Normalna biocenoza jelitowa to gwarancja zdrowia i długowieczności człowieka. Dlatego lekarze często zastanawiają się, jak zachować równowagę mikroflory lub skorygować istniejącą dysbiozę..

Dysbakterioza, jako przejaw wielu chorób, jest pilnym problemem medycyny. Stan patologiczny występuje, gdy liczba „szkodliwych” mikroorganizmów przeważa nad liczbą „pożytecznych” bakterii.

W celu normalizacji mikroflory jelitowej powszechne jest stosowanie probiotyków przyjaznych dla drobnoustrojów organizmu. Jednak niektóre publikacje kwestionują ich skuteczność. Wynika to w dużej mierze z niebezpieczeństw, z którymi borykają się probiotyki podczas przechodzenia przez przewód pokarmowy..

Kwestia przeżycia pożytecznych bakterii jest szczególnie dotkliwa podczas pokonywania kwaśnej treści żołądkowej.

Czy organizm potrzebuje probiotyków?

Probiotyki to żywe mikroorganizmy, które konkurują z bakteriami chorobotwórczymi i oportunistycznymi. Oprócz przywracania mikroflory jelitowej pełnią szereg innych funkcji:

  • wzmocnić układ odpornościowy;
  • poprawić trawienie;
  • zwiększyć produkcję mucyny, pełniąc funkcję ochronną;
  • syntetyzować witaminy (B, K, C itp.);
  • przywrócić nabłonek jelitowy;
  • neutralizują szkodliwe substancje w przewodzie pokarmowym.

Probiotyki są stosowane w leczeniu biegunki zakaźnej, zespołu jelita drażliwego, choroby Leśniowskiego-Crohna, dysbiozy pochwy, infekcji skóry i innych patologii.

Charakterystyka żywych bakterii

W przewodzie pokarmowym żyją dwa główne typy pożytecznych mikroorganizmów: Bifidobacterium i Lactobacillus.

Wystarczająca liczba bakterii z rodzaju Lactobacillus ma korzystny wpływ na układ pokarmowy i ogólny stan zdrowia.

Pożyteczne mikroorganizmy żyją w przewodzie pokarmowym, od jamy ustnej po odbyt. Tworzą również florę pochwy, zasiedlając żeński układ rozrodczy..

Poniżej kilka gatunków należących do rodzaju Lactobacillus:

  • acidophilus bacillus - wytwarza kwas mlekowy, eliminuje chorobotwórcze drobnoustroje, przywraca mikroflorę;
  • Bułgarski kij;
  • lactobacilli Kazei - zmniejszają ryzyko rozwoju guza, zapalenia żołądka czy wrzodów, obniżają ciśnienie krwi;
  • lactococci - wytwarzają niezbędne dla organizmu enzymy, dostając się do przewodu pokarmowego wraz z produktami mlecznymi;
  • Streptococcus ciepłolubny - poprawia pracę przewodu pokarmowego, eliminuje chorobotwórcze bakterie;
  • leukonostok lactis - wytwarza bakteriocyny, które mogą hamować żywotną aktywność patogenów.

Bifidobakterie stanowią zwykle 80% mikroflory, żyją i rozmnażają się w jelicie. Ponad 30 ich gatunków żyje w zdrowym ciele: bifidum, magnum, longum, animalis, subtil, angulatum i inne.

Pożyteczne bakterie utrzymują stałość wewnętrznego środowiska organizmu, zwiększają siły odpornościowe organizmu, syntetyzują witaminy, uczestniczą w metabolizmie i normalizują mikroflorę jelitową.

Wyzwania terapii probiotycznej

Leczenie probiotyczne często wiąże się z niską skutecznością. Z reguły przyjmowanie leków daje tylko tymczasowe rezultaty. Po kilku dniach pożyteczne drobnoustroje opuszczają organizm..

Trudności z „kolonizacją” jelita wynikają z faktu, że probiotyki zawierają mikroorganizmy obce organizmowi. Jeśli weźmiemy osobno każdy organizm, to ma on swój specyficzny zestaw bakterii..

Na powstawanie mikroflory jelitowej wpływa wiele czynników: wiek, warunki życia, nawyki żywieniowe, obecność patologii przewodu pokarmowego, częstotliwość kursów antybiotykoterapii. Istnieje więc walka między „obcymi” a „własnymi” mikrobami.

Ponadto szczepy probiotyczne nie zakorzeniają się łatwo ze względu na zmniejszenie ich liczby w jelitach. Dzieje się tak w wyniku pokonania przez bakterie barier ochronnych układu pokarmowego..

Szczególnie negatywnie na żywotność probiotyków (w szczególności bifidobakterii) wpływa kwasowość soku żołądkowego.

Metody ochrony przed kwasem solnym

Bakterie muszą przeżyć w żołądku, zanim dostaną się do jelit. Wysoka kwasowość soku żołądkowego jest w stanie rozpuszczać nawet metale. Z jednej strony neutralizuje wiele patogennych drobnoustrojów i chroni organizm przed infekcjami. Z drugiej strony zapobiega kolonizacji pożytecznej mikroflory.

W rezultacie niektóre rodzaje mikroorganizmów w ogóle nie docierają do jelit, podczas gdy inne są w stanie dotrzeć do celu w 20% -40% przypadków. U dzieci poniżej pierwszego roku życia kwas solny jest gorszy, dlatego skuteczność terapii probiotycznej jest większa.

Zastanówmy się, jak właściwie „zorganizować” dostarczanie lakto- i bifidobakterii do organizmu.

Wykorzystanie fermentowanych produktów mlecznych bogatych w szczepy probiotyczne doskonale spełnia to zadanie. Zakwaszenie i denaturacja białka kazeiny następuje wokół pożytecznych bakterii, które chronią probiotyki przed szkodliwym działaniem soku żołądkowego. W efekcie pozostaje aktywność drobnoustrojów, które zaczynają działać już z poziomu żołądka.

Inną obroną jest hermetyzowanie pożytecznych bakterii. Probiotyk to kapsułka dojelitowa, która bezpiecznie przechodzi przez żołądek. Efekt leczniczy w tym przypadku objawia się na poziomie jelit..

Probiotyk w postaci zawiesiny nie jest skuteczny ze względu na inaktywację pożytecznych bakterii przez sok żołądkowy.

Wniosek

Aby skutecznie zwalczać dysbiozę, wymagane jest indywidualne podejście do każdego pacjenta.

Odpowiednia terapia probiotyczna obejmuje z jednej strony wyznaczenie szczepów mikroorganizmów, które mogą pokonać barierę kwasową żołądka, z drugiej strony stosowanie leków uwzględniających ich własne kolonie bakteryjne.

Bakterie Helicobacter pylori

7 lutego 2018 r

Wiele osób chce wiedzieć, w jaki sposób przenosi się i leczy Helicobacter pylori - niebezpieczną bakterię żyjącą w żołądku, sprawcę przewlekłego zapalenia żołądka, nadżerek, wrzodów, a nawet raka żołądka.

Co to za bakteria?

Helicobacter pylori - przetłumaczone z łaciny - to spiralna bakteria, która żyje w strażniku. Rzeczywiście, mikroskopijna bakteria jest jak spirala otoczona włosami. Z pomocą tych włosów - wici, dość szybko przechodzi przez narządy wewnętrzne do swojego miejsca stałego zamieszkania - strażnika - dolnego poziomu żołądka i początkowej części jelita - opuszki dwunastnicy. Bakteria Helicobacter obaliła mit, że kwas solny w żołądku zabija wszystkie drobnoustroje. Wręcz przeciwnie, mały drapieżnik w niszczącym kwasie czuje się jak w domu, dzięki enzymowi ureaza, który rozkłada kwas solny.

Jak Helicobacter wpływa na żołądek? Niszczy komórki ciemieniowe (ciemieniowe) błony śluzowej (wewnętrznej) żołądka, wyrzucając trujące produkty - toksyny. Ochronne krwinki - neutrofile, limfocyty i inne ścigają szkodnika, próbując zniszczyć go i zmienione komórki okładzinowe - dochodzi do zapalenia. Ilość ochronnego śluzu w miejscu bakterii jest zauważalnie zmniejszona, kwas solny szybko oddziałuje na zmienione miejsce, nasilając ciągłe zapalenie błony śluzowej. Objawia się to bólem żołądka „w żołądku”, zgagą, odbijaniem, blaszką na języku, nieświeżym oddechem, ciągłymi nudnościami, czyli objawami przewlekłego zapalenia żołądka. Przewlekłe długotrwałe zapalenie błony śluzowej żołądka prowadzi do zmiany jej komórek, aż do rozwoju raka żołądka.

W jaki sposób Helicobacter wnika do organizmu? Ponieważ Helicobacter żyje w żołądku, infekcja jest możliwa, gdy bakterie dostaną się do organizmu człowieka przez usta. Jest to zarówno nawyk brania jedzenia lub potraw nieumytymi rękami, jak i chęć spróbowania jedzenia na czyimś talerzu lub odgryzienia jabłka lub kanapki przyjaciela, gdy zaproponuje się spróbowanie - tak często dzieci zarażają się. Ponadto można się zarazić, używając zwykłych przyborów kuchennych, poprzez całowanie, dlatego Helicobacter często występuje u członków tej samej rodziny.

Więc co teraz iść do kawiarni ze swoimi daniami? Na szczęście H. pylori nie jest odporną bakterią i wystarczy wyczyścić zmywarkę, aby ją zniszczyć. Oczywiście dobre restauracje i kawiarnie są wyposażone w takie maszyny i można je odwiedzić bez ryzyka infekcji..

Jak sprawdzić, czy mam infekcję H. pylori?

Istnieje wiele sposobów wykrywania obecności podstępnych bakterii w organizmie. Przede wszystkim jest to metoda histologiczna, kiedy podczas FGDS (fibrogastroduodenoskopii) - badania żołądka, które można przeprowadzić w Czelabińsku w Klinice All Medicine - pobierane są do badania komórki błony śluzowej żołądka. Wykrywa się nie tylko bakterię Helicobacter pylori, ale także ocenia się stan wewnętrznej wyściółki żołądka - nasilenie stanu zapalnego i stopień zmiany komórek śluzówki na tle stanu zapalnego. Kolejne metody to testy oddechowe. Helicobacter wytwarza enzym ureazę, który jest zdolny do rozkładania mocznika z wytworzeniem amoniaku i dwutlenku węgla. Istota metod oznaczania lub składu dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu pacjenta (test oddechowy ureazowy) lub amoniaku (test Helika). Helic-test jest szeroko stosowany, zwłaszcza w praktyce pediatrycznej, jako prosta, nieinwazyjna metoda diagnostyczna pacjenta. Inną powszechną metodą diagnostyczną jest wykrycie we krwi pacjenta swoistych przeciwciał immunoglobulin klasy G - IgG. Infekcji Helicobacter pylori towarzyszy rozwój odpowiedzi immunologicznej - wytwarzanie przeciwciał, z których IgG występuje w 95-100% przypadków. To niezawodna metoda diagnostyczna, która pozwala ocenić stopień skażenia Helicobacter pylori, ale nie jest najlepszym sposobem na kontrolę leczenia zakażenia Helicobacter pylori, gdyż poziom przeciwciał IgG może utrzymywać się na wysokim poziomie po całkowitej śmierci mikroorganizmu przez długi czas - 1-1,5 roku. W takim przypadku, jeśli mimo wszystko zostanie przeprowadzona analiza przeciwciał, spadek ich poziomu ocenia się nie wcześniej niż 2-3 miesiące po zakończeniu leczenia. Częściej, aby monitorować skuteczność leczenia infekcji Helicobacter pylori, analizuje się kał. Opiera się na wykrywaniu DNA Helicobacter w kale i ma charakter jakościowy - pokazuje, czy Helicobacter został wykryty, czy nie, bez oceny stopnia zanieczyszczenia. Metodę można również wykorzystać do zdiagnozowania obecności infekcji przed leczeniem np. U dzieci jako prosty i bezbolesny.

Zidentyfikowałem Helicobacter pylori - co robić?

W przypadku pozytywnego wyniku testu na Helicobacter pylori należy skonsultować się z gastroenterologiem lub terapeutą. W leczeniu infekcji stosuje się antybiotyki, które przepisuje tylko lekarz.

Czy można wyleczyć Helicobacter, przyjmując lek de-nol, jak pokazano w reklamach, lub środki ludowe? Całkowite pozbycie się infekcji Helicobacter pylori jest możliwe tylko za pomocą niektórych antybiotyków..

Czy muszę się truć antybiotykami, jeśli nic mi nie przeszkadza, a wynik testu na Helicobacter jest pozytywny? Infekcja może nawet nie przeszkadzać, w 70% przypadków tak, zapalenie błony śluzowej żołądka trwa latami „cicho”, ale po kilku latach z powodu powolnego stanu zapalnego dochodzi do zaniku błony śluzowej i nie można wykluczyć jej przejścia w raka żołądka. W każdym przypadku decyzję o leczeniu podejmuje lekarz prowadzący.

Infekcja Helicobacter pylori jest bardzo powszechna w populacji, czy jest jakiś sens w leczeniu, jeśli można następnie ponownie zostać zakażonym? Tak, ponowne zakażenie jest możliwe, ale nie występuje często - około 6 na 100 leczonych osób ponownie zaraża się, jeśli nie przestrzega się zasad profilaktyki. Są bardzo proste - myj ręce przed jedzeniem, nie próbuj jedzenia innych ludzi, nie jedz w podejrzanych knajpkach, gdzie nie ma pewności co do prawidłowego obchodzenia się z potrawami, nie całuj ludzi, którzy nie są zbyt blisko. Ważne jest również, aby w przypadku wykrycia infekcji Helicobacter pylori sprawdzała wszystkich członków rodziny, począwszy od okresu dojrzewania, a najlepiej, aby była leczona jednocześnie dla wszystkich zakażonych. Dzieci, jeśli nic nie przeszkadza, są leczone od młodości - od 12-13 lat. Jeśli dziecko skarży się na bóle brzucha lub nudności, wówczas badanie i leczenie przeprowadza się zgodnie ze wskazaniami we wcześniejszym wieku..

Ludzie bardzo często skarżą się na zaostrzenie zapalenia żołądka. Ale w wielu przypadkach można go wyleczyć, pozbywając się bakterii, które spowodowały zapalenie żołądka. Jeśli infekcja pozostanie bez opieki, z czasem zapalenie żołądka zmieni się w zanikowe. Następnie pacjent będzie musiał wykonać biopsję co najmniej raz w roku w 5-7 miejscach żołądka, aby nie przegapić raka..

Płynne bakterie dla jelit i żołądka

Ostatnia aktualizacja 5 października 2019 o 21:33

Czas czytania: 9 minut

Organizmy niewidoczne dla oka, których liczba przekroczyła miliard. Są przydatne, neutralne i szkodliwe. Jest ich sporo w organizmie człowieka. Powiemy Ci czym one są i jaka jest ich rola w organizmie człowieka, jakie są leki zawierające bifidobakterie, jakie są przydatne i szkodliwe.

Jakie są bakterie i ich cechy strukturalne?

Żywe bakterie to jednokomórkowe mikroorganizmy, które pojawiły się na naszej planecie ponad 3 miliardy lat temu, przez bardzo długi czas, poza nimi żadne żywe stworzenia nie zamieszkiwały naszej ziemi. Później ewolucja gwałtownie posunęła się do przodu, umożliwiając rozkwit życia.

W XVII wieku Antonio Leeuwenhoek wynalazł „mikroskop”, pierwszy tego rodzaju, za pomocą którego mógł zobaczyć te małe bakterie. Z biegiem czasu ludzie zebrali bardzo dużo materiału, który był poparty praktyką, a ludzkość mogła obserwować ich rozwój, poznać ich strukturę i rolę w życiu człowieka..

Charakterystyka bakterii (organizmów prokariotycznych) bez utworzonego jądra:

  • mają postać kulki (ziarniaki), pałeczek (pałeczki), kiści winogron (gronkowce) i innych;
  • żyć samotnie lub w koloniach;
  • nie mają koloru, ale czasami mogą być zielone lub fioletowe (w zależności od samotności lub kolonii);
  • poruszać się za pomocą wici, wakuoli lub śluzu pokrywającego całe ciało;
  • nie ma jądra, ale zawiera nukleoid, który składa się z nici DNA;
  • ciało jest pokryte kapsułką i ścianą komórkową.

Następnie rozważ cechy bakterii w naszym ciele..

Styl życia bakterii i ich rola w naszym organizmie

Przystosowały się do różnorodnych warunków, obejmujących cały świat. Dla nich nie ma barier temperaturowych i gleby. Bakterie rozprzestrzeniają się na obszarach takich jak gleba, woda i powietrze, pustynie, lód i śnieg, miejsca bez tlenu. Można je znaleźć wszędzie, dość trudno jest znaleźć choćby kawałek czegoś tam, gdzie ich nie ma..

Podobnie jak w przypadku innych organizmów jednokomórkowych, istnienie bakterii ogranicza się do określonych celów: rozmnażania, odżywiania, ruchu i przetrwania. Jeśli mówimy o ich sposobie wchłaniania pożywienia (energii), to dzieli się je na autotrofy i heterotrofy.

  • fotosyntetyzujące (gromadzą energię słońca);
  • chemosyntetyki (utleniają siarkę, żelazo i azot, przekształcając je w materię organiczną);
  • metan (na całe życie czerpią energię z substancji zawierających węgiel).
  • saprofity (rozkładają martwe szczątki żywych organizmów;
  • symbionty (mieszkają z właścicielem dla dobra obojga);
  • pasożyty (szkodzą zdrowiu żywiciela).

Unikalną cechą bakterii jest sporulacja. W czasie niesprzyjających warunków potrafią zasnąć, wstrzymując proces swojego życia, pokrywając się skorupą, która jest w stanie wytrzymać wszelkie zmiany temperatury, stan ten nazywamy sporem. Ciało jest w stanie czekać na warunki niezbędne do życia przez dziesięciolecia.

Biolog Ilya Mechnikov był ważnym ogniwem w ustaleniu faktu, że bakterie odgrywają znaczącą rolę w organizmie człowieka. Nasze narządy, takie jak skóra, błony śluzowe nosa i ust, jelita, są zaatakowane przez różne mikroorganizmy. Z drugiej strony jesteśmy im wdzięczni, że pomagają trawić pokarm, zwalczają infekcje, oczyszczają organizm od wewnątrz, sami uzyskują doskonałe warunki do życia - ścisłą symbiozę.

Kiedy mikroflora organizmów jest zaburzona, rozwijają się choroby. Z tego powodu naukowcom udało się stworzyć probiotyki. Szczepy żywych bakterii różnych typów, te płynne bakterie są w stanie przywrócić mikroflorę. Wartość probiotyków jest powszechna w rolnictwie, żywności, nauce, technologii i nie tylko..

Żywe bakterie i ich cechy

Bakterie swoją największą lokalizację w organizmie człowieka zawdzięczają jelitom. Ten dwunastometrowy organ stał się przystanią dla różnych typów prokariotów. Obecnie istnieją tylko dwa główne rodzaje, które składają się z kilku rodzin i gatunków szczepów i są niezbędne dla ludzi. Takie żywe bakterie jelit mają 2 nazwy: bifidobactrium i lactobacillus. Obie są ważne dla czynności jelit.

Lactobacillus jest typowym bytem w jelitach, jeśli warunki są sprzyjające. Ma pozytywny wpływ na narząd, ponieważ aktywuje ważne białka i enzymy zapewniające odporność, łagodzi zatrucia, szybko leczy błony śluzowe i tak dalej. Sfermentowane pokarmy mleczne są nimi w pełni wypełnione, korzystne bakterie dla jelit zawarte są w jogurtach, kefirach, śmietanie itp. Istnieje wiele gatunków tego prokariota:

  • acidophilus bacillus - produkuje kwas mlekowy, usuwając chorobotwórcze drobnoustroje, leczy mikroflorę;
  • Bułgarski kij;
  • lactobacillus Casey - obniża ryzyko wystąpienia zapalenia żołądka i wrzodów, obniża ciśnienie krwi, jest odporny na nowotwory;
  • lactococci - dostają się do organizmu z produktami mlecznymi, wytwarzają niektóre enzymy;
  • Streptococcus ciepłolubny - normalizuje przewód pokarmowy, usuwa drobnoustroje;
  • leukonostok lactis - tworzy cząsteczki z białka, które mogą zwalczać infekcje.

Ciekawostka: w XX wieku dowiedział się o takiej bakterii jak "lactobacillus reuteri", żyjącej nie tylko u ludzi, ale także u zwierząt. To dobre bakterie dla jelit, których znaczenie niewiele różni się od wymienionych powyżej..

Bifidobakterie mają takie typy jak: bifidum, magnum, longum, animalis, subtil, angulatum i inne. W organizmie występuje ich nieco ponad trzydzieści typów, a około 80% z nich znajduje się w jelitach z ogólnej liczby bakterii. Wspomagają homeostazę, wzmacniają odporność, wytwarzają witaminy, uczestniczą w metabolizmie i odbudowują mikroflorę.

Na przykład: animalis ma dwa podgatunki, normalizuje pracę jelit i często jest zawarty w probiotykach i produktach. Bifidum hamuje patogenne drobnoustroje, przywracając narząd do jego zwykłego trybu, poprawia odporność dzięki produkcji witamin.

Preparaty z bakterii jelitowych

Probiotyki i prebiotyki, których listę podamy poniżej, są w stanie doprowadzić mikroflorę jelitową do normalnego stanu i są śmiertelne dla bakterii chorobotwórczych. Ich skład łączy się zarówno z własnymi gatunkami, które są normą w jelitach, jak iz organizmami obcymi. Stosuje się je po zastosowaniu antybiotyków, a także różnych zatruciach i infekcjach jelitowych.

Preparaty z bifidobakteriami mogą zawierać tzw. Eubiotyki, to rzadko spotykane pojęcie, ale pozwala wiedzieć, że preparat zawiera tylko organizmy żyjące w przewodzie pokarmowym człowieka.

Leki bakteryjne dla jelit mogą zawierać różne rodzaje i liczbę mikroorganizmów, głównymi składnikami mikroflory są:

  • preparaty z bifidobakterii 80-90% (podobnie jak te żyjące w jelitach) - wydzielają kwasy organiczne, syntetyzując aminokwasy wraz z białkami i witaminami z grupy B, co zapobiega rozwojowi bakterii ujemnych i wzmacnia układ odpornościowy;
  • pałeczki kwasu mlekowego 1-9% - osadzają się od jamy ustnej do jelita grubego, wytwarzają enzymy wspomagające normalną ilość pożytecznych bakterii, leczą błony śluzowe i niszczą patogenne drobnoustroje;
  • enterokoki 1% - osiadają w jelicie cienkim, chronią człowieka przed infekcjami.

To zabawne, że mikroorganizmy wywołujące choroby lub których nie ma w mikroflorze mogą być częścią probiotyków, są to:

  1. pałeczki są chorobotwórcze, mogą powodować toksyczne infekcje przełyku, ale ich zarodniki są zawarte w lekach i dodatkach do żywności, są to tylko te szczepy, które nie będą szkodzić ludziom. Sprawdzony w walce z drobnoustrojami i biegunką;
  2. paciorkowce są inicjatorami wielu chorób, niektóre z ich rodzajów są korzystne dla ludzi, absorbują laktozę, są stosowane przy niedoborze laktazy;
  3. grzyby drożdżowe to obce pierwiastki, które pozostają w jelitach maksymalnie przez pięć dni, absorbują chorobotwórcze bakterie i razem opuszczają organizm.

Żywe bakterie dla nazwy leku jelitowego:

  • Bactisubtil - suche bakterie dla jelit w postaci prątków, pomogą przy biegunkach i będą miały działanie przeciwdrobnoustrojowe;
  • Linex / Linect forte - kapsułki do jelit, zawierają bifido i pałeczki kwasu mlekowego, pierwsza zawiera enterokoki, druga (forte) zawiera więcej bakterii. Zapobiegają zapaleniom jelit, wpływają na odporność, niszczą patogenną florę;
  • Bifidumbacterin - wypełniony wyłącznie bifidobakteriami w małej objętości (10 7). Poprawia funkcjonowanie przewodu pokarmowego i przywraca prawidłową mikroflorę;
  • Lactobacterin - składa się z pałeczek kwasu mlekowego, przywróci florę pochwy i pomoże zwalczyć infekcje jelitowe;
  • Acylact - wyłącznie pałeczki kwasu mlekowego, odnowią florę jelitową, zniszczą choroby jamy ustnej;
  • Acipol - poprawia odporność, jest stosowany w profilaktyce dysbiozy;
  • Biosporin - standardowe funkcje plus poprawia trawienie. Jako część Bacillus;
  • Enterol - grzyby drożdżakowe, przeciwzapalne, pomogą przy każdej biegunce;
  • Bifiform - składa się z enterokoków i bifidobakterii, ratuje przed biegunkami i wzdęciami, jest zajęty w jelicie cienkim i grubym, gdzie leczy odporność;
  • Hilak forte - skieruje poziom pH na stronę kwaśną, zaburzając namnażanie się drobnoustrojów chorobotwórczych, pomoże przeciw wzdęciom i biegunce;
  • Rioflora immuno - w składzie znajdują się: lakto / bifidobakterie, paciorkowce / laktokoki. Stosowane są w dysbiozy, normalizują trawienie, poprawiają odporność, obniżają poziom rozwoju infekcji jelitowych;
  • Normoflorins - występują w trzech rodzajach, zawierają żywe bakterie, okres przechowywania maksymalnie 2 miesiące. Od dysbiozy i infekcji jelitowych;
  • Zestaw Buck - zatrucia, biegunka, alergie pokarmowe. Ma lakto / bifidobakterie i paciorkowce.
  • Bion-3 - lakto / bifidobakterie w ilości 10 7, a także witaminy i mikroelementy z minerałami. Stosuje się je przy obniżonej odporności, niedoborze witamin i słabej mikroflorze;
  • Primadophilus - to lakto i bifidobakterie, z dysbiozy, alergie pokarmowe.

Żywe bakterie w jelitach dzieci

Najlepsze bakterie dla jelit dzieci to:

  • Acipol Baby - dla noworodków;
  • Hilak Forte - metabiotyczny;
  • Linex;
  • Enterol - na biegunkę;
  • BioGaia ProTectis - krople na kolkę u niemowląt;
  • Lactobalance - dla alergików;
  • Maxilac Baby to synbiotyk, skuteczny po antybiotykach;
  • Bifiform Baby - zawieszenie;
  • Bifidum BAG - nie zawiera kazeiny i laktozy;
  • Lactobacterin - suchy probiotyk o niskiej cenie.

Istnieją również przeciwwskazania. Nie omijaj konsultacji lekarzy.

Helicobacter pylori (Helicobacter pylori)

Warto również wspomnieć o zakażeniu Helicobacter pylori, który może powodować zapalenie żołądka i inne nieprzyjemne objawy u dzieci i dorosłych. Często wspomina się o niej przy rozważaniu korzystnych dla organizmu bakterii, dlatego nie możemy tego przegapić. Ta bakteria żyje w żołądku.

Większość ludzi jest nosicielami tego patogenu, ale nie każdy jest niebezpieczny. Bakteria ma spiralny kształt, jest odporna na kwaśne środowisko żołądka, a nawet może je alkalizować. Organizm sam z tym nie walczy. Jest zdolny do mutacji, dzięki czemu przeżywa w środowisku zewnętrznym. Forma pozwala na zachowanie jej właściwości w nietypowych warunkach.

Helicobacter pylori (dalej w skrócie „HP”) to bakteria żołądkowa, która żyje w niektórych częściach żołądka, dzięki wici szybko przemieszcza się w gęstym śluzu żołądka. Wyjątkowość bakterii w żołądku przejawia się w jej odporności na wszelkie agresywne środowisko. Inne mikroby w żołądku nie mogą przeżyć.

Bakteria jest w stanie stworzyć wokół siebie coś w rodzaju pola ochronnego, aby żyć w soku żołądkowym, bronić się przed antybiotykami i odpornością człowieka. Zdolność wnikania przez barierę śluzową do nabłonka powłokowego żołądka i dwunastnicy, pozwala na tworzenie kolonii, ponieważ kwasowości jest już znacznie mniej niż w samym żołądku.

Helicobacter pylori - bakteria na zapalenie żołądka

CP zjada komórki nabłonka żołądka, wydzielając specjalny enzym, który ostatecznie prowadzi do zwiększonej kwasowości żołądka i stanu zapalnego. Oprócz żołądka Helicobacter można znaleźć w jamie ustnej i przełyku.

Przyczyny pojawienia się Helicobacter pylori i objawy

Aby wyleczyć osobę, musisz wiedzieć, skąd pochodzi HP, ponieważ możesz zarazić się na różne sposoby:

  • produkty niespełniające norm;
  • zniszczenie diety;
  • ciągły stres i stres na psychice;
  • zły sen i przepracowanie;
  • używanie alkoholu i tytoniu w dużych ilościach;
  • przewlekłe choroby przewodu pokarmowego;
  • dziedziczna predyspozycja;
  • przyjmowanie antybiotyków, aspiryny przez długi czas.

Sposoby transmisji:

  • picie wody z kranu;
  • kontakt z kałem i wymiotami pacjenta;
  • ogólne użycie artykułów higienicznych;
  • Pocałunki;
  • seks alternatywny;
  • źle przetworzone instrumenty medyczne.

Eksperci uważają, że infekcja występuje już w dzieciństwie. Osoba dorosła może zarazić inną osobę: kałowo-ustną, ustno-ustną, kontaktowo-domową.

Objawy są związane głównie z przewodem pokarmowym, a odbicie następuje w innych układach. Osoby o dobrej odporności są w stanie żyć z bakterią bez zakażenia H. pylori. Spadek odporności prowadzi do kolonizacji błony śluzowej przez różne drobnoustroje, szkodliwe bakterie w żołądku wywołują zapalenie żołądka, które może przekształcić się w przewlekłe.

Bakterie w żołądku objawy:

  • ból i dyskomfort w okolicy nadbrzusza;
  • zaburzenia w postaci odbijania się, zgagi i nudności, wzdęć;
  • nieprzyjemny smak i zapach z ust;
  • zmęczenie, wysoka drażliwość;
  • utrata apetytu;
  • zaparcia, luźne stolce;
  • spadek jakości kału;
  • trądzik, suchość skóry, trądzik różowaty, trądzik.

Wszystkie objawy zależą od objętości i obszaru zajęcia Helicobacter pylori.

W przypadku zakażenia Helicobacter pylori powstają wady śluzówki, bakteria powodująca wrzód stopniowo niszczy tkanki, powodując krwawienie. Z biegiem czasu rak żołądka jest możliwy. Wraz ze spadkiem odporności namnaża się patogenna flora, co powoduje ryzyko infekcji jelitowej.

Leczenie Helicobacter pylori

Gastroenterolog musi wybrać optymalny rodzaj badania, aby uzyskać jak najdokładniejszy wynik. Po biopsji patogen jest identyfikowany za pomocą immunohistochemii, reakcji łańcuchowej polimerazy biopaty, hodowli lub badania histologicznego.

Lekarz pomoże przepisać kompleksowe leczenie, którego organizm tak bardzo potrzebuje. Terapia przeciwdrobnoustrojowa obejmuje protokół dla takich grup leków, jak:

  • substancje przeciwbakteryjne (ryfabutyna, makrolidy i inne);
  • blokery pompy protonowej (omez, pantoprazol, esomeprazol);
  • leki na bazie bizmutu, które łagodzą skurcze;
  • leki zobojętniające;
  • alginiany.

Lekarz może przepisać tabletki do zwalczania patogenu (kilka leków jednocześnie), które należy przyjmować przed posiłkami.

Alternatywne metody leczenia nie anulują:

  • nalewka z propolisu;
  • herbata z babki lancetowatej;
  • syrop z dzikiej róży;
  • sok żurawinowy;
  • nalewka z dziurawca, nagietek.

A co z codzienną dietą? Jedzenie z infekcją powinno być zróżnicowane i wysokiej jakości..

Można jeść: wołowinę i wieprzowinę, chudą rybę, brokuły, fasolę, soczewicę z umiarem, dynię, kasza gryczana, ryż, płatki owsiane, banany, brzoskwinie i śliwki, cynamon, imbir, kurkumę, mleko niskotłuszczowe, kefir, jogurt, twarożek i twardy ser, warzywa zupy, kompot i galaretki, suchy chleb przaśny.

Nie spożywać: podrobów, skór i chrząstek, tłustego mięsa i ryb, ryb wędzonych, surowej rzodkiewki, czosnku i szczawiu, grzybów, przetworów i marynat, kwaśnych jabłek i jagód, czerwonego i czarnego pieprzu, produktów mlecznych o dużej zawartości tłuszczu, kwaśnych / rosół i barszcz mięsny / grzybowy / rybny, soki, napoje gazowane i kawa, pieczywo drożdżowe.

Podsumowując, można powiedzieć, że głównym warunkiem leczenia Helicobacter pylori jest pozbycie się przyczyny choroby

Przeciwwskazania, profilaktyka i żywienie żywych bakterii

Żywe bakterie jelitowe, leki, bardzo rzadko wywołują negatywne reakcje i mogą być stosowane w wielu schorzeniach człowieka. Są przeciwwskazane, jeśli masz:

  1. alergia na którykolwiek ze składników;
  2. z niedoborem odporności probiotyki z obcymi bakteriami są niebezpieczne;
  3. Ciąża i laktacja.

Efekty uboczne: wysypka, swędzenie, zaparcia, duże wydzielanie gazów, wzdęcia.

W celach profilaktycznych warto przyjmować w przypadku wystąpienia biegunki związanej z antybiotykami, prawdopodobnie pojawiającej się po zażyciu leków przeciwbakteryjnych. W takim przypadku musisz pić probiotyki razem z antybiotykami, ale nie wszystko jest połączone.

Takie leki jak Enterol, Linex, Bak-set i Bifiform są odporne na antybiotyki. W innych warunkach zapobieganie nie ma sensu.

Niektóre pokarmy zawierają pożyteczne bakterie i pomogą Ci je strawić: produkty kwaśne i mleczne, solone i marynowane warzywa bez octu, banany, soja, karczoch.

Film o tym, jak przywrócić mikroflorę jelitową:

MICROFLORA GIT

MIKROFLORA PRZEWODU POKARMOWEGO

PODSTAWOWE FUNKCJE NORMALNEJ MIKROFLORY PRZEWODU JELITOWEGO

Prawidłowa mikroflora (normalna flora) przewodu pokarmowego jest warunkiem niezbędnym do życiowej aktywności organizmu. Mikroflora przewodu pokarmowego we współczesnym rozumieniu uważana jest za mikrobiom człowieka.

Normalna flora (mikroflora w stanie normalnym) lub Normalny stan mikroflory (eubioza) to stosunek jakościowy i ilościowy różnych populacji drobnoustrojów poszczególnych narządów i układów, który utrzymuje równowagę biochemiczną, metaboliczną i immunologiczną niezbędną do utrzymania zdrowia człowieka. Najważniejszą funkcją mikroflory jest udział w kształtowaniu odporności organizmu na różne choroby oraz zapobieganie kolonizacji organizmu człowieka przez obce mikroorganizmy..

Przewód pokarmowy to jedno z najbardziej złożonych środowisk mikroekologicznych organizmu człowieka, w którym na łącznej powierzchni błony śluzowej ok. 400 m 2 występuje niezwykle duże i zróżnicowane (ponad 1000 gatunków heterogenicznych bakterii, wirusów, archeonów i grzybów - red.)., w którym interakcja między systemami ochronnymi makroorganizmu i związkami drobnoustrojów jest bardzo delikatnie zrównoważona. Uważa się, że bakterie stanowią od 35 do 50% objętości ludzkiej okrężnicy, a ich całkowita biomasa w przewodzie pokarmowym sięga 1,5 kg. Jednak bakterie są nierównomiernie rozmieszczone w przewodzie pokarmowym. Jeśli gęstość kolonizacji drobnoustrojów w żołądku jest niska i wynosi tylko około 10 3–10 4 CFU / ml, aw jelicie krętym - 10 7–10 8 CFU / ml, to już w okolicy zastawki krętniczo-kątniczej w okrężnicy gradient gęstości bakterii sięga 10 11 - 10 12 CFU / ml. Pomimo tak dużej różnorodności gatunków bakterii zamieszkujących przewód pokarmowy, większość z nich można zidentyfikować jedynie genetycznie molekularnie.

Również w każdej mikrobiocenozie, w tym jelitowej, zawsze występują gatunki mikroorganizmów, które stale żyją - w 90%, związane z tzw. mikroflora obligatoryjna (synonimy: główna, autochtoniczna, autochtoniczna, rezydentna, mikroflora obligatoryjna), której przypisuje się wiodącą rolę w utrzymywaniu symbiotycznych związków między makroorganizmem a jego mikrobiotą, a także w regulacji stosunków międzybakteryjnych, a także dodatkowe (towarzyszące lub opcjonalne) - ok. 10% i przejściowe (gatunki losowe, allochtoniczne, szczątkowa mikroflora) - 0,01%.

Główne rodzaje mikroflory jelitowej to Firmicutes, Bacteriodetes, Actinobacteria, Proteobacteria, Fusobacteria, Verrucomicrobia, Tenericutes i Lentisphaerae.

Wśród bakterii komensalnych wyhodowanych z przewodu pokarmowego ponad 99,9% stanowią beztlenowce obligatoryjne, wśród których dominują rodzaje: Bacteroides, Bifidobacterium, Eubacterium, Lactobacillus, Clostridium, Faecalibacterium, Fusobacterium, Streptococcus. Skład bakterii występujących w różnych częściach przewodu pokarmowego jest bardzo zróżnicowany..

Wzrost gęstości mikroorganizmów i bioróżnorodności gatunków obserwuje się wzdłuż przewodu pokarmowego w kierunku ogonowo-szyjnym. Różnice w składzie jelit obserwuje się także między światłem jelita a powierzchnią śluzówki [1]. Bacteroides, Bifidobacterium, Streptococcus, Enterococcus, Clostridium, Lactobacillus i Ruminococcus są dominującymi rodzajami w świetle jelita, podczas gdy na powierzchni błony śluzowej przeważają Clostridium, Lactobacillus, Enterococcus i Akkermansia, tj. [ jest to odpowiednio mikrobiota jamy ustnej i ciemieniowa (lub innymi słowy, światło i śluz). Mikrobiota związana z błoną śluzową odgrywa bardzo ważną rolę w utrzymaniu homeostazy ze względu na bliskość nabłonka jelitowego i głównego układu odpornościowego błony śluzowej [3]. Ta mikroflora może odgrywać ważną rolę w utrzymaniu homeostazy komórkowej gospodarza lub w wyzwalaniu mechanizmów zapalnych..

Po ustaleniu tego składu mikroflora jelitowa pozostaje stabilna przez cały okres dorosłości. Istnieją pewne różnice między mikrobiotą jelitową osób starszych i młodych [4], przede wszystkim dotyczące przewagi rodzajów Bacteroides i Clostridium u osób starszych oraz typu Firmicutes u młodzieży [5]. Zaproponowano trzy warianty mikroflory jelitowej człowieka, sklasyfikowane jako enterotypy na podstawie zmienności poziomów jednego z trzech rodzajów: Bacteroides (enterotyp 1), Prevotella (enterotyp 2) i Ruminococcus (enterotyp 3). Te trzy opcje wydają się być niezależne od wskaźnika masy ciała, wieku, płci czy narodowości [6, 7].

W zależności od częstotliwości i stałości wykrywania bakterii całą mikroflorę dzieli się na trzy grupy (tab.1).

Tabela 1. Mikrobiocenoza przewodu pokarmowego.

Jednak podział ten jest skrajnie arbitralny. Bakterie z rodzajów Actinomyces, Сitrobacter, Сorynebacterium, Peptococcus, Veillonella, Аcidominococcus, Аnaerovibrio, Вutyrovibrio, Acetovibrio, Campylobacter, Disulfomonas, Roseburia, Rospomonasinella, Spomonasomonas. Oprócz tych grup mikroorganizmów można znaleźć również przedstawicieli innych bakterii beztlenowych (Gemiger, Anaerobiospirillum, Metanobrevibacter, Megasphaera, Bilophila), różnych przedstawicieli niepatogennych pierwotniaków z rodzaju Chilomastix, Endolimax, Entamoeba, Enteromonas) oraz ponad 10 więcej niż 50% wirusów jelitowych i te same 75 gatunków bakterii, a ponad 90% bakterii okrężnicy należy do typów Bacteroidetes i Firmicutes - Qin, J.; i wsp. Katalog genów drobnoustrojów jelitowych człowieka ustanowiony metodą sekwencjonowania metagenomicznego. Nature 2010, 464, 59–65. ).

Jak wspomniano powyżej, podział mikroorganizmów żołądkowo-jelitowych na grupy „niezmienności i ważności” jest raczej arbitralny. Nauka nie stoi w miejscu i biorąc pod uwagę pojawienie się nowych niezależnych od kultury metod identyfikacji mikrobioty (sekwencjonowanie DNA, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH), wykorzystanie technologii Illumina itp.) Oraz dokonaną w tym zakresie reklasyfikację szeregu mikroorganizmów, przyjrzyj się składowi i rola zdrowej mikroflory jelitowej człowieka uległa znacznej zmianie. Jak się okazało, skład mikrobiomu przewodu pokarmowego zależy od wieku człowieka, jego diety, a nawet rasy i pochodzenia etnicznego. Pojawił się też nowy pomysł na gatunek dominujący - pojawiło się wyrafinowane drzewo filogenetyczne mikrobioty przewodu pokarmowego człowieka (o tym i nie tylko patrz działy „Mikrobiom” i „Bacteroidets and Firmicuts”.

Istnieje ścisły związek między koloniami drobnoustrojów a ścianą jelita, co pozwala na ich połączenie w jeden kompleks mikrobiologiczno-tkankowy, na który składają się mikrokolonie bakterii i produkowane przez nie metabolity, śluz (mucyna), komórki nabłonka błony śluzowej i ich glikokaliks, a także komórki zrębowe (komórki błony śluzowej fibroblasty, leukocyty, limfocyty, komórki neuroendokrynne, komórki mikrokrążenia itp.). Należy pamiętać o istnieniu innej części populacyjnej mikroflory - wnęki (lub jak wspomniano powyżej prześwitu), która jest bardziej zmienna i zależy od szybkości wchłaniania przez przewód pokarmowy substratów pokarmowych, w szczególności błonnika pokarmowego, który jest pożywką i pełni rolę matrycy. na którym bakterie jelitowe są utrwalone i tworzą kolonie. W mikroflorze kałowej dominuje flora jamista (luminalna), co powoduje konieczność oceny ze szczególną ostrożnością zmian w różnych populacjach drobnoustrojów wykrytych podczas badań bakteriologicznych.

Żołądek zawiera mało mikroflory, dużo więcej w jelicie cienkim, a szczególnie dużo w jelicie grubym. Należy zaznaczyć, że wchłanianie substancji rozpuszczalnych w tłuszczach, najważniejszych witamin i mikroelementów zachodzi głównie w jelicie czczym. Dlatego systematyczne włączanie do diety pokarmów pre- i probiotycznych oraz suplementów diety modulujących mikroflorę jelitową (mikroflorę), która reguluje procesy wchłaniania jelit, staje się bardzo skutecznym narzędziem w profilaktyce i leczeniu chorób żywieniowych..

Wchłanianie jelitowe to proces przenikania różnych związków przez warstwę komórek do krwi i limfy, w wyniku czego organizm otrzymuje wszystkie potrzebne mu substancje.

Najbardziej intensywne wchłanianie zachodzi w jelicie cienkim. Dzięki temu, że małe tętnice rozgałęziające się w naczynia włosowate wnikają do każdego kosmka jelitowego, wchłonięte składniki odżywcze łatwo przenikają do płynów ustrojowych. Glukoza i białka rozłożone na aminokwasy są wchłaniane do krwiobiegu przeciętnie. Krew, która niesie glukozę i aminokwasy, kierowana jest do wątroby, gdzie odkładają się węglowodany. Kwasy tłuszczowe i gliceryna - produkt przetwarzania tłuszczu pod wpływem żółci - wchłaniane są do chłonki, a stamtąd do układu krążenia.

Na rysunku po lewej stronie (schemat budowy kosmków jelita cienkiego): 1 - nabłonek cylindryczny, 2 - centralne naczynie limfatyczne, 3 - sieć naczyń włosowatych, 4 - błona śluzowa, 5 - błona śluzowa, 6 - płytka mięśniowa błony śluzowej, 7 - gruczoł jelitowy, 8 - kanał limfatyczny.

Jedną z wartości mikroflory jelita grubego jest to, że bierze udział w ostatecznym rozkładzie niestrawionych resztek pokarmowych. W jelicie grubym trawienie kończy się hydrolizą niestrawionych resztek pokarmu. Podczas hydrolizy w jelicie grubym biorą udział enzymy pochodzące z jelita cienkiego i enzymy bakterii jelitowych. Występuje wchłanianie wody, soli mineralnych (elektrolitów), rozkład włókien roślinnych, tworzenie się kału.

Mikroflora odgrywa znaczącą (!) Rolę w perystaltyce jelit, wydzielaniu, wchłanianiu i składzie komórkowym jelita. Mikroflora bierze udział w rozkładzie enzymów i innych substancji biologicznie czynnych. Normalna mikroflora zapewnia odporność na kolonizację - ochronę błony śluzowej jelit przed bakteriami chorobotwórczymi, tłumienie mikroorganizmów chorobotwórczych i zapobieganie infekcjom organizmu. Enzymy bakteryjne rozkładają niestrawiony w jelicie cienkim błonnik. Flora jelitowa syntetyzuje witaminę K i witaminy z grupy B, szereg niezbędnych aminokwasów i enzymów niezbędnych dla organizmu. Przy udziale mikroflory w organizmie następuje wymiana białek, tłuszczów, węgli, żółci i kwasów tłuszczowych, dochodzi do cholesterolu, inaktywowane są substancje pro-rakotwórcze (substancje mogące powodować raka), utylizuje się nadmiar pokarmu i tworzy się kał. Rola normalnej flory jest niezwykle ważna dla organizmu żywiciela, dlatego jej naruszenie (dysbioza) i ogólnie rozwój dysbiozy prowadzi do poważnych chorób metabolicznych i immunologicznych..

Skład drobnoustrojów w niektórych częściach jelita zależy od wielu czynników: stylu życia, odżywiania, infekcji wirusowych i bakteryjnych, a także leczenia farmakologicznego, zwłaszcza antybiotyków. Wiele chorób żołądkowo-jelitowych, w tym choroby zapalne, może również zaburzać ekosystem jelit. Ta nierównowaga powoduje typowe problemy trawienne: wzdęcia, niestrawność, zaparcia lub biegunka itp..

Więcej informacji na temat roli mikrobiomu jelitowego w utrzymaniu zdrowia przewodu pokarmowego można znaleźć w artykule: Mikrobiom jelitowy jako kliniczne narzędzie leczenia chorób przewodu pokarmowego (zob. Linki na dole tej sekcji).

Rysunek: Przestrzenne rozmieszczenie i stężenie bakterii w przewodzie pokarmowym człowieka (dane uśrednione).

Mikroflora jelitowa (mikrobiom jelitowy) to niezwykle złożony ekosystem. Jeden osobnik ma co najmniej 17 rodzin bakterii, 50 rodzajów, 400-500 gatunków i nieokreśloną liczbę podgatunków. Mikroflora jelitowa jest podzielona na obligatoryjne (mikroorganizmy, które są stale częścią normalnej flory i odgrywają ważną rolę w metabolizmie i ochronie przeciwzakaźnej) i fakultatywne (mikroorganizmy, które często występują u zdrowych ludzi, ale są oportunistyczne, tj. Mogą powodować choroby ze spadkiem odporność makroorganizmu). Dominującymi przedstawicielami obowiązkowej mikroflory są bifidobakterie.

W tabeli 1 przedstawiono najbardziej znane funkcje mikroflory jelitowej (mikroflory), natomiast jej funkcjonalność jest znacznie szersza i wciąż jest badana.

Bakteria Helicobacter pylori: cechy, objawy i leczenie

Helicobacter pylori (Helicobacter pylori) to bakteria Gram-dodatnia, która dostając się do przewodu pokarmowego człowieka, wywołuje takie objawy, jak ból brzucha, odbijanie się i nudności. Aby wyeliminować szkodliwy mikroorganizm, wymagane jest kompleksowe leczenie, którego schemat jest przypisywany na podstawie przeprowadzonych testów i testów laboratoryjnych. Jeśli nie podejmiesz działań na czas, ryzyko wystąpienia zapalenia żołądka i wrzodziejących zmian dwunastnicy (dwunastnicy) i żołądka znacznie wzrośnie.

Helicobacter pylori została odkryta 30 lat temu. Za pomocą badań udało się udowodnić, że zapalenie błony śluzowej żołądka występuje na tle etiologii zakaźnej. Według statystyk około 75% przypadków formacji onkologicznych w przewodzie pokarmowym wywołuje Helicobacter Pylori. W krajach nierozwiniętych liczba ta sięga 90%. Dlatego tak ważna jest szybka diagnoza. Takie podejście może uratować nie tylko zdrowie, ale także życie ludzkie..

Cechy Helicobacter

Bakteria Helicobacter Pylori jest patogenem Gram-ujemnym, który żyje w odźwierniku i dwunastnicy. Spiralny kształt bakterii sprzyja jej przenikaniu do struktur śluzowych i łatwym przemieszczaniu się w nich.

Specjalny rodzaj bakterii infekuje układ pokarmowy człowieka. Helicobacter pylori to rodzaj pasożyta, który w procesie życia wytwarza toksyczne substancje. Toksyny zjadają struktury śluzowe układu pokarmowego, które są obarczone rozwojem zapalenia żołądka i wrzodów.

Lekarze przez wiele lat uważali, że w kwaśnym środowisku żołądka żaden organizm chorobotwórczy nie może przetrwać. Ale ta opinia była błędna, ponieważ Helicobacterium świetnie czuje się w takich warunkach. H. pylori ma zwinięte ciało i wici, które służą do poruszania się. W procesie życiowej aktywności patogenna bakteria uszkadza błonę śluzową, powodując namacalne szkody.

Cechy szkodliwego mikroorganizmu:

  1. Zmienia kwaśne siedliska poprzez produkcję amoniaku.
  2. Nie potrzebuje dużo tlenu.
  3. Rozmnażając się, powoduje powolne niszczenie struktur komórkowych i wywołuje proces zapalny.

Naukowcy wprowadzili termin - Helicobacter pylori, co oznacza infekcję układu pokarmowego. Mówimy o przenikaniu patogenu do organizmu człowieka i zmianach, które po tym następują.

Zachodni eksperci w dziedzinie gastroenterologii po przeprowadzeniu badań ambulatoryjnych kartotek pacjentów doszli do wniosku, że około 65% światowej populacji jest podatnych na zakażenie Helicobacter Pylori. Helicobacter pylori to druga pod względem częstości występowania po opryszczce, która ma etiologię wirusową..

Transmisja H. pylori

Zakażenie występuje głównie między ludźmi. Eksperci uważają również, że patogenny mikroorganizm może być przenoszony ze zwierząt domowych lub hodowlanych, na których wysiewa się H. mustelae, H. salomonis, H. felis, H. acinonychis..

Sposoby przenoszenia bakterii chorobotwórczych:

  • Jatrogenny. Wnikanie do żołądka następuje podczas zabiegów diagnostycznych w przypadku niedostatecznie przeprowadzonej sterylizacji stosowanych narzędzi diagnostycznych mających bezpośredni kontakt z błonami śluzowymi zakażonego pacjenta.
  • Oral-oral. Większość gastroenterologów twierdzi, że H. pylori można znaleźć na błonie śluzowej jamy ustnej. Patogen przechodzi przez niedostatecznie umyte sztućce, czyjeś szczoteczki do zębów, ręczniki, a także podczas całowania.
  • Kałowo-ustne. Drobnoustrój chorobotwórczy jest wydalany podczas wypróżnień wraz z kałem. Do zakażenia dochodzi podczas picia skażonej wody lub żywności.

Patogen jest stosunkowo odporny na środowisko. Szkodliwe bakterie giną po zastosowaniu środków dezynfekujących w ciągu 2-3 minut i natychmiast po ugotowaniu.

Helicobacter pylori powoduje histologiczne zapalenie żołądka u wszystkich bez wyjątku zakażonych, ale oznaki rozwoju procesu patologicznego nie pojawiają się u każdego pacjenta. Rzadziej obserwuje się wrzody żołądka. W skrajnych przypadkach edukacja onkologiczna.

Krytyka teorii o Helicobacter pylori

Eksperci z zakresu gastroenterologii w odniesieniu do zakaźnej teorii występowania wrzodów żołądka i dwunastnicy przedstawili przeciwstawne argumenty:

  1. Wrzodziejąca zmiana wygląda jak ogniska miejscowe, mimo że proces infekcyjny z reguły dotyka większość błony śluzowej, co jest sprzeczne z podaną rzeczywistością.
  2. Teoria zakaźna nie dowodzi cyklicznego rozwoju choroby, która ma okresy spokoju i nawrotów..
  3. Helicobacter pyloriosis nie wiąże się z sezonowym zaostrzeniem zapalenia błony śluzowej żołądka i wrzodów, co jest charakterystyczne dla wszystkich pacjentów bez wyjątku, niezależnie od przyczyny choroby.

Statystyki dowodzą, że bezwzględna eliminacja Helicobacter pylori podwaja prawdopodobieństwo wystąpienia tak poważnych chorób, jak przełyk Barretta (zastąpienie nabłonka walcowatego nabłonkiem wielowarstwowym płaskonabłonkowym), refluksowe zapalenie przełyku (cofanie się treści żołądkowej do przełyku), a także rak gruczołowy (gruczolakorak komórki gruczołowe nabłonka). Co dziwne, ale Helicobacter pylori w organizmie żołądka zmniejsza prawdopodobieństwo raka serca..

Przypuszcza się, że przed pojawieniem się leków przeciwbakteryjnych Helicobacter Pylori był częścią naturalnej mikroflory człowieka. Bakteria nie wyrządziła absolutnie żadnej szkody, dopóki nie zmutowała się i nie stała się odporna na antybiotyki. Niektóre drobnoustroje zaczęły poważnie uszkadzać stan przewodu pokarmowego..

Mechanizm rozwoju helikobakteriozy

Patogenezę choroby zakaźnej determinuje specyfika kolonizacji Helicobacter pylori przez błonę śluzową żołądka. Zakaźna dawka ciał drobnoustrojów wynosi 10 tysięcy - 1 miliard jednostek chorobotwórczych. Helicobacter pylori gromadzi się w przestrzeni międzykomórkowej, przylegając do komórek nabłonka żołądka. Za pomocą swojej wici bakterie migrują do obszarów, w których uwalniana jest hemina i mocznik. Substancje te są niezbędne do utrzymania żywotnej aktywności mikroorganizmów chorobotwórczych..

Helicobacter pylori chroni przed kwasem solnym poprzez warstwę, która tworzy się wokół kolonii podczas rozpadu mocznika na dwutlenek węgla i amoniak. Bakterie w trakcie swojej żywotnej aktywności wytwarzają cytotoksyny i enzymy (proteazy, lipazy i mucynozy), które przyczyniają się do zniszczenia bariery wodorowęglanowej błony śluzowej żołądka. Prowadzi to do uszkodzenia warstwy nabłonkowej.

Proces patologiczny może przebiegać w postaci utajonej lub ostrej, która zależy przede wszystkim od stanu funkcji ochronnych przewodu pokarmowego. W ostrej helikobakteriozie obserwuje się naciekanie błony nabłonkowej, co prowadzi do aktywacji prostaglandyn i towarzyszą mu ciężkie objawy procesu zapalnego.

Jeśli leczenie Helicobacter nie zostanie przeprowadzone na czas, ostra postać choroby zamienia się w przewlekłe zapalenie żołądka z infiltracją nabłonka limfocytami. Jeśli warstwa śluzu jest niewystarczająca do ochrony, sok żołądkowy zaczyna agresywnie oddziaływać, co prowadzi do pojawienia się erozji i dysplazji komórek nabłonka. Klęska przełyku i dwunastnicy występuje wyłącznie w przypadku metaplazji nabłonka.

Objawy kliniczne

Głównym objawem Helicobacter pylori jest proces zapalny, który charakteryzuje się następującymi objawami:

  • Zespół bólu. Nieprzyjemne odczucia bólu, ostrego lub tępego charakteru są zlokalizowane w żołądku i mogą promieniować do miejsca, w którym znajduje się dwunastnica. Jest też uczucie sytości. Dyskomfort obserwuje się zarówno na czczo, jak i na pełnym żołądku.
  • Nudności. Pojawia się na czczo lub 3 godziny po jedzeniu. W przypadku uszkodzenia błony śluzowej nudnościom towarzyszą wymioty z obecnością skrzepów krwi.
  • Zgaga. Występuje charakterystyczne pieczenie w krtani i okolicy trzustki. Towarzyszą temu bóle w klatce piersiowej podobne do bólu serca.
  • Odbijanie. Pojawia się ze zgagą i ma zgniły lub kwaśny smak. Po jedzeniu częstość występowania znacznie wzrasta.
  • Biegunka. Rzadko występuje rozstrój żołądka, któremu towarzyszą luźne stolce. W takim przypadku w izolowanych masach mogą być obecne plamy lub skrzepy krwi..

Obecność w organizmie dużej ilości szkodliwych bakterii, wskazujących na postęp choroby, prowadzi do objawów takich jak zmniejszenie apetytu, metaliczny posmak i suchość błon śluzowych. Pacjent nagle traci na wadze i pojawia się charakterystyczny zapach z ust oraz drgawki w kącikach ust. Podobne objawy Helicobacter wskazują, że konieczne jest natychmiastowe przepisanie leków..

Ustalenie diagnozy

Dopiero po otrzymaniu wyników kompleksowego badania zaleca się leczenie Helicobacter pylori. W tym celu zalecane są specjalne testy laboratoryjne i analizy, które nie tylko określają obecność patogenu, ale także ustalają stopień uszkodzenia.

Badanie cytologiczne

Procedura diagnostyczna opiera się na endoskopii, podczas której pobierany jest materiał z błony śluzowej i wykonywana jest biopsja. Wymaz i szczypanie wykonuje się z tych części żołądka i dwunastnicy, w których obserwuje się wyraźniejsze odchylenie od ustalonych norm.

Analiza cytologiczna ma na celu określenie stopnia zanieczyszczenia:

  • Słaby (do 20 ciał) - bez zagrożenia życia;
  • Ciężkie (ponad 20 ciał) - wymaga natychmiastowego leczenia.

Za pomocą badania cytologicznego można określić metaplazję i dysplazję, a także ustalić obecność guzów nowotworowych. Brak analizy - niemożność określenia stanu błony śluzowej.

CBC (pełna morfologia krwi) ujawnia wzrost OB i umiarkowany stopień leukocytozy, które są charakterystyczne tylko dla ostrej fazy choroby. Postaci przewlekłej towarzyszy spadek poziomu hemoglobiny i erytrocytów we krwi pacjenta.

Test ureazy

Metoda ekspresowa przeznaczona jest do oznaczania bakterii chorobotwórczych w przewodzie pokarmowym. Badanie opiera się na aktywności mikroorganizmów w układzie pokarmowym.

Test Helicobacter wykonywany jest przy użyciu preparatu zawierającego specjalną substancję oraz mocznik. Phenol-roll działa jako wskaźnik. Substancja ta umożliwia wyciągnięcie wniosku o stanie błony śluzowej przewodu pokarmowego. Aby uzyskać jak najdokładniejszy wynik diagnostyczny, zaleca się wykonanie testu ureazy wraz z badaniem cytologicznym..

Test oddechowy Helicobacter pylori

Dodatkowa analiza dla Helicobacter, która jest nieinwazyjna i całkowicie bezpieczna. Badanie pozwala na określenie stopnia kolonizacji Helicobacter Pylori i jest przeprowadzane na czczo. Najpierw pobierana jest próbka powietrza w tle. Następnie pacjent pobiera podłoże testowe i je śniadanie, po czym procedura diagnostyczna jest powtarzana.

Diagnostyka różnicowa

Aby odróżnić helikobakteriozę od dyspepsji czynnościowej, konieczne staje się określenie procesu zapalnego, który jest charakterystyczny tylko dla Helicobacter Pylori. W ostrej fazie przebiegu helikobakteriozy konieczne staje się różnicowanie z infekcjami jelitowymi. Aby to zrobić, musisz zostać zbadany nie tylko przez gastroenterologa, ale także przez specjalistę chorób zakaźnych..

Terapia lekowa

Schemat leczenia Helicobacter jest opracowywany indywidualnie na podstawie wyników diagnozy. Jeśli ilość patogenu jest znikoma, nie jest wymagane żadne działanie. Należy pamiętać, że alternatywna terapia helikobakteriozy jest niewłaściwa, ponieważ ma tylko chwilową skuteczność, prowadzącą do rozwoju przewlekłej postaci choroby.

Główne schematy stosowane w leczeniu helikobakteriozy:

  • Terapeutyczny (14-21 dni). Przepisywanie PPI (inhibitorów pompy protonowej) i środka wspomagającego przywracanie kwaśności soku żołądkowego.
  • Przeciwbakteryjny. Aby osiągnąć pozytywną dynamikę, wymagana jest kombinacja antybiotyków (azytromycyna, klarytromycyna, cefalosporyna, lewofloksacyna, amoksycylina itp.).

Jako dodatkowy środek stosuje się preparaty bizmutu trójpotasowego dicitranu, na przykład De-Nol. Substancja czynna ogranicza powstawanie związków biologicznych, bez których istnienie patogenu jest niemożliwe.

Bez wątpienia pacjent musi przestrzegać specjalnej diety, która wyklucza stosowanie tłustych i smażonych potraw, a także oznacza odrzucenie napojów alkoholowych, marynat, marynat, napojów gazowanych itp. Jedzenie należy przyjmować 4-5 razy dziennie w porcjach ułamkowych.

Wniosek

Helicobacter Pylori to poważny problem, który wymaga szybkiego leczenia. Wynik choroby zależy od odwracalności dotkniętych obszarów błony śluzowej przewodu pokarmowego. U pacjentów, którzy przeszli na czas leczenie farmakologiczne, rokowanie jest korzystne (normalizacja poziomu pH, całkowite odkażenie struktur nabłonkowych). Duże znaczenie ma przestrzeganie środków zapobiegających rozwojowi helikobakteriozy: zasady higieny osobistej, delikatna dieta, okresowe badania w kontakcie z ludźmi lub zwierzętami zakażonymi H. Pylori.

Inny Podział Zapalenia Trzustki