Do najczęstszych przewlekłych chorób pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych należy przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego [1]. Przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego jest chorobą zapalną, która powoduje uszkodzenie ściany pęcherzyka żółciowego, tworzenie się w nim kamieni

Do najczęstszych przewlekłych chorób pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych należy przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego [1].

Przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego jest chorobą zapalną, która powoduje uszkodzenie ściany pęcherzyka żółciowego, tworzenie się w niej kamieni i zaburzenia motoryczno-toniczne układu żółciowego. Rozwija się stopniowo, rzadko po ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego. W obecności kamieni mówią o przewlekłym, obliczonym zapaleniu pęcherzyka żółciowego, w przypadku ich braku - o przewlekłym niekamicznym zapaleniu pęcherzyka żółciowego. Często występuje na tle innych przewlekłych chorób przewodu żołądkowo-jelitowego: zapalenia żołądka, zapalenia trzustki, zapalenia wątroby. Kobiety cierpią częściej [2].

Rozwój przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego jest wywoływany przez florę bakteryjną (Escherichia coli, paciorkowce, gronkowce itp.), W rzadkich przypadkach przez beztlenowce, inwazję robaków (opisthorchia, lamblia) i zakażenie grzybicze (promienica), wirusy zapalenia wątroby. Występuje zapalenie pęcherzyka żółciowego o charakterze toksycznym i alergicznym.

Przenikanie flory drobnoustrojów do pęcherzyka żółciowego odbywa się drogą enterogenną, krwiotwórczą lub limfogenną. Czynnikiem predysponującym do wystąpienia zapalenia pęcherzyka żółciowego jest zastój żółci w woreczku żółciowym, który może prowadzić do kamieni żółciowych, ucisku i załamań dróg żółciowych, dyskinezy pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, zaburzeń w tonacji i czynności motorycznej dróg żółciowych pod wpływem różnych stresów emocjonalnych, zaburzeń endokrynologicznych i autonomicznych, odruchy zmienionych narządów układu pokarmowego. Stagnacji żółci w woreczku żółciowym sprzyja także wypadanie wnętrzności, ciąża, siedzący tryb życia, rzadkie posiłki itp.; ważne jest również wrzucanie soku trzustkowego do dróg żółciowych podczas ich dyskinez, działając proteolitycznie na błonę śluzową dróg żółciowych i woreczka żółciowego [1].

Przejadanie się jest często bezpośrednim bodźcem do wybuchu procesu zapalnego w woreczku żółciowym, zwłaszcza spożycie bardzo tłustych i pikantnych potraw, spożycie napojów alkoholowych, ostry proces zapalny w innym narządzie (zapalenie migdałków, zapalenie płuc, zapalenie przydatków itp.).

Przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego może wystąpić po ostrym, ale częściej rozwija się samodzielnie i stopniowo, na tle kamicy żółciowej, zapalenia żołądka z niewydolnością wydzielniczą, przewlekłego zapalenia trzustki i innych chorób układu pokarmowego, otyłości [3]. Czynniki ryzyka rozwoju przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego przedstawiono w tabeli 1.

Przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego charakteryzuje się tępym, bolesnym bólem w prawym podżebrzu, o charakterze stałym lub pojawiającym się po 1-3 godzinach od spożycia obfitych, szczególnie tłustych i smażonych potraw. Ból promieniuje w górę, w okolice prawego barku i szyi, prawego łopatki. Okresowo może występować ostry ból przypominający kolkę żółciową. Częste są objawy dyspeptyczne: uczucie goryczy i metaliczny posmak w ustach, odbijanie powietrza, nudności, wzdęcia, upośledzenie ruchów jelit (często naprzemienne zaparcia i biegunka), a także drażliwość, bezsenność.

Żółtaczka występuje rzadko. Przy badaniu palpacyjnym brzucha z reguły określa się wrażliwość i czasami silny ból w projekcji pęcherzyka żółciowego na przednią ścianę brzucha i niewielki opór mięśni ściany brzucha (opór). Objawy Mussey-Georgievsky, Ortner, Obraztsov-Murphy są często pozytywne. Wątroba jest nieznacznie powiększona, z gęstą i bolesną krawędzią w badaniu palpacyjnym z powikłaniami (przewlekłe zapalenie wątroby, zapalenie dróg żółciowych). W większości przypadków pęcherzyk żółciowy nie jest wyczuwalny, ponieważ zwykle jest pomarszczony z powodu przewlekłego procesu stwardnienia blizn. W przypadku zaostrzeń obserwuje się leukocytozę neutrofilową, zwiększoną ESR i reakcję temperaturową. W przypadku intubacji dwunastnicy często nie jest możliwe uzyskanie części B żółci w pęcherzyku żółciowym (z powodu naruszenia zdolności koncentracji pęcherzyka żółciowego i naruszenia odruchu pęcherzyka żółciowego) lub ta część żółci ma nieco ciemniejszy kolor niż A i C, często mętny. Badanie mikroskopowe w treści dwunastnicy ujawnia dużą ilość śluzu, złuszczonych komórek nabłonka, leukocytów, zwłaszcza w części B żółci (wykrycie leukocytów w żółci nie ma takiego samego znaczenia jak wcześniej; z reguły okazują się one jądrem rozpadających się komórek nabłonka dwunastnicy). Badanie bakteriologiczne żółci (szczególnie powtarzane) pozwala określić czynnik wywołujący zapalenie pęcherzyka żółciowego.

W przypadku cholecystografii obserwuje się zmianę kształtu pęcherzyka żółciowego, często jego obraz jest niewyraźny z powodu naruszenia zdolności koncentracji błony śluzowej, czasami znajdują się w nim kamienie. Po przyjęciu bodźca - cholecystokinetyki - obserwuje się niewystarczający skurcz pęcherzyka żółciowego. Oznaki przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego są również określane przez badanie ultrasonograficzne (w postaci zgrubienia ścian pęcherza, jego deformacji itp.).

Przebieg w większości przypadków jest długi, charakteryzujący się naprzemiennymi okresami remisji i zaostrzeń; te ostatnie często powstają w wyniku niedożywienia, spożycia alkoholu, ciężkiej pracy fizycznej, ostrych infekcji jelitowych, hipotermii.

W większości przypadków rokowanie jest korzystne. Pogorszenie ogólnego stanu pacjentów i przejściowa utrata zdolności do pracy są charakterystyczne tylko w okresach zaostrzeń choroby. W zależności od cech przebiegu wyróżnia się utajone (powolne), najczęstsze to nawracające, ropno-wrzodziejące postacie przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego.

Powikłania: dodanie przewlekłego zapalenia dróg żółciowych, zapalenia wątroby, zapalenia trzustki. Często proces zapalny jest „pchnięciem” do tworzenia się kamieni w woreczku żółciowym.

Diagnostyka przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego

Rozpoznanie przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego opiera się na analizie:

  • wywiad (charakterystyczne dolegliwości, bardzo często w rodzinie są inni pacjenci z patologią dróg żółciowych) i obraz kliniczny choroby;
  • dane ultrasonograficzne;
  • wyniki tomografii komputerowej strefy wątrobowo-trzustkowej, hepatoscyntygrafii;
  • kliniczne i biochemiczne parametry krwi i żółci;
  • wskaźniki badania skatologicznego.

Charakterystyczną cechą rozpoznania przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego jest intubacja dwunastnicy, a następnie badania mikroskopowe i biochemiczne składu żółci.

Intubację do dwunastnicy wykonuje się rano na czczo. Najlepszym środkiem żółciopędnym stosowanym do uzyskania części B i C podczas intubacji dwunastnicy jest cholecystokinina, w której podawaniu żółć dwunastnicy zawiera znacznie mniej domieszek soków żołądkowych i jelitowych. Udowodniono, że najbardziej racjonalne jest wykonanie częściowej (wieloetapowej) intubacji dwunastnicy, biorąc pod uwagę dokładną ilość wydzielanej żółci w czasie. Frakcyjna intubacja dwunastnicy pozwala dokładniej określić rodzaj wydzielania żółci.

Proces ciągłej intubacji dwunastnicy składa się z 5 etapów. Ilość żółci uwalnianej na każde 5 minut sondowania jest rejestrowana na wykresie.

Pierwszym etapem jest czas trwania przewodu żółciowego wspólnego, kiedy jasnożółta żółć wydala się z przewodu żółciowego wspólnego w odpowiedzi na podrażnienie ściany dwunastnicy sondą oliwkową. Zbierz 3 porcje po 5 min. Zwykle szybkość wydzielania żółci w części A wynosi 1-1,5 ml / min. Przy wyższym tempie przepływu żółci należy pomyśleć o niedociśnieniu, przy mniejszym - o nadciśnieniu w przewodzie żółciowym wspólnym. Następnie powoli wprowadza się przez sondę 33% roztwór siarczanu magnezu (w ciągu 3 minut) (zgodnie z powrotem pacjenta - 2 ml na rok życia) i sondę zamyka się na 3 minuty. W odpowiedzi na to następuje odruchowe zamknięcie zwieracza Oddiego, a przepływ żółci ustaje.

Drugi etap to „czas zamkniętego zwieracza Oddiego”. Rozpoczyna się od momentu otwarcia sondy do pojawienia się żółci. W przypadku braku zmian patologicznych w drogach żółciowych ten czas dla określonego bodźca wynosi 3–6 minut. Jeżeli „czas trwania zamkniętego zwieracza Oddiego” jest dłuższy niż 6 minut, to zakłada się skurcz zwieracza Oddiego, a jeśli mniej niż 3 minuty - niedociśnienie.

Trzeci etap to czas uwolnienia żółci z części A. Rozpoczyna się on od momentu otwarcia zwieracza Oddiego i pojawienia się lekkiej żółci. Zwykle w ciągu 2-3 minut wypływa 4-6 ml żółci (1-2 ml / min). Wyższą prędkość obserwuje się przy niedociśnieniu, niższą - przy nadciśnieniu przewodu żółciowego wspólnego i zwieracza Oddiego.

Czwarty etap to czas uwolnienia żółci z części B. Rozpoczyna się uwolnieniem ciemnej żółci woreczka żółciowego w wyniku rozluźnienia zwieracza Lutkensa i skurczu pęcherzyka żółciowego. Zwykle w ciągu 20-30 minut uwalnia się około 22-44 ml żółci, w zależności od wieku. Jeśli opróżnianie pęcherzyka żółciowego jest szybsze, a ilość żółci jest mniejsza niż podana, to istnieje powód, aby pomyśleć o dysfunkcji pęcherza nadciśnieniowo-hiperkinetycznego, a jeśli opróżnianie jest wolniejsze, a ilość żółci jest większa niż podana, oznacza to dysfunkcję hipotoniczno-hipokinetyczną pęcherza, jedną z przyczyn może być nadciśnienie zwieracza Lutkensa (z wyjątkiem przypadków atonicznej cholestazy, której ostateczne rozpoznanie możliwe jest za pomocą USG, cholecystografii, badania radioizotopowego).

Piąty etap to czas wydalania żółci części C. Po opróżnieniu pęcherzyka żółciowego (wydzielanie ciemnej żółci) uwalnia się żółć części C (jaśniejszej od żółci A), którą zbiera się w odstępach 5-minutowych przez 15 minut. Zwykle część C żółci jest wydzielana z szybkością 1-1,5 ml / min. Aby sprawdzić stopień opróżnienia pęcherzyka żółciowego, bodziec jest ponownie wprowadzany, a jeśli ciemna żółć „idzie” ponownie (część B), oznacza to, że pęcherz nie skurczył się całkowicie, co wskazuje na dyskinezę nadciśnieniową aparatu zwieracza.

Jeśli nie można było uzyskać żółci, sondowanie przeprowadza się w ciągu 2-3 dni na tle przygotowania pacjenta preparatami atropiny i papaweryny. Bezpośrednio przed sondą wskazane jest wykonanie diatermii, faradyzacji nerwu przeponowego. Mikroskopię żółciową wykonuje się natychmiast po sondowaniu. Materiał do badania cytologicznego można przechowywać przez 1-2 godziny dodając 10% roztwór obojętnej formaliny (2 ml 10% roztworu na 10-20 ml żółci).

Wszystkie 3 porcje żółci należy przesłać do siewu (A, B, C).

Mikroskopia żółciowa. Leukocyty w żółci mogą być pochodzenia ustnego, żołądkowego i jelitowego, dlatego przy intubacji dwunastnicy lepiej jest użyć sondy dwukanałowej, która pozwala na ciągłe odsysanie treści żołądkowej. Ponadto w przypadku bezwarunkowo udowodnionego zapalenia pęcherzyka żółciowego (podczas operacji u dorosłych) w 50-60% przypadków w części żółciowej B nie dochodzi do zwiększenia zawartości leukocytów. Leukocyty w żółci mają obecnie względne znaczenie w diagnostyce zapalenia pęcherzyka żółciowego.

We współczesnej gastroenterologii wartość diagnostyczna nie jest związana z wykrywaniem w żółci części leukocytów B i nabłonka komórkowego dróg żółciowych. Najważniejszym kryterium jest obecność mikrolitów w części B (nagromadzenie śluzu, leukocytów i nabłonka komórkowego), kryształków cholesterolu, grudek kwasów żółciowych i bilirubinianu wapnia, brązowych filmów - odkładanie się śluzu w żółci na ścianie pęcherzyka żółciowego.

Obecność lamblii, opisthorchii może wspomagać różne procesy patologiczne (głównie zapalne i dyskinetyczne) w przewodzie pokarmowym. Giardia nie żyje w woreczku żółciowym zdrowych ludzi, ponieważ żółć powoduje ich śmierć. Żółć pacjentów z zapaleniem pęcherzyka żółciowego nie ma tych właściwości: lamblie osadzają się na błonie śluzowej pęcherzyka żółciowego i przyczyniają się (w połączeniu z drobnoustrojami) do utrzymania procesu zapalnego, dyskinez.

Tak więc lamblie nie mogą powodować zapalenia pęcherzyka żółciowego, ale mogą być przyczyną rozwoju zapalenia dwunastnicy, dyskinez dróg żółciowych, czyli zaostrzania zapalenia pęcherzyka żółciowego, przyczyniając się do jego przewlekłego przebiegu. Jeśli u pacjenta występują wegetatywne postacie lamblii w żółci, to w zależności od obrazu klinicznego choroby i wyników intubacji dwunastnicy jako główną diagnozę rozpoznaje się przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego lub dyskinezę dróg żółciowych, z towarzyszącą lambliozą jelitową..

Spośród nieprawidłowości biochemicznych żółci objawy zapalenia pęcherzyka żółciowego to wzrost stężenia białka, dysproteinocholia, wzrost stężenia immunoglobulin G i A, białka C-reaktywnego, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny.

Wyniki sondowania należy interpretować z uwzględnieniem historii i obrazu klinicznego choroby. Tomografia komputerowa ma wartość diagnostyczną w wykrywaniu zapalenia pęcherzyka żółciowego szyjki macicy.

Oprócz przedstawionych powyżej wyróżnia się następujące czynniki ryzyka rozwoju zapalenia pęcherzyka żółciowego: dziedziczność; przeniesione wirusowe zapalenie wątroby i mononukleoza zakaźna, posocznica, infekcje jelitowe z przedłużonym przebiegiem; lamblioza jelitowa; zapalenie trzustki; zespół złego wchłaniania; otyłość, otyłość; siedzący tryb życia połączony ze złym odżywianiem (w szczególności nadużywaniem tłustej żywności, konserwowanych produktów przemysłowych); niedokrwistość hemolityczna; związek bólu w prawym podżebrzu ze spożyciem smażonych, tłustych potraw; utrzymujące się przez rok lub dłużej dane kliniczne i laboratoryjne, wskazujące na dyskinezę dróg żółciowych (szczególnie rozpoznaną jako jedyna patologia); uporczywy stan podgorączkowy o niejasnej genezie (z wyłączeniem innych ognisk przewlekłego zakażenia w nosogardzieli, płucach, nerkach, a także gruźlicy, robaczycy). Wykrycie u pacjenta typowych „objawów pęcherzyka żółciowego” w połączeniu z 3-4 z powyższych czynników ryzyka umożliwia rozpoznanie cholecystopatii, zapalenia pęcherzyka żółciowego czy dyskinezy bez intubacji dwunastnicy. USG potwierdza diagnozę.

Echograficzne (ultrasonograficzne) objawy przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego:

  • rozproszone pogrubienie ścian pęcherzyka żółciowego więcej niż 3 mm i jego deformacja;
  • pogrubienie i / lub rozwarstwienie ścian narządu;
  • zmniejszenie objętości jamy narządu (skurczony pęcherzyk żółciowy);
  • „Niejednorodna” jama pęcherzyka żółciowego.

W wielu współczesnych wytycznych diagnostyka ultrasonograficzna jest uznawana za decydującą w określeniu charakteru patologii pęcherzyka żółciowego.

Jak już wspomniano, dyskinezy dróg żółciowych nie mogą być główną ani jedyną diagnozą. Długotrwała dyskineza dróg żółciowych nieuchronnie prowadzi do nadmiernego zakażenia jelit, a to z kolei do zakażenia pęcherzyka żółciowego, zwłaszcza w przypadku dyskinezy hipotonicznej.

W przewlekłych chorobach dróg żółciowych cholecystografia służy wykluczeniu wad w ich rozwoju. Badanie rentgenowskie pacjentów z dyskinezą hipotoniczną wykazuje powiększony, rozszerzający się w dół i często obniżony woreczek żółciowy; jego opróżnianie jest powolne. Występuje niedociśnienie żołądka.

W dyskinezy nadciśnieniowej cień pęcherzyka żółciowego jest zmniejszony, intensywny, owalny lub kulisty, opróżnianie jest przyspieszone.

Dane instrumentalne i laboratoryjne

  • Badanie krwi podczas zaostrzenia: leukocytoza neutrofilowa, przyspieszona OB do 15–20 mm / h, pojawienie się białka C-reaktywnego, wzrost α1- i γ-globulin, wzrost aktywności enzymów „spektrum wątrobowego”: aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy γ-glutaminianowej, a także poziomu bilirubiny całkowitej.
  • Intubacja dwunastnicy: należy wziąć pod uwagę czas pojawienia się porcji i ilość żółci. W przypadku stwierdzenia płatków śluzu, bilirubiny, cholesterolu jest on badany pod mikroskopem: obecność leukocytów, bilibirubinatów, lamblii potwierdza diagnozę. Obecność zmian w części B wskazuje na proces w samym pęcherzu, aw części C - na proces w drogach żółciowych.
  • USG strefy wątrobowo-żółciowej ujawni rozproszone zgrubienie ścian pęcherzyka żółciowego powyżej 3 mm i jego deformację, pogrubienie i / lub rozwarstwienie ścian tego narządu, zmniejszenie objętości jamy pęcherzyka żółciowego (skurczony pęcherzyk), „niejednorodną” jamę. W przypadku dyskinez nie ma oznak zapalenia, ale pęcherz będzie bardzo rozdęty i słabo lub bardzo szybko opróżniany.

Przebieg przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego może być nawracający, utajony lub w postaci napadów kolki wątrobowej.

W przypadku często nawracającego zapalenia pęcherzyka żółciowego może rozwinąć się zapalenie dróg żółciowych. Jest to zapalenie dużych przewodów wewnątrzwątrobowych. Etiologia jest zasadniczo taka sama jak w przypadku zapalenia pęcherzyka żółciowego. Często towarzyszy mu wzrost temperatury ciała, czasami dreszcze, gorączka. Temperatura jest dobrze tolerowana, co jest ogólnie charakterystyczne dla infekcji kolibakterii. Charakterystyczna jest powiększona wątroba, jej brzeg staje się bolesny. Często pojawia się zażółcenie, związane z pogorszeniem odpływu żółci z powodu zablokowania dróg żółciowych śluzem i swędzeniem skóry. W badaniu krwi - leukocytoza, przyspieszona ESR.

Leczenie

W przypadku zaostrzeń przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego pacjenci są hospitalizowani w szpitalach chirurgicznych lub terapeutycznych, a leczenie przeprowadza się jak w ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego. W łagodnych przypadkach możliwe jest leczenie ambulatoryjne. Przepisać odpoczynek w łóżku, dietetyczną żywność (dieta nr 5a) z jedzeniem 4-6 razy dziennie [1].

Leczenie etiotropowe jest zwykle zalecane w fazie zaostrzenia procesu. Od antybiotyków zaleca się przepisywanie leków o szerokim spektrum działania, które dostają się do żółci w odpowiednio wysokim stężeniu - makrolidy, klarytromycyna najnowszej generacji (synonimy: klacid, fromilid) 250 mg, 500 mg 2 razy dziennie i bardziej znana erytromycyna 250 mg 4 razy dziennie, tetracykliny o przedłużonym uwalnianiu doksycyklina 100 mg, unidox solutab 100 mg według schematu w pierwszym dniu 200 mg w 2 dawkach, następnie 100 mg z posiłkami przez 6 dni. Wszystkie leki są przepisywane w zwykłych dawkach terapeutycznych przez 7-10 dni. W przypadku giardiozy dróg żółciowych skuteczna jest dawka dzienna 200 lub 400 mg metronidazolu (synonimy: metrogil, trichopolum, clion) lub tynidazol 500 mg, dzienna dawka 2 g przez 2-3 dni. W opisthorchiasis dróg żółciowych skuteczny jest lek przeciwpasożytniczy prazykwantel 600 mg w dawce 25 mg / kg 1-3 razy / dobę.

Aby wyeliminować dyskinezy dróg żółciowych, ból spastyczny, poprawić odpływ żółci, leczenie objawowe jest przepisywane jednym z następujących leków.

Selektywne miotropowe leki przeciwskurczowe: mebeverin (duspatalin) 200 mg 2 razy dziennie (rano i wieczorem, kuracja 14 dni).

Prokinetyka: cyzapryd (koordynacja) 10 mg 3-4 razy dziennie; domperidon (motilium) 10 mg 3-4 razy dziennie; metoklopromid (cerucal, raglan) 10 mg 3 razy dziennie.

Ogólnoustrojowe miotropowe leki przeciwskurczowe: no-shpa (drotaverine) 40 mg 3 razy dziennie; nikoshpan (no-shpa + witamina PP) 100 mg 3 razy dziennie.

M- antycholinergiki: buscopan (bromek hyocynabutylu) 10 mg 2 razy dziennie.

Charakterystykę porównawczą ogólnoustrojowych i selektywnych leków przeciwskurczowych przedstawiono w tabeli 2.

Korzyści z selektywnej przeciwskurczowej Mebeverine (Duspatalin)

  • Duspatalin ma podwójny mechanizm działania: eliminuje skurcz i nie powoduje atonii jelit.
  • Działa bezpośrednio na komórki mięśni gładkich, co ze względu na złożoność regulacji nerwowej jelita jest preferowane i pozwala na przewidywalny efekt kliniczny.
  • Nie działa na układ cholinergiczny i dlatego nie powoduje skutków ubocznych, takich jak suchość w ustach, niewyraźne widzenie, tachykardia, zatrzymanie moczu, zaparcia i osłabienie.
  • Może być przepisywany pacjentom z przerostem gruczołu krokowego.
  • Działa wybiórczo na jelita i drogi żółciowe.
  • Brak efektów ogólnoustrojowych: cała podana dawka jest całkowicie metabolizowana podczas przechodzenia przez ścianę jelita i wątrobę do nieaktywnych metabolitów, a mebeweryna nie jest wykrywana w osoczu krwi.
  • Szerokie doświadczenie kliniczne w stosowaniu.
  • W przypadku wystąpienia refluksu żółciowego w żołądku, zaleca się stosowanie leków zobojętniających kwas żołądkowy w 1 dawce 1,5-2 godziny po posiłku: maalox (algeldrat + chlorowodorek magnezu), fosfalugel (fosforan glinu).

Zaburzenia odpływu żółci u pacjentów z przewlekłym zapaleniem pęcherzyka żółciowego są korygowane przez leki żółciopędne. Istnieją leki żółciopędne o działaniu żółciopędnym, które stymulują tworzenie i wydzielanie żółci przez wątrobę oraz leki cholekinetyczne, które zwiększają skurcz mięśni pęcherzyka żółciowego i przepływ żółci do dwunastnicy.

  • oksafenamid, tsikwalon, nikodyna - środki syntetyczne;
  • hofitol, allochol, tanacehol, tykweol, cholenzym, lyobil, flamin, nieśmiertelnik, cholagon, odeston, hepatofalk, hepaben, krople ziołowe żółciopędne, znamiona kukurydzy - pochodzenia roślinnego;
  • Festal, Digestal, Cotazim - preparaty enzymatyczne zawierające kwasy żółciowe.

Leki cholekinetyczne: cholecystokinina, siarczan magnezu, sorbitol, ksylitol, sól karlowarska, rokitnik zwyczajny i oliwa z oliwek.

Leki choleretyczne można stosować w głównych postaciach zapalenia pęcherzyka żółciowego, w fazach zaostrzenia lub remisji umierającego zwykle przepisuje się je na 3 tygodnie, wtedy wskazana jest zmiana leku.

Cholekinetyki nie powinny być przepisywane pacjentom z obfitym zapaleniem pęcherzyka żółciowego, są wskazane dla pacjentów z niekalkulującym zapaleniem pęcherzyka żółciowego z dyskinezy hipomotorycznej pęcherzyka żółciowego. Terapeutyczne intubacje dwunastnicy są skuteczne u pacjentów z niekaliczalnym zapaleniem pęcherzyka żółciowego, 5-6 razy co drugi dzień, zwłaszcza z dyskinezy hipomotorycznej. W fazie remisji takim pacjentom należy zalecić „ślepą intubację dwunastnicy” 1 raz w tygodniu lub 2 tygodnie. Do ich wykonania lepiej jest użyć ksylitolu i sorbitolu. Intubacja dwunastnicy jest przeciwwskazana u pacjentów z rozległym zapaleniem pęcherzyka żółciowego ze względu na ryzyko wystąpienia żółtaczki obturacyjnej..

Pacjenci z niekaliczalnym zapaleniem pęcherzyka żółciowego z upośledzonymi właściwościami fizykochemicznymi żółci (dyskryminacja) są wskazani przez długi czas (3-6 miesięcy) otręby pszenne, enterosorbenty (Enterosgel 15 g 3 razy dziennie).

Dieta: ograniczenie tłustych potraw, ograniczenie wysokokalorycznych potraw, unikanie źle tolerowanych pokarmów. Regularne 4-5 posiłków dziennie.

W przypadku niepowodzenia leczenia zachowawczego i częstych zaostrzeń konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Zapobieganie przewlekłemu zapaleniu pęcherzyka żółciowego polega na przestrzeganiu diety, uprawianiu sportu, wychowaniu fizycznym, zapobieganiu otyłości, leczeniu ogniskowych infekcji.

W przypadku pytań dotyczących literatury prosimy o kontakt z redakcją.

T. E. Polunina, doktor nauk medycznych
E. V. Polunina
"Guta-Clinic", Moskwa

BADANIE BAKTERIOLOGICZNE BILD

ANALIZA CHEMICZNA DZIECKA

Zwykle żółć ma odczyn obojętny lub lekko zasadowy..

V Kwaśna reakcja żółci występuje podczas procesów zapalnych w woreczku żółciowym, drogach żółciowych;

V obserwuje się podwyższoną zawartość bilirubiny w żółci wraz ze zwiększonym rozpadem erytrocytów;

Poziom V cholesterolu wzrasta wraz z kamicą żółciową, przewlekłym zapaleniem pęcherzyka żółciowego;

V spadek poziomu bilirubiny i cholesterolu obserwuje się w niewydolności wątroby (zapalenie wątroby, marskość wątroby);

V brak bilirubiny w żółci - z żółtaczką obturacyjną;

V wysoki poziom cholesterolu i jednoczesny spadek poziomu kwasów tłuszczowych wskazują na predyspozycje do kamicy żółciowej.

Badanie mikroskopowe żółci

Materiał do mikroskopii należy dostarczyć do laboratorium w ciągu 5–10 minut, ponieważ leukocyty i inne komórki ulegają szybkiemu zniszczeniu w żółci. Materiał należy utrzymywać w cieple, dlatego przed wysłaniem do laboratorium porcje umieszcza się w stu-l. N | ciepłą wodą.

Zwykle żółć nie zawiera komórek, jaj robaków, czasami zawiera niewielką ilość kryształów cholesterolu i bilirunianu wapnia.

/ Duża liczba leukocytów, nabłonka, erytrocytów, śluzu w częściach B lub C jest oznaką zapalenia odpowiednio woreczka żółciowego lub przewodów wątrobowych;

/ duża liczba kryształów cholesterolu, bilirubiny, kwasów tłuszczowych wskazuje na skłonność do tworzenia się kamieni;

V atypowe komórki znajdują się w procesach nowotworowych;

Czasami w żółci można znaleźć pasożyty; częściej giardia (cysty i formy wegetatywne), jaja robaków.

Żółć zdrowej osoby jest zwykle sterylna. W przypadku chorób zapalnych poddaje się badaniu bakteriologicznemu Porcje żółci A, B, C pobiera się aseptycznie i dostarcza do laboratorium nie później niż 1-2 godziny od momentu pobrania.

Z żółci wysiewa się różne rodzaje bakterii, częściej Escherichia coli, enterokoki, enterobakterie, Klebsiella. Jeśli nie jest to konieczne, wykonuje się test na wrażliwość mikroflory na antybiotyki. Liczba bakterii w żółci, która ma wartość diagnostyczną, przekracza 100 000 w 1 ml.

|następny wykład ==>
ZASADY AUSKULTACJI|Badanie makroskopowe kału

Data dodania: 2013-12-14; Wyświetlenia: 1276; naruszenie praw autorskich?

Twoja opinia jest dla nas ważna! Czy zamieszczony materiał był pomocny? Tak | Nie

Analiza mikroflory żółci

Hodowla żółci z badaniem wrażliwości na antybiotyki

Kultura bakteriologiczna to badanie mikrobiologiczne, w trakcie którego biomateriał z różnymi mikroorganizmami umieszcza się w warunkach sprzyjających ich wzrostowi, a następnie dokonuje się oceny wyników.

Ta laboratoryjna technika testowa służy do określenia dokładnego składu mikroflory, stężenia bakterii oraz ich wrażliwości na środki przeciwbakteryjne..

W diagnozowaniu przyczyn procesów zapalnych występujących w wątrobie i woreczku żółciowym ważną rolę przypisuje się bakteriologicznemu badaniu żółci.

Wskazania do analizy

Najczęściej do rozwoju zapalenia dochodzi w przypadku przenikania drobnoustrojów z jelita drogami żółciowymi do pęcherzyka żółciowego. Zakaźny proces zapalny rozwija się z powodu stagnacji, która występuje, gdy drogi żółciowe są zablokowane.

Hodowla żółci jest przepisywana przez doświadczonego specjalistę chorób zakaźnych, gastroenterologa, chirurga w celu ustalenia etiologii procesu zapalnego w wątrobie, drogach żółciowych i woreczku żółciowym oraz roli mikroorganizmów zawartych w żółci, gdy:

  • zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • zapalenie wątroby;
  • kamica żółciowa;
  • zapalenie dróg żółciowych;
  • ropnie podfrenicowe i wątrobowe.

Metoda analizy

Badanie przeprowadza się przed terapią przeciwdrobnoustrojową. Aby ocenić wynik leczenia, siew przeprowadza się nie wcześniej niż siedem dni po zakończeniu przyjmowania leku.

Biomateriał pobierany jest za pomocą sondowania dwunastnicy, które odbywa się w gabinecie zabiegowym placówki medycznej - pobiera się trzy porcje żółci: „A”, „B”, „C”. Podczas zabiegu używa się sterylnych probówek z dopasowanymi pokrywkami, biomateriał jest dostarczany do laboratorium nie później niż dwie godziny od momentu pobrania.

Bakteriologiczna metoda badań polega na wysianiu żółci na pożywki o określonej temperaturze w celu wykrycia wzrostu mikroorganizmów w nich. Przeprowadzana jest analiza jakościowa (określenie rodzaju bakterii) i ilościowa (obliczenie stopnia zanieczyszczenia). Zaletą metody jest laboratoryjne modelowanie efektu terapeutycznego na prątki i uwzględnienie jej skuteczności (wykonanie antybiotykogramu).

Interpretacja uzyskanych wyników

Odpowiedzi badania wskazują na pozytywny lub negatywny wzrost bakterii i określone spektrum środków przeciwdrobnoustrojowych.

Zwykle żółć nie zawiera patogennych mikroorganizmów.

Najbardziej niekorzystna jest izolacja następujących patogenów:

  • Enterobakterie Gram-ujemne - Escherichia (E. Coli), Klebsiella (Klebsiella spp.), Salmonella (Salmonella spp.), Proteus (Proteusspp).
  • Pseudomonas aeruginosa (Pseudomonas aeruginosa).
  • Bakteroidy w stężeniu powyżej 106 CFU / ml.
Wynik badania mikrobiologicznego zależy od zgodności z normami dotyczącymi przygotowania, pobierania i transportu biomateriału - należy to wziąć pod uwagę przy interpretacji otrzymanej odpowiedzi..

Rola analizy żółci w postawieniu prawidłowej diagnozy

Każda tajemnica wydzielana przez określone gruczoły organizmu ma dużą wartość diagnostyczną w określaniu choroby i taktyce jej leczenia. Analiza żółci jest jednym z najczęstszych, pouczających, ale jednocześnie pracochłonnych testów. Obecnie możliwe jest badanie zawartości dwunastnicy, składników żółci w laboratorium w prawie każdej placówce medycznej, w której znajduje się laboratorium kliniczne, biochemiczne i bakteriologiczne.

Jeśli podejrzewasz chorobę układu wątrobowo-żółciowego, trzustki, dwunastnicy, zaleca się jak najszybsze pobranie próbek żółci. Interpretacja wyników jest ważna dla diagnozy..

Konieczne jest uzyskanie wyników mikroskopii, badania biochemicznego i posiewu mikrobiologicznego równolegle z badaniem klinicznym i innymi badaniami pacjenta.

Żółć i zawartość dwunastnicy są badane zgodnie z następującymi wskaźnikami:

  • parametry fizyczne;
  • badanie mikroskopowe żółci;
  • właściwości biochemiczne;
  • badanie bakteriologiczne.

Uzyskanie materiału laboratoryjnego

Aby uzyskać jak najdokładniejsze wyniki analizy należy przeprowadzić poprawnie - ważne jest przestrzeganie metodologii od momentu pobrania materiału do etapu dekodowania. Żółć pobiera się w warunkach ambulatoryjnych lub szpitalnych. Pacjent musi być odpowiednio przygotowany. Na etapie doboru materiału pracują wyłącznie profesjonalnie przeszkolone pielęgniarki lub asystenci laboratoryjni.

Przygotowanie pacjenta polega na zapoznaniu się z zasadami żywienia w przeddzień iw dniu badania, opowieścią o zachowaniu podczas pobierania materiału. Ostatni posiłek zaleca się nie później niż 18-20 godzin w nocy poprzedzającej. Nie możesz rano jeść, woreczek żółciowy powinien być rozluźniony. Zachowanie pacjenta pozostaje spokojne, ufne w stosunku do personelu, ponieważ proces jest dość długi i wymaga zmiany pozycji ciała, która zależy od fazy badania.

Pierwszy krok

Pacjent przystępuje do analizy treści dwunastnicy w pozycji siedzącej. Musi aktywnie pomagać personelowi medycznemu. Asystent laboratoryjny lub pielęgniarka wprowadza sondę do przełyku, podczas gdy pacjent wykonuje ruchy połykania. Na końcu sondy znajduje się specjalna końcówka w kształcie drzewa oliwnego. Podczas nurkowania powinien dotrzeć do żołądka. W tym samym czasie pacjent musi leżeć na kanapie po prawej stronie. Obszar prawego podżebrza unosi się za pomocą wałka. Woreczek żółciowy powinien niejako leżeć na tym wałku. W tym samym czasie sonda jest połykana do drugiego znaku, a oliwka znajduje się teraz na poziomie głównego przewodu żółciowego.

Ten etap trwa około półtorej godziny. W tym czasie sonda porusza się za pomocą aktywnych ruchów połykania, perystaltycznych skurczów żołądka i wchodzi do dwunastnicy. Kontrola prawidłowego umiejscowienia oliwki odbywa się za pomocą badania rentgenowskiego. Jeśli na tym etapie wszystko zostanie wykonane poprawnie, żółć zacznie wpływać do pojemnika przez sondę. Jest uważany za pierwszą część i jest oznaczony literą „A”. Ta frakcja charakteryzuje stan głównego przewodu żółciowego.

Druga faza

Przez sondę dwunastniczą pacjentowi podaje się stymulanty wydzielania żółci. Może to być oliwa z oliwek, sorbitol lub magnezja (siarczan magnezu). Ilość tych substancji jest niewielka, gdzieś od 30 do 50 ml. Dożylne podawanie farmakologicznych środków pobudzających wydzielanie żółci: nie wyklucza się cholecystokininy ani sekretyny. Pacjent odpoczywa 20-25 minut. W tym czasie stymulowane są skurcze pęcherzyka żółciowego i część „B” dostaje się do szklanego naczynia laboratoryjnego przez sondę - żółć w pęcherzu.

Następnie po pewnym czasie uwalnia się ostatnia, trzecia porcja żółci - z przewodów wewnątrzwątrobowych i będzie to już część „C”.

Każda z trzech porcji żółci jest gromadzona w oddzielnym sterylnym pojemniku w celu przeprowadzenia izolowanego badania i uzyskania najbardziej obiektywnych i pouczających wyników.

Kierunki badań

Podczas analizy uzyskanej żółci określa się następujące właściwości:

  • fizyczny;
  • chemiczny;
  • mikroskopijny skład;
  • do badania bakteriologicznego.

Właściwości fizyczne są niezwykle ważną cechą wydobytego materiału. Określając stan wątroby, dróg żółciowych, badając dwunastnicę, ocenia się następujące parametry żółci:

  • przezroczystość;
  • Kolor;
  • włączenie;
  • osad.

Zmętnienie próbki klinicznej może być spowodowane domieszką soku żołądkowego, śluzu. Obecność wyraźnego kłaczkowatego osadu i jego ilość wskazuje na zapalenie dwunastnicy.

Kolor i zanieczyszczenia są ważnym parametrem diagnostycznym. Ze względu na charakter barwienia wszystkich trzech porcji można ocenić lokalizację procesu zapalnego lub patologicznego. Domieszka krwi wskazuje na erozyjne lub wrzodziejące przyczyny problemu z woreczkiem żółciowym.

Powyższe cechy stanu próbki mogą już wskazywać, jakie choroby może mieć pacjent: wrzód trawienny żołądka lub dwunastnicy, obrzęk brodawki Vatera, zapalenie początkowych odcinków jelita cienkiego, skaza krwotoczna.

Określenie składu chemicznego żółci wymaga skomplikowanych badań przeprowadzonych przy użyciu odczynników i specjalnych instrumentów laboratoryjnych. Ważnymi wskaźnikami stanu układu wydalania żółci są zawartość i relacje między sobą w badanym materiale takich związków:

  • wiewiórka;
  • bilirubina;
  • urobilina;
  • kwasy żółciowe;
  • cholesterol;
  • stosunek cholanu do cholesterolu.

Wzrost zawartości białka w stosunku do normy wskazuje na obecność stanu zapalnego i wejście produktów rozpadu w fizjologiczne sekrety. Spadek poziomu bilirubiny pomoże ustalić stagnację żółci - cholestazę - lub tak groźną chorobę, jak marskość wątroby. Wzrost zawartości kwasów żółciowych lub spadek ich poziomu jest wprost proporcjonalny do produktywności hepatocytów. Choroba kamicy żółciowej będzie odzwierciedlona przez zwiększoną zawartość cholesterolu w powstałym materiale, ale można podejrzewać naruszenie odpływu żółci do światła dwunastnicy przez obniżony poziom cholesterolu.

Mikroskopia określi skład komórkowy żółci. Obecność i liczba leukocytów, nabłonka, śluzu są oznakami rozwoju różnych procesów patologicznych. Badanie mikroskopowe pozwala wykryć pasożyty, pierwotniaki, które mogą pasożytować w drogach żółciowych, wątrobie i woreczku żółciowym. Jest to bardzo ważny krok diagnostyczny przy wyborze taktyki leczenia..

Badania bakteriologiczne przeprowadzane są w laboratorium bakteriologicznym. Materiał wyselekcjonowany w sterylnym szkle laboratoryjnym dostarczany jest do wysiewu nie później niż 2 godziny od momentu pobrania. Jest to warunek konieczny do uzyskania maksymalnej liczby żywych mikroorganizmów i ich dalszej identyfikacji..

Nie ma tak wielu bakterii, które są w stanie przetrwać i rozmnażać się w zawartości żółci. Przedstawiciele ci należą do drobnoustrojów chorobotwórczych: salmonelli, listerii, niektórych typów Campylobacter, yersinia - są to drobnoustroje, które mogą wywoływać choroby takie jak dur brzuszny, paratyfus, jersinioza. Te infekcje jelitowe są ciężkie w ostrych postaciach procesów patologicznych.

Salmonella duru brzusznego może długo utrzymywać się w zawartości żółci, co oznacza ciągłe uwalnianie do środowiska, rozprzestrzenianie się infekcji, przewlekłą chorobę samego pacjenta.

Podczas wysiewu materiału ważne jest, aby wziąć pod uwagę sterylność, prawidłowy dobór żółci. W przeciwnym razie wyniki mogą zostać błędnie zinterpretowane, biorąc za przyczynę choroby mikroorganizmy, które dostały się do żółci z niesterylnych naczyń lub jamy ustnej..

Jak analiza żółci pomaga zdiagnozować chorobę

Analiza żółci jest wymagana w przypadku patologii wątroby i dróg żółciowych. To badanie jest również ważne dla patologii pęcherzyka żółciowego. U wielu osób występuje tworzenie się kamieni w woreczku żółciowym w istniejących warunkach żywieniowych. Stąd znaczenie analizy żółci.

Przypomnij sobie, że żółć to płyn biologiczny wytwarzany przez wątrobę. Jego skład chemiczny jest dobrze zbadany iz dużym prawdopodobieństwem może mówić o stanie organizmu i jego układów..

Zatem zmiana pH żółci w woreczku żółciowym już sygnalizuje powstanie warunków dla „stanu przedkamienistego”, po którym następują pierwotne centra krystalizacji i tworzenia się kamieni. Świadomi tej zmiany w żółci, można podjąć kroki zapobiegawcze, aby przywrócić normalne pH i zmniejszyć ryzyko problemu..

Dlaczego wykonuje się analizę żółci?

Analiza żółci to badanie służące do diagnozowania chorób wątroby i dróg żółciowych. Badanie zawartości żółci i dwunastnicy przeprowadza się metodą intubacji dwunastnicy.

Analiza żółci jest wskazana dla:

  • podejrzenie obecności chorób układu wątroby i dróg żółciowych u pacjenta (zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych, kamienie w drogach żółciowych i woreczku żółciowym, ropień wątroby);
  • podejrzenie dyskinezy dróg żółciowych;
  • diagnostyka zmian zapalnych układu wątrobowo-żółciowego;
  • podejrzenie obecności u pacjenta takich chorób jak opisthorchiasis, clonorchiasis, fascioliasis, ankylostomiasis, strongyloidiasis, lamardioza;
  • diagnostyka duru brzusznego i paratyfusu (w tym przypadków przenoszenia bakterii), ciężkich postaci salmonellozy;
  • diagnostyka zmian infekcyjnych układu wątrobowo-żółciowego wywołanych przez Escherichia coli, Klebsiella, Enterobacteriaceae, Proteus, Pseudomonads, Staphylococci;
  • pacjent ma objawy uszkodzenia układu wątrobowo-żółciowego (nudności, wymioty, ból w prawym podżebrzu, wzdęcia, uporczywe swędzenie skóry, osłabienie, bóle mięśni i stawów, zaczerwienienie dłoni).

Przeciwwskazania do analizy żółci

Podobnie jak w przypadku każdej innej procedury testowej, istnieją ograniczenia wraz ze wskazaniami. Najczęściej ograniczenia te nakładane są w związku z aktualnym stanem organizmu i specyfiką technicznej realizacji procedury..

Na przykład. Zawartość żółci i dwunastnicy do badań uzyskuje się za pomocą intubacji dwunastnicy.

Intubacja dwunastnicy jest przeciwwskazana w przypadku:

  • ostre okresy chorób zakaźnych, którym towarzyszą ciężkie zatrucia i objawy gorączkowe;
  • wrzodziejące zmiany przełyku;
  • wrzodziejące zmiany jelita (obserwowane u chorych na dur brzuszny przed dziesiątym dniem normalizacji temperatury);
  • oparzenia przełyku;
  • żółtaczka o nieokreślonej genezie;
  • zaostrzenie choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy;
  • astma oskrzelowa;
  • kryzys nadciśnieniowy;
  • ostre choroby laryngologiczne;
  • ciąża.

Analiza nie jest również przeprowadzana na dzieciach poniżej trzeciego roku życia..

Co pokazuje analiza żółci?

Badanie żółci pozwala zidentyfikować procesy zapalne w układzie wątrobowo-żółciowym i ocenić ich nasilenie, zdiagnozować wiele chorób pasożytniczych (analiza żółci dla pasożytów), zidentyfikować czynnik wywołujący zmiany zakaźne układu wątrobowo-żółciowego (pobieranie próbek żółci do badania bakteriologicznego).

Badanie mikroskopowe żółci pozwala również ocenić jej skład i zawartość w żółci leukocytów, nabłonku, formacjach krystalicznych, mikrolitach.

Jakie wskaźniki są oceniane podczas analizy żółci

Badanie obejmuje ocenę właściwości fizycznych żółci (jej barwa, ilość w mililitrach, stopień przezroczystości, pH, gęstość), składu chemicznego (zawartość kwasów żółciowych, bilirubiny wg metody Jendraszka, zawartość cholesterolu) oraz badanie mikroskopowe.

Testy> Posiew żółci na mikroflorę i określenie jej wrażliwości na leki przeciwdrobnoustrojowe

Czym jest kultura żółci dla mikroflory i określanie jej wrażliwości na leki przeciwdrobnoustrojowe?

Żółć jest biologicznym płynem ustrojowym wytwarzanym przez wątrobę i niezbędnym do trawienia pokarmu. Najpierw gromadzi się w małym, naturalnym „zbiorniku” (woreczku żółciowym), a stamtąd trafia do jelit. Zwykle żółć jest sterylnym płynem (nie zawiera bakterii). Wnikanie do niego bakterii zwykle pochodzi z jelit. Staje się to przyczyną rozwoju stanu zapalnego w ścianie pęcherzyka żółciowego. Aby określić przyczynę zapalenia i wybrać racjonalną antybiotykoterapię, na mikroflorę przepisuje się hodowlę żółci z określeniem jej wrażliwości na leki przeciwbakteryjne.

W jakich przypadkach przepisuje się posiew żółci w celu uzyskania bezpłodności??

Analiza jest zalecana przez lekarza pierwszego kontaktu, gastroenterologa, hepatologa lub chirurga. Zwykle badanie przeprowadza się przy kamicy żółciowej, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, zapaleniu dróg żółciowych, ropniach wątroby i przestrzeni subphrenicznej. Dolegliwości są następujące: ból i ciężkość w prawym podżebrzu, zwłaszcza po spożyciu tłustych, smażonych lub pikantnych potraw, uczucie goryczy w ustach, często zażółcenie skóry i „białek” oczu.

Badanie może zlecić lekarz przed antybiotykoterapią i / lub jakiś czas po jej zakończeniu. W pierwszym przypadku lekarz dowiaduje się, który antybiotyk będzie najskuteczniejszy w leczeniu procesu zapalnego, w drugim kontroluje powodzenie terapii..

Jak prawidłowo przygotować się do badania, zebrać materiał?

Materiałem do badań jest żółć. Pobierany jest podczas intubacji dwunastnicy lub bezpośrednio na stole operacyjnym podczas operacji woreczka żółciowego.

Intubację do dwunastnicy należy wykonywać wyłącznie na czczo po całonocnym poście. Specjalny cewnik wprowadza się do dwunastnicy przez usta, przełyk i żołądek w celu aspiracji (odsysania) żółci. Aby żółć zaczęła płynąć z pęcherza do jelit, stosuje się specjalne „nasienie” (wprowadzenie leków żółciopędnych przez usta lub dożylnie). Następnie żółć zbiera się w trzech sterylnych probówkach. Są wydawane w laboratorium lub kupowane w aptece. Probówki z żółcią są dostarczane do laboratorium mikrobiologicznego w ciągu 1–2 godzin.

Podczas operacji chirurg pobiera żółć w specjalnym pojemniku, który następnie trafia do laboratorium.

Zalety i wady metody

Żółć uzyskana podczas intubacji dwunastnicy może być zanieczyszczona mikroorganizmami z jamy ustnej, które dostały się do probówki wraz ze śliną lub ze światła dwunastnicy. Musi to wziąć pod uwagę zarówno lekarz laboratoryjny, jak i lekarz zlecający badanie. Nie należy samodzielnie przyjmować antybiotyków przed pobraniem próbek, ponieważ mogą one wpłynąć na wyniki badania.

Uważa się, że żółć uzyskana podczas operacji nie może być zanieczyszczona drobnoustrojami z innych narządów..

Jakie są wartości normalne i jak interpretować uzyskane wyniki?

Zwykle żółć jest sterylna. Wysiew najczęściej ujawnia tzw. Enterobakterie: Escherichia coli, Klebsiella, Salmonella, Proteus, Enterobacter. Te drobnoustroje przenikają ze światła jelita do żółci w przypadku refluksu treści jelitowej do pęcherzyka żółciowego. Ujawnianie ich w wysokich stężeniach jest uważane za czynnik niekorzystny. Staphylococcus i Pseudomonas różnych typów, paciorkowce kałowe można również znaleźć w żółci.

Jeżeli podczas inokulacji wyizolowano czyste kolonie drobnoustrojów, przeprowadza się badanie pod kątem ich wrażliwości na zestaw leków przeciwbakteryjnych. Badania te mają dziś szczególne znaczenie, ponieważ wielu mikroorganizmom udało się rozwinąć oporność na niektóre leki. Badanie wrażliwości na antybiotyki pozwala na skuteczną terapię.

Informacje zamieszczone na stronie mają wyłącznie charakter informacyjny. Konieczna jest konsultacja ze specjalistą.
W przypadku znalezienia błędu w tekście, błędnej recenzji lub błędnych informacji w opisie prosimy o poinformowanie o tym administratora serwisu.

Recenzje zamieszczane na tej stronie są osobistymi opiniami osób, które je napisały. Nie leczyć siebie!

Badanie bakteriologiczne żółci

Żółć na bezpłodność, żółć na mikroflorę, wydzielina z dwunastnicy. Celem badań jest wykrycie mikroflory tlenowej i fakultatywnie beztlenowej (enterobacteriaceae, gronkowce, paciorkowce, flora niefermentująca) w żółci wraz z ich identyfikacją i określeniem wrażliwości na antybiotyki. Material do nauczenia. żółć. Wskazania do badań. Choroby zapalne pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych (zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych, kamica żółciowa). Wartość diagnostyczna. Zwykle żółć powinna być jałowa. Obecność dużej liczby (wzrost umiarkowany lub obfity) mikroorganizmów ma znaczenie diagnostyczne. Wykrycie w treści dwunastnicy niepatogennych Neisseria i grzybów z rodzaju Candida w niewielkich ilościach wskazuje na zanieczyszczenie mikroflorą jamy ustnej. Przygotowanie do badań. Żółć pobiera się przez sondowanie w pokoju zabiegowym do sterylnej probówki. Wynik w 5 dni roboczych. Wynik badania bakteriologicznego nie jest diagnozą. Diagnozę stawia wyłącznie lekarz prowadzący na podstawie całości wyników różnych badań, ogólnego stanu pacjenta i obrazu klinicznego.

Badanie bakteriologiczne żółci

Przygotować:

Nawiąż z pacjentem pełną zaufania relację, wyjaśnij mechanizm pobierania materiału i uzyskaj zgodę; sterylne bix ze specjalną odzieżą; rękawiczki i maska; sterylna taca; strzykawka 20 ml; sonda dwunastnicy; sterylne probówki laboratoryjne; Zacisk; drażniący (50 ml 33% ciepłego roztworu siarczanu magnezu, cholecystokininy, 100 ml oleju roślinnego); szklanka ciepłej wody; poduszka rozgrzewająca; poduszka; serwetki; statyw; do probówek; ręcznik; ławka; fonendoskop; rękawiczki; formularze skierowań; steklograph; miękki wałek; ciepła poduszka rozgrzewająca; pojemność ze środkiem dezynfekującym rozwiązanie; sito i pojemnik na odpady:

Akt:

Umieść ekran; umyć (poziom higieniczny) i osuszyć ręce; założyć rękawiczki; specjalna odzież i maska; zmierzyć długość sondy od płata do siekaczy pacjenta i od siekaczy do pępka, oznaczenie nr 1; dodaj długość dłoni pacjenta i zaznacz numer 2; następnie zaznaczaj co 10 centymetrów; aby wygodnie usiąść lub położyć pacjenta; jedną ręką chwycić sondę w odległości 10-15 cm od oliwki, drugą podeprzeć jej wolny koniec; poproś pacjenta, aby otworzył usta i położył oliwkę na korzeniu języka; zaproponuj połknięcie; wsunąć sondę do oznaczenia nr 1 i założyć zacisk na koniec sondy; położyć pacjenta na kanapie, bez poduszki po prawej stronie i umieścić ciepłą podkładkę grzewczą pod podżebrzem; przyłóż statyw z probówkami do głowy i zdejmij zacisk; zwolnij wolny koniec sondy do probówki i pobierz sok żołądkowy; poproś pacjenta, aby powoli połknął sondę do oznaczenia nr 2; po 15-60 minutach zacznie się wyróżniać pierwsza złocistożółta żółć dwunastnicy (część A); zbierać sok do 3 probówek; położyć pacjenta na plecach i wprowadzić ciepły bodziec podgrzany do temperatury 40 o przez sondę ze strzykawką; założyć zacisk i ponownie ułożyć pacjenta po prawej stronie na 10 minut; zdjąć zacisk i zebrać do 4-6 probówek, ciemnej oliwki, żółci woreczka żółciowego (część B); przenieść sondę do pozostałych probówek i zebrać złocistożółtą upieczoną porcję (część C); powoli wyjmij sondę, wytrzyj ją i umieść w roztworze dezynfekującym; pozwól pacjentowi wypłukać usta wodą; usuń ekran; oznaczyć probówki i wydać skierowanie do laboratorium; dezynfekować sprzęt i pomieszczenia; zdejmij ubranie, rękawiczki i umieść je w pojemniku; umyć (poziom higieniczny) i osuszyć ręce; wypełnić dokumentację.

Uwaga:

- Pokarmy powodujące wzdęcia należy wykluczyć na 5 dni przed pobraniem.

- Polecany na noc lekką kolację (szklanka słodkiej herbaty)

- Na noc zaleca się umieszczenie poduszki grzewczej na prawym podżebrzu.

- Zabieg najlepiej wykonywać na czczo..

- Pod koniec zabiegu do sondy można wstrzyknąć lek

Badanie bakteriologiczne żółci

Skład prawidłowej mikroflory jelitowej osoby zdrowej jest stabilny i jeśli warunki i jakość jego życia nie ulegają istotnym zmianom, nie podlega znacznym wahaniom (patrz także rozdział 5). Z nielicznymi wyjątkami dwunastnica i jelito czcze zawierają nie więcej niż 103-105 bakterii w 1 ml zawartości. Część mikroflory jest uzupełniana w wyniku spożycia z masami pokarmowymi, inne pochodzą z dolnych partii jelita cienkiego.

W bliższej części jelita krętego znajduje się również niewielka ilość bakterii, ale w rejonie dystalnym zbiorowiska drobnoustrojów są znacznie bardziej zróżnicowane. Całkowita liczba bakterii może wynosić nawet 107 na ml zawartości i obejmować gatunki żyjące w okrężnicy. Skład gatunkowy bakterii rośnie w kierunku odbytnicy. Pod względem składu bakterii kał nie różni się od mikroflory jelita grubego. Obecna flora jelitowa może brać udział w rozwoju niektórych procesów patologicznych. Znaczna ich część rozwija się na tle współistniejącej patologii (resekcja żołądka, uchyłków dwunastnicy, marskość wątroby itp.). Interakcje organizmu z patogenami enteropatogennymi są w większości dość powszechne i objawiają się biegunką i czerwonką. Biegunka - najczęstsze zmiany.

Głównymi przyczynami biegunki są enterotox i inne szczepy Escherichia coli, Shigella, Yersinia, vibrios, Salmonella, Giardia i in. Choroby przenoszone przez żywność są im bliskie (głównymi patogenami są gronkowce, pałeczki i clostridia), gdyż patogeneza zmian jest spowodowana działaniem enterotoksyny. Rzadziej obserwuje się czerwonkę, w której oczywiście pośredniczy mniejsza liczba ich patogenów (shigella, czerwonka ameba, balantidia i niektóre inne). Materiał z jelita cienkiego jest wybierany metodą fibrogastroskopii lub za pomocą specjalnych sond, które otwierają się i zamykają w odpowiednim miejscu. Dane dotyczące składu mikroflory okrężnicy uzyskuje się poprzez badanie bakteriologiczne kału. Próbki pobiera się z kilku miejsc w kale. Wybrano również ropne, śluzowe i krwawe wtrącenia. Materiał można pobrać z odbytnicy za pomocą wacika i szklanej pałeczki. Badania bakteriologiczne należy rozpocząć nie później niż 0,5-1 godziny po pobraniu próbki. Jeżeli natychmiastowa analiza nie jest możliwa, próbki można zamrozić i przechowywać do 1 dnia lub dłużej. W niektórych przypadkach (na przykład w przypadku czerwonki bakteryjnej) stosuje się środki konserwujące (na przykład 30% roztwór gliceryny o pH 7,6).

Badanie bakteriologiczne dróg żółciowych i wątroby

Badanie bakteriologiczne żółci przeprowadza się w procesach zapalnych w woreczku żółciowym i wątrobie. W większości przypadków rozwijają się po przeniknięciu mikroflory z jelita, ale nie z krwiobiegu. W wyniku wtórnego dryftu do miąższu wątroby z układu wrotnego mogą przenikać bakterie oporne na działanie fagocytów (czynniki wywołujące dur brzuszny, brucelozę, gruźlicę i gorączkę Q). Rozwój infekcyjnego zapalenia pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych poprzedza przekrwienie, szczególnie często rozwijające się z niedrożnością. Najczęściej z żółci izolowane są E. coli, Klebsiella, Enterobacter, Peptostreptococcus, bakteroidy, promieniowce i C. perfringens. Należy zauważyć, że żółć jest najkorzystniejszym środowiskiem dla Salmonelli, która może kolonizować zarówno przewody, jak i kamienie żółciowe. Do 40% takich zmian wywołuje skojarzenia między tlenowcami i beztlenowcami. W przypadku upośledzenia czynności czynnościowej makrofagów wątroby lub przedostania się dużej liczby bakterii do układu żyły wrotnej mogą rozwinąć się rozlane procesy zapalne lub częściej ropnie wątroby. Często podobne sytuacje obserwuje się w przewlekłym zapaleniu wątroby i marskości wątroby..

Głównymi patogenami dróg żółciowych i wątroby są gatunki E. coli, C, perfringens, S. aureus, Klebsiella i Proteus, peptostreptococci i aspergillus. Żółć pobierana jest przez sondowanie dwunastnicy, do badań pobierane są części A, B i C. Wyniki analizy bakteriologicznej różnych porcji mogą się znacznie różnić i nie dostarczają wiarygodnych informacji o lokalizacji procesu. Podczas interpretacji wyników należy wziąć pod uwagę wszystkie stany patologiczne, które mogą powodować nadmierny wzrost bakterii. Kolonizacja kamieni żółciowych przez salmonellę z grupy duru brzusznego i paratyfusu powoduje uporczywe pałeczki i wymaga natychmiastowego usunięcia kamieni. Główną metodą rozpoznawania ropni i rozlanych zmian w wątrobie jest posiew biopsji z ognisk zidentyfikowanych na zdjęciu rentgenowskim.

Inny Podział Zapalenia Trzustki