Prowadzi się leczenie kompleksowe, stosując leki, przestrzegając reżimu i diety.

Inny Podział Zapalenia Trzustki