Agregacja płytek krwi to adhezja małych krwinek, która jest uważana za początkowy etap tworzenia skrzepliny. Połączone ze sobą komórki przylegają do ściany naczynia krwionośnego (adhezja), gdzie następnie rosną inne składniki płynu biologicznego. W rezultacie powstaje duży skrzeplina, która zamyka dopływ krwi do naczynia, na tle którego zatrzymuje się krwotok wewnętrzny. Życie ludzkie zależy od szybkości takiego procesu..

Zjawisko to ma swoje własne wskaźniki normy, które różnią się nieco w zależności od kategorii wiekowej i płci pacjenta. Dopuszczalne wartości mogą się zmniejszać i zwiększać, co najczęściej występuje na tle choroby w organizmie. Dopuszczalna jest wysoka agregacja płytek krwi w czasie ciąży.

Stan takiego składnika można zbadać wykonując badanie krwi na agregację płytek krwi, które polega na pobraniu materiału biologicznego z żyły i zmieszaniu krwi ze specjalnymi substancjami (induktorami). Badania laboratoryjne wymagają specjalnego przeszkolenia pacjentów. Jeśli nie będziesz przestrzegać prostych zasad, wyniki nie będą tak dokładne, jak to tylko możliwe..

Zmniejszoną lub podwyższoną liczbę płytek krwi można skorygować w warunkach ambulatoryjnych. Ćwiczenie leków i przestrzeganie określonej diety.

Wskaźniki normy

Tempo agregacji jest indywidualne. U zdrowej osoby dorosłej stężenie od 25 do 75% uważa się za dopuszczalne. Ten wynik testu wskazuje na brak głodu tlenu i dobrą krzepliwość krwi..

Wzrost lub spadek wskaźnika jest podyktowany liczbą płytek krwi, która zależy od wpływu kilku czynników (wiek i płeć). Dopuszczalne parametry płytek krwi obejmują:

Niemowlęta do 1 roku

1 do 4 lat

Liczba płytek krwi wpływa na agregację lub sklejanie krwi. W zdrowym ciele funkcja jest ochronna - tworzą się skrzepy krwi, które zatykają ranę i zatrzymują krwawienie. W niektórych przypadkach występowanie skrzepów krwi jest wysoce niepożądane, ponieważ blokują one naczynia krwionośne ważnych narządów, co jest obarczone śmiercią..

Na przykład wysoka aktywność bezbarwnych krwinek w większości sytuacji prowadzi do zatorowości płucnej, zawału serca i udaru mózgu. Zmniejszona produkcja płytek krwi może powodować masywną utratę krwi. Częste i długotrwałe krwawienie komplikuje wyczerpanie i anemia.

Klasyfikacja

Lekarze wyróżniają kilka typów opisywanego procesu:

  • samoistna agregacja płytek krwi - wykrywana bez użycia induktora: krew żylną w probówce umieszcza się w specjalnym aparacie (analizator agregacji płytek) i ogrzewa do 37 stopni;
  • indukowana agregacja płytek krwi - przeprowadzana z wykorzystaniem induktorów;
  • niska AT - zdiagnozowano przebieg patologii układu krążenia;
  • zwiększona AT - jest obarczona zwiększonym ryzykiem tworzenia się skrzepliny;
  • umiarkowana AT - taka agregacja płytek jest często obserwowana w czasie ciąży, co jest spowodowane krążeniem łożyska.

Przyczyny zmniejszania i zwiększania agregacji

Wzrost poziomu agregacji lub hiperagregacji to stan, w którym krew powoli przepływa przez naczynia i szybko krzepnie. Prowokatorami takiego odchylenia mogą być:

  • cukrzyca;
  • choroba hipertoniczna;
  • rak nerek, przewodu pokarmowego lub krwi;
  • miażdżyca naczyń;
  • białaczka;
  • posocznica;
  • limfogranulomatoza;
  • chirurgiczne wycięcie śledziony;
  • miesiączka u kobiet.

Umiarkowana hiperagregacja płytek krwi podczas ciąży jest normalna. To odchylenie występuje z powodu konieczności odżywiania łożyska krwią. Wartość osiąga szczyt w 3. trymestrze ciąży.

Spadek agregacji płytek krwi występuje z powodu następujących patologii:

  • trombocytopatia;
  • choroby układu krwiotwórczego;
  • stosowanie leków przeciwpłytkowych;
  • niewydolność nerek;
  • dysfunkcja tarczycy;
  • niedokrwistość;
  • nadużywanie alkoholu.

Wskazania do badań

Analiza agregacji płytek krwi nie jest uważana za obowiązkową podczas rutynowych badań kontrolnych w placówce medycznej. Takie badanie laboratoryjne zalecane jest w następujących przypadkach:

  • problemy z krzepnięciem krwi;
  • predyspozycja do zakrzepów krwi;
  • skargi na ciężki obrzęk, który występuje na bieżąco;
  • krwawiące dziąsła;
  • trombocytopenia lub trombofilia;
  • wysokie ryzyko krwotoku;
  • długi proces gojenia się ran;
  • skomplikowany przebieg ciąży;
  • 1 trymestr ciąży;
  • Choroba niedokrwienna serca;
  • obecność w historii medycznej chorób autoimmunologicznych;
  • przyjmowanie leków przeciwpłytkowych w celach leczniczych - wskazaniem jest kontrola skuteczności terapii;
  • phlebeurysm;
  • sytuacje patologiczne, w których RFMK jest zwiększony;
  • przygotowanie do interwencji chirurgicznej;
  • niezdolność do poczęcia dziecka przez długi czas;
  • wcześniej nieudane procedury sztucznej inseminacji;
  • powołanie do przyjmowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych;
  • choroba von Willebranda;
  • Zespół Bernarda-Souliera;
  • Trombastenia Glanzmana;
  • pojawienie się siniaków nawet z niewielkim wpływem na skórę.

Przygotowanie do analizy

Badanie krwi przeprowadza się w warunkach laboratoryjnych, a materiał biologiczny pobierany jest z żyły. Aby uzyskać najbardziej wiarygodne wyniki, pacjentom zaleca się przestrzeganie kilku zasad przygotowania:

  1. Przestrzegaj diety przepisanej przez lekarza 3 dni przed badaniem.
  2. 8 godzin przed diagnozą, odmawiaj tłustych potraw i posiłków, przyjmuj jakiekolwiek leki.
  3. Przez 24 godziny całkowicie wyklucz kawę i napoje alkoholowe, czosnek z menu. Niepożądane jest palenie i picie środków immunostymulujących.
  4. Na kilka dni przed wizytą u lekarza należy zminimalizować wpływ sytuacji stresowych i ograniczyć aktywność fizyczną.
  5. Całkowita odmowa jedzenia jest zalecana na 12 godzin przed diagnozą, ponieważ krew jest pobierana na pusty żołądek.

Tylko w przypadku ścisłego przestrzegania zaleceń analiza zostanie uznana za wiarygodną. W odwrotnej sytuacji w ludzkiej krwi znajdują się substancje zniekształcające wynik.

Przed zabiegiem wolno pić wyłącznie oczyszczoną wodę niegazowaną.

Agregacja płytek krwi nie jest przeprowadzana w przypadkach, gdy w organizmie ludzkim występuje proces zapalny.

Analizy i interpretacji

Badanie agregacji płytek krwi pozwala wykryć odchylenie od normy, zdiagnozować patologie układu sercowo-naczyniowego lub krwiotwórczego. Procedura jest niezbędna do śledzenia dynamiki przebiegu niektórych chorób i kontroli leczenia.

Po pobraniu materiału biologicznego do krwi dodawane są specjalne substancje - induktory, które mają podobną budowę do komórek organizmu, które przyczyniają się do powstawania skrzepliny.

Induktorem może być:

  • difosforan adenozyny lub ADP - za najczęstszą metodę badawczą uważa się agregację płytek z ADP;
  • adrenalina;
  • ristomycyna;
  • kwas arachidonowy;
  • kolagen;
  • serotonina.

Technika tworzenia agregacji polega na przechodzeniu fal świetlnych przez osocze krwi zarówno przed, jak i po koagulacji. Uwzględniane są następujące właściwości fali świetlnej:

  • postać;
  • formularz;
  • prędkość.

Wszystko to odbywa się w aparacie zwanym analizatorem agregacji płytek. Sprzęt znajduje się w każdym serwisie laboratoryjnym Helix.

Analiza jest odczytywana przez hematologa, a wskaźnik zależy od substancji, która została dodana do płynu testowego i jej stężenia.

Agregacja płytek - co to jest, interpretacja analizy i metody badawcze

Z tego artykułu dowiesz się, czym jest agregacja płytek krwi we krwi i co wskazuje odchylenie wskaźnika od normy. Określenie wskaźnika jest niezbędne do oceny pracy układu krzepnięcia krwi. Zaburzenia procesu krzepnięcia mogą prowadzić do rozwoju krwawienia lub tworzenia się skrzepów krwi w łożysku naczyniowym.

Badania mają charakter lokalny, ponieważ pozwalają ocenić pracę tylko jednego ogniwa kaskady krzepnięcia. Do realizacji analizy wykorzystywane są automatyczne urządzenia - agregometry.

Agregacja płytek - co to jest?

Przed przystąpieniem do analizy tego terminu należy zrozumieć, czym są płytki krwi. Komórki te tworzą się w szpiku kostnym, a następnie dostają się do krwiobiegu. Są najmniejszymi komórkami krwi, ich średnica nie przekracza 3 mikronów. Pozbawiony rdzeni.

Płytki krwi są odpowiedzialne za krzepnięcie krwi, gdy uszkodzona jest integralność ściany naczynia krwionośnego. Po uszkodzeniu naczynia komórki zaczynają aktywnie migrować do dotkniętego obszaru. W miejscu uszkodzenia są aktywowane, a proces jest nieodwracalny. W aktywowanej formie komórki przyczepiają się do dotkniętego obszaru, a także sklejają się ze sobą. Przyczyną aktywacji może być uszkodzenie naczynia, a także każda zmiana w środowisku wewnętrznym lub zewnętrznym. Po agregacji tworzy się pierwotny czop płytkowy, który zatrzymuje utratę krwi.

Agregacja płytek krwi jest nieodwracalnym procesem ich adhezji po przejściu do formy aktywnej..

Wraz z intensyfikacją procesu agregacji pacjent ma zwiększone tworzenie się skrzepliny. W przypadku zmniejszonej aktywności dochodzi do nadmiernej utraty krwi. Dlatego agregacja płytek krwi jest uważana za decydujący proces dla pełnej homeostazy (krzepnięcia krwi).

Zwykle, przy braku wpływów zewnętrznych, płytki krwi nie przyczepiają się do ścian naczyń krwionośnych i nie sklejają się.

Kiedy poddać się testom?

Wskazania do badania to:

  • nadmierne krwawienie z dziąseł;
  • krwotok z nosa;
  • pojawienie się krwotocznych wysypek;
  • przedłużone zatrzymanie krwi nawet przy niewielkich uszkodzeniach naczyń;
  • skłonność do siniaków;
  • potrzeba leczenia środkami przeciwpłytkowymi i przeciwzakrzepowymi;
  • ciąża z wysokim ryzykiem wystąpienia gestozy lub krwawienia podczas porodu;
  • patologia układu krwiotwórczego.

Badanie jest koniecznie przeprowadzane przed operacją. Niski stopień agregacji płytek krwi może prowadzić do dużej utraty krwi podczas operacji, co należy wziąć pod uwagę.

Analiza jest wymagana dla kobiet zdolnych do oceny czynnościowej czynności płytek krwi. Wyniki badania pomogą wybrać środki zapobiegawcze w przypadku nadmiernej utraty krwi podczas porodu.

Ponadto wskaźnik ten określa się, jeśli konieczne jest leczenie lekami przeciwpłytkowymi i antykoagulantami. Aspiryna w małych dawkach jest wskazana dla osób z miażdżycą tętnic oraz przy patologiach układu sercowo-naczyniowego. Na podstawie danych analitycznych sporządzane są wstępne prognozy dotyczące reakcji organizmu po zażyciu aspiryny.

Wiadomo, że na agregację płytek krwi wpływają również leki z innych grup (antybiotyki, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwzapalne). Dlatego wskazane jest przeprowadzenie analizy podczas planowania spożycia tych leków..

Jak przygotować się do dostawy biomateriału?

Badanie agregacji płytek krwi przeprowadza się wyłącznie na czczo, z minimalną przerwą po ostatnim posiłku wynoszącą 6 godzin. Na 24 godziny przed wizytą w laboratorium wyklucza się: spożycie alkoholu, trening sportowy oraz przeciążenie psycho-emocjonalne. Przed pobraniem krwi należy zaprzestać palenia na 3 godziny.

W przypadku przyjmowania leków należy wcześniej skonsultować się z lekarzem. Ponieważ narażenie na lek znacząco zmienia wskaźnik i może prowadzić do fałszywych wyników. Nie powinieneś samodzielnie dostosowywać czasu przyjmowania leków i anulować ich według własnego uznania.

Dekodowanie badania krwi pod kątem agregacji płytek krwi

Ważne jest, aby tylko lekarz prowadzący był zaangażowany w dekodowanie otrzymanych danych. Samodzielne próby interpretacji uzyskanych danych mogą prowadzić do błędnych wniosków. Informacje przedstawione w artykule mogą służyć celom informacyjnym..

Dekodowanie analizy opiera się na ocenie charakteru agregacji płytek krwi: całkowitej / niepełnej, jedno- lub dwufalowej. Procenty są używane jako jednostki standardowe.

Wskaźnik wskaźnika podczas agregacji z:

  • ADP 0 μmol / ml - od 60 do 90 procent;
  • ADP 5 μmol / ml - od 1,4 do 4,3%;
  • adrenalina - od czterdziestu do siedemdziesięciu procent;
  • kolagen - od pięćdziesięciu do osiemdziesięciu.

Wartość dotyczy pacjentów obu płci i każdej kategorii wiekowej.

Co może wpłynąć na wskaźnik?

W przypadku wykrycia odchylenia wskaźnika od normy należy wykluczyć wpływ czynników zewnętrznych i wewnętrznych. Wiadomo, że palenie tytoniu i wysoki poziom tłuszczu w organizmie prowadzą do nasilenia procesu agregacji płytek krwi..

Istotny wpływ na agregację płytek krwi wywierają leki: aspiryna, inhibitory COX-1 i COX-2, niesteroidowe leki przeciwzapalne, antykoagulanty, tsolostazol, dipirydamol, leki przeciwbakteryjne, leki sercowo-naczyniowe, leki urokinazy, tkankowe aktywatory plazminogenu T., propran.

Należy zaznaczyć, że agregacja płytek krwi nie jest wykrywana w przypadku hemolizy pobranego biomateriału. Hemoliza to sytuacja, w której erytrocyty w próbce ulegają zniszczeniu, a ich zawartość zostaje uwolniona do osocza. Hemoliza występuje w przypadku naruszenia algorytmu pobierania krwi żylnej, a także nieprzestrzegania zasad przechowywania i transportu biomateriału. W takim przypadku badanie zostaje anulowane, a pobieranie krwi żylnej powtarza się..

Metody badawcze

Sposób wyznaczania wskaźnika zależy od laboratorium i rodzaju agregometru. Wiarygodność i wartość uzyskanych wyników badań nie zależy od wybranej metodologii. Najpopularniejsze metody to stosowanie roztworów trifosforanu adenozyny, rystocetyny, kolagenu, adrenaliny i kwasu arachidonowego. Przyjrzyjmy się bliżej istocie każdej techniki.

Metoda trifosforanu adenozyny

Po otrzymaniu wyniku analizy pacjenci zadają pytanie - co oznacza agregacja płytek krwi z ADP? Dekodowanie skrótu ADP - trifosforan adenozyny. Wiadomo, że niewielka ilość ADP powoduje aktywację płytek krwi, a następnie ich przyleganie. Proces charakteryzuje się przepływem dwufalowym. Pierwszy etap agregacji wynika z efektów ADP. Fala wtórna rozpoczyna się po uwolnieniu określonych cząsteczek (agonistów) z płytek krwi. Podczas dodawania dużej ilości ADP (więcej niż 1 * 10-5 mola) nie jest możliwe ustalenie rozdziału dwóch faz, ponieważ łączą się.

Przeprowadzając badanie, eksperci zwracają szczególną uwagę na liczbę fal, kompletność, szybkość i odwracalność procesu. Wykrycie procesu dwufalowego przy niskich dawkach ADP jest oznaką zwiększonej wrażliwości płytek krwi. Odwracalna i niecałkowita agregacja płytek krwi z ADP-1 wskazuje na niepowodzenie w aktywacji płytek krwi.

Metoda Ristocetyny

Badanie przeprowadza się w celu ilościowego określenia czynnika von Willebranda u badanego pacjenta. Jest to dziedziczna patologia charakteryzująca się zaburzeniami w procesie krzepnięcia krwi..

Metoda opiera się na bezpośrednim wpływie rystocetyny na proces interakcji między czynnikiem a glikoproteiną. Zwykle ristocetyna działa stymulująco na ten proces. U pacjentów z dziedziczną patologią efekt ten nie jest obserwowany..

Diagnostyka różnicowa jest ważna, ponieważ choroba von Willebranda jest podobna do zespołu Bernarda-Souliera. Jest to dziedziczna patologia, na tle której płytki krwi u osoby całkowicie tracą zdolność wykonywania swoich funkcji. Jednak po dodaniu niedoboru czynnika krzepnięcia krwi (w chorobie von Willebranda) następuje przywrócenie adhezji płytek krwi u pacjentów. Takie wyzdrowienie nie jest możliwe w przypadku zespołu Berne-Souliera..

Metoda kolagenowa

Charakterystyczną cechą agregacji z kolagenem jest długa faza utajona wymagana do aktywacji enzymu fosfolipazy. Czas trwania fazy utajonej waha się od 5 do 7 minut i zależy od stężenia zastosowanego kolagenu.

Po zakończeniu tej fazy uwalniane są granulki płytek krwi i wytwarzany jest tromboksan. W rezultacie zwiększa się interakcja i adhezja między płytkami krwi..

Metoda adrenaliny

Wpływ adrenaliny na adhezję płytek krwi jest podobny do ADP. Proces charakteryzuje się dwoma etapami. Zakłada się, że adrenalina może bezpośrednio oddziaływać na płytki krwi, zwiększając przepuszczalność ich ściany komórkowej. Co prowadzi do wzrostu ich wrażliwości na uwalniane specyficzne cząsteczki.

Metoda kwasu arachidonowego

Kwas jest naturalnym katalizatorem adhezji komórek. Nie ma na nich bezpośredniego wpływu. Kwas arachidonowy działa pośrednio poprzez enzymy, wtórne przekaźniki i jony wapnia.

Proces agregacji jest szybki, zwykle jednoetapowy. Ten rodzaj badań ma znaczenie, gdy pacjent przyjmuje leki..

Przyczyny odchylenia wskaźnika od normy

Aby w pełni zrozumieć przyczyny odchylenia wskaźnika od normy, rozważymy oddzielnie przyczyny każdej metody..

ADP powyżej 85%

Powyżej 85% wskaźników agregacji z trifosforanem adenozyny odnotowuje się, gdy:

  • choroba niedokrwienna serca, w której dochodzi do niewydolności prawidłowego procesu dopływu krwi do mięśnia sercowego. Jedną z przyczyn patologii jest zakrzepica tętnicza. W tym przypadku płytki krwi zaczynają się zlepiać bez wpływu czynników zewnętrznych i uszkodzenia naczyń, zatykając światło łożyska naczyniowego i zaburzając prawidłowy przepływ krwi (w przypadku oderwania się skrzepu dochodzi do zawału serca lub udaru niedokrwiennego). Po zablokowaniu 75% światła tętnicy u osoby następuje zmniejszenie przepływu krwi do narządu. To naturalnie staje się przyczyną braku dopływu tlenu, niedotlenienia tkanek i atrofii narządów. Patologia charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem i stałym postępem. Właściwa terapia może spowolnić patologiczne uszkodzenie mięśnia sercowego;
  • ostry etap zawału mięśnia sercowego, jako jedna z klinicznych postaci choroby niedokrwiennej serca. Etap charakteryzuje się martwicą (śmiercią) całego obszaru mięśnia sercowego;
  • zespół hiperkoagulacyjny krwi może mieć charakter fizjologiczny lub rozwijać się z połączonymi patologiami. Innymi słowy, zespół ten określa się jako „zgrubienie krwi”. Jest to normalny wariant dla kobiet w ciąży po 2. trymestrze. U kobiet niebędących w ciąży i mężczyzn wskazuje na rozwój procesów patologicznych;
  • zapalenie narządów wewnętrznych o różnej lokalizacji i etiologii.

Przyczyną wzrostu stopnia agregacji w próbce z kolagenem lub ristomycyną (powyżej 85%) jest zespół hiperagregacji.

Agregacja płytek krwi z adrenaliną jest zwiększona (ponad 81%) w chorobie niedokrwiennej serca, ostrym zawale mięśnia sercowego, a także na tle rozległych urazów i przepięć stresowych.

Zmniejszenie ADP do 65%

Spadek agregacji płytek krwi po ekspozycji na ADP do 65% wskazuje na:

  • trombocytopatia - łączy różne patologie, które powstają w wyniku niezdolności płytek krwi do aktywacji i sklejania się, tworząc pierwotny skrzeplinę i uruchamiając dalszą kaskadę hemostazy. Według statystyk co dwudziesta osoba ma w różnym stopniu trombocytopatię. Choroba może być dziedziczna i nabyta. W tym przypadku pacjent ma zmniejszenie krzepliwości krwi, nawet przy normalnej liczbie płytek krwi;
  • patologie wątroby lub nerek prowadzące do upośledzonego wykorzystania substancji toksycznych. Następuje odkładanie się toksycznych substancji, które zakłócają normalną fizjologiczną aktywność płytek krwi;
  • zaburzenia w pracy układu hormonalnego, w szczególności nadmierna aktywność tarczycy.

Niskie wartości wskaźnika w teście z adrenaliną (do 61%) i kolagenem (do 65%) są wykrywane przy trombocytopatii i przyjmowaniu leków o działaniu przeciwzapalnym.

Przyczyną spadku wskaźnika w badaniu z ristomycyną do 65% jest choroba von Willebranda.

wnioski

Podsumowując, należy podkreślić:

  • badanie agregacji płytek krwi nie jest rutynowe. Jest przepisywany w przypadku podejrzenia niepowodzenia krzepnięcia krwi;
  • pomimo różnorodności metod analizy żadna z nich nie jest wystarczająca do postawienia ostatecznej diagnozy;
  • wartość uzyskanych danych rośnie w połączeniu z wynikami innych laboratoryjnych i instrumentalnych metod diagnostycznych.
  • o autorze
  • Najnowsze publikacje

Absolwent specjalisty, w 2014 roku ukończyła z wyróżnieniem Federalną Państwową Budżetową Instytucję Edukacyjną Szkolnictwa Wyższego Orenburg State University, uzyskując dyplom z mikrobiologii. Absolwent studiów podyplomowych Federalnej Państwowej Budżetowej Instytucji Edukacyjnej Szkolnictwa Wyższego Orenburg GAU.

W 2015r. w Instytucie Symbiozy Komórkowej i Wewnątrzkomórkowej Oddziału Uralu Rosyjskiej Akademii Nauk przeszedł zaawansowane szkolenie z dodatkowego programu zawodowego „Bakteriologia”.

Laureat ogólnorosyjskiego konkursu na najlepszą pracę naukową w nominacji „Nauki biologiczne” 2017.

Co to jest agregacja płytek krwi?

Data publikacji artykułu: 09.10.2018

Data aktualizacji artykułu: 9.02.2019

Agregacja płytek krwi to proces ich adhezji, który jest wyzwalany, gdy istnieje zagrożenie utratą krwi. Jeśli naczynie zostanie uszkodzone, komórki krwi natychmiast trafią do miejsca krwawienia i zaczną się zlepiać. W rezultacie powstaje skrzep krwi, który blokuje ranę..

Niska zdolność płytek krwi do aglutynacji jest obarczona patologicznym krwawieniem, a wysoka - rozwojem zakrzepicy i upośledzonym przepływem krwi. Wartość liczbową tego wskaźnika określa laboratorium.

Jaką rolę odgrywa ten proces w organizmie??

Agregacja nie jest jedynym etapem powstrzymywania krwotoku. To tylko jeden ze składników hemostazy - zespołu mechanizmów fizjologicznych utrzymujących płynny stan krwi i minimalizujących jej utratę w przypadku uszkodzenia łożyska naczyniowego.

Jest podzielony na 2 typy:

  • Płytki naczyniowe - zatrzymują krwotoki z małych naczyń. W tym celu wystarczy mikrokrążący mechanizm hemostatyczny..
  • Koagulacja - zapewnia zatrzymanie krwotoku z dużych naczyń. Wymaga to aktywacji czynnika krzepnięcia.

Hemostaza może być zakończona tylko wtedy, gdy oba wyznaczone mechanizmy działają normalnie i współdziałają ze sobą. Następnie, jeśli naczynie zostanie uszkodzone, aktywowany jest cały łańcuch reakcji, co doprowadzi do powstania skrzepu krwi i zablokowania ogniska krwotocznego.

Doprowadzi ją do skurczu naczyniowego. Zapewni obniżenie ciśnienia skurczowego w dotkniętym chorobą krwiobiegu, co spowolni utratę krwi.

Następnie proces będzie obejmował komórki śródbłonka wyściełające ściany naczynia od wewnątrz. Zaczną wytwarzać antykoagulanty, które zapobiegną niekontrolowanemu rozwojowi skrzepliny oraz prokoagulanty, które aktywują płytki krwi i zwiększają ich właściwości adhezyjne. Od tego momentu rozpocznie się tworzenie korka.

Płytki krwi przybiegną do powierzchni rany - rozpocznie się ich adhezja (adhezja do ściany naczynia) i aglutynacja (sklejanie).

W tym samym czasie komórki krwi będą produkować:

  • substancje czynne, które nasilą skurcz ścian naczyń, co doprowadzi do zmniejszenia prędkości przepływu krwi;
  • czynniki płytkowe, które wyzwalają mechanizm krzepnięcia;
  • tromboksan A2 i difosforan nukleotydu adenozyny (ADP) - stymulatory adhezji.

Zakrzep, składający się ze sklejonych ze sobą płytek, zacznie rosnąć. Płytki krwi będą się agregować, dopóki skrzep nie zamknie szczeliny w naczyniu.

Utworzony korek charakteryzuje się zmniejszoną przepuszczalnością osocza krwi, ale nie jest niezawodny. Fibryna, nierozpuszczalne białko, pomoże je wzmocnić. Jego nitki oplecą płytki krwi, zagęszczając sklejoną masę - powstanie pełnoprawny skrzeplina.

W tym samym czasie płytki krwi uwolnią czynnik trombosteniny, który mocno unieruchomi korek. Zablokuje światło w naczyniu i zapobiegnie utracie krwi.

Zniszczenie utworzonej skrzepliny zapewni układ fibrynolizy, którego główną rolą jest rozpuszczanie nici fibrynowych. Zapobiegnie również nadmiernej agregacji płytek krwi i tworzeniu się patologicznych czopów w całych naczyniach..

Diagnostyka laboratoryjna

Aby ocenić aktywność agregacyjną komórek krwi, przeprowadza się badanie laboratoryjne - agregatogram.

Przygotowanie do analizy

Aby wyniki testu były prawidłowe, należy zacząć się do niego przygotowywać z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Nie możesz jeść w dniu zabiegu. Dozwolone jest picie tylko wody bez gazów.

Przez 3 dni przed pobraniem krwi musisz przestrzegać diety. Oznacza to wykluczenie z diety czosnku, kawy, kurkumy, imbiru, alkoholu, cebuli i oleju rybnego - produktów, które wpływają na aktywność agregacyjną komórek krwi.

Z tego samego powodu na 7 dni przed przystąpieniem do klinicznego badania krwi będziesz musiał zaprzestać przyjmowania i stosowania następujących leków:

  • beta-blokery;
  • blokery kanału wapniowego;
  • diuretyki;
  • beta laktamy;
  • Aspiryna;
  • leki przeciwmalaryczne;
  • środki przeciwgrzybicze;
  • leki przeciwdepresyjne;
  • antykoncepcyjny;
  • Dipirydamol;
  • Sulfapirydazyna;
  • cytostatyki;
  • środki rozszerzające naczynia krwionośne.

W okresie przygotowań do analizy należy przebywać w spokojnym otoczeniu, unikać wysiłku fizycznego i chorób zapalnych.

Jak przeprowadzane są badania?

Do badania wykorzystywany jest agregometr - automatyczny analizator agregacji. Ciągle rejestruje wszystko, co dzieje się z płytkami krwi. A następnie wyświetla zapisane pomiary w formie graficznej.

Wyróżnia się agregację indukowaną i spontaniczną. Pierwsza odbywa się z podłączeniem substancji indukujących, druga - bez pomocniczych aktywatorów.

Składniki zbliżone składem chemicznym do związków występujących w ludzkich naczyniach i aktywujących proces tworzenia się skrzepliny działają jako uniwersalne induktory agregacji (UIA). Należą do nich ADP, kolagen, epinefryna (adrenalina) i kwas arachidonowy..

W niektórych laboratoriach stosuje się związki, których nie ma w organizmie, ale stymulują agregację. Na przykład ristomycyna (ristocetyna).

Badania z użyciem kilku induktorów można prowadzić jednocześnie. Taka analiza jest trzy- i pięcioskładnikowa..

Istotą badań jest przekazywanie fal świetlnych przez osocze bogatopłytkowe. O aktywności agregacyjnej płytek krwi decyduje różnica między gęstością światła krwi przed rozpoczęciem procesu zagęszczania a po osiągnięciu maksymalnej agregacji.

Interpretacja wyników analizy

Wskaźniki agregacji mają dwie granice - najniższą i najwyższą:

Metoda badańNorma dla dziecka (%)Stawka dla dorosłych (%)
Spontaniczna agregacja25–7525–75
Z ADP (5 μmol / ml)60–9060–90
Z ADP (0,5 μmol / ml)1.4-4.31.4-4.3
Z adrenaliną40–7040–70
Z induktorem kolagenu46-8346-83
Z ristomycyną58-10058-100
Z kwasem arachidonowym60–9060–90
Na sekundę0-500-50

W różnych laboratoriach wyniki mogą być różnie interpretowane. Dlatego musisz skupić się na wartościach zaznaczonych w formularzu.

Zazwyczaj wyniki wykresu agregacji pasują do formularza w procentach. Ale czasami są one dostarczane w postaci wykresu, który pokazuje krzywą przepuszczalności światła i wskazuje na dezagregację..

Odchylenie od normy do dolnej strony wskazuje na hipoagregację, na większą - o hiperagregację..

Przyczyny i konsekwencje hipoagregacji

Hipoagregacja płytek krwi może rozwinąć się w wyniku długotrwałego stosowania leków przeciwpłytkowych, na przykład aspiryny lub jej analogów. Substancja hamuje aktywność cyklooksygenazy. Enzym ten jest potrzebny do syntezy tromboksanu A2, stymulatora adhezji płytek krwi.

Tłumienie funkcji enzymu przez aspirynę utrzymuje się przez całe życie komórki krwi: około 10 dni.

Oprócz przyjmowania leków zawierających aspirynę można zahamować agregację:

  • zespół aspirynopodobny - stan wadliwy na tle choroby, któremu towarzyszy naruszenie procesu uwalniania płytek krwi dla drugiej fali agregacji;
  • choroba mieloproliferacyjna - nieprawidłowa proliferacja komórek macierzystych szpiku kostnego, prowadząca do wzrostu stężenia płytek krwi, leukocytów lub erytrocytów we krwi;
  • dziedziczne choroby układu krążenia, prowadzące do pierwotnej trombocytopatii;
  • wtórne trombocytopatie - zwiększone krwawienie objawiające się zahamowaniem czynności płytek krwi, co jest powikłaniem patologii podstawowej.

Zdolność płytek krwi do zlepiania się poniżej normy grozi poważnym pogorszeniem stanu zdrowia, a nawet śmiercią. Niewystarczająca aglutynacja pogarsza krzepnięcie krwi i prowadzi do małopłytkowości.

Ponieważ w uszkodzonym naczyniu nie tworzą się skrzepy krwi, krwawienie wewnętrzne i zewnętrzne nie ustaje i może prowadzić do śmierci.

Przyczyny i konsekwencje hiperagregacji

Zwiększona adhezja płytek krwi rozwija się na tle:

  • trombofilia - nieprawidłowe krzepnięcie krwi, które charakteryzuje się zwiększonym ryzykiem powstania zakrzepów
  • cukrzyca, która może powodować zahamowanie czynności płytek krwi i wzrost poziomu czynników krzepnięcia;
  • zaawansowana miażdżyca, wywołująca zaburzenie mechanizmu krzepnięcia krwi;
  • zespół lepkich płytek krwi - dziedziczna lub nabyta skłonność płytek krwi do zwiększonej agregacji;
  • ostry zespół wieńcowy - zaostrzenie choroby niedokrwiennej serca, które często prowadzi do wzrostu agregacji;
  • gestoza - powikłania ciąży, polegające na głębokim zaburzeniu funkcjonowania ważnych układów organizmu;
  • poważne odwodnienie.

Hiperagregacja płytek krwi zwiększa ryzyko powstania skrzepliny, która zagraża rozwojowi zakrzepicy żył powierzchownych lub głębokich. Pęknięty skrzep wędruje w krwiobiegu i może prowadzić do zatorowości płucnej, zawału serca lub udaru.

Zakrzepicy towarzyszy pękający ból, silne osłabienie, obrzęk i bladość lub sinica chorej kończyny.

Co robić w przypadku odchyleń w analizie?

Jeśli podejrzewasz niestandardową aktywność agregacji płytek krwi, powinieneś skontaktować się z lekarzem lub natychmiast z hematologiem. Lekarz przepisze listę dodatkowych badań hemostazy.

Jak nazywa się badanie?W jakim celu?
Ogólna analiza krwiOkreślenie jego składu i stężenia płytek krwi.
KoagulogramTest czasu trombinyOkreślenie szybkości tworzenia się skrzepu fibryny. Normalna szybkość to 10-17 sekund. Wyższy wskazuje na zapalenie wątroby, mocznicę lub szpiczaka. Niższy - o ryzyku zakrzepów krwi.
Test czasu protrombinowegoAby określić szybkość zwijania osocza.
Analiza pod kątem APTT - szybkość tworzenia się skrzepu po dodaniu odczynnika do badanego osoczaWykonywany jest w celu zdiagnozowania patologii, którym towarzyszą nieprawidłowości w mechanizmie krzepnięcia krwi, który jest aktywowany bez udziału substancji wytwarzanych podczas deptania tkanek zewnętrznych.
Hemotest fibrynogenuPokazuje stopień ryzyka wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych.

Poziom antytrombiny IIIAby zidentyfikować ryzyko zakrzepów krwi.

Leczenie hiperagregacji

Podstawą leczenia nadmiernej agregacji jest przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych i rozrzedzających krew. Ta ostatnia obejmuje aspirynę. Hematolodzy zalecają przyjmowanie go w błonie ochronnej bezpośrednio po posiłku, aby wyeliminować ryzyko krwawienia..

Po pełnej diagnozie można przypisać:

  • antykoagulanty hamujące krzepnięcie krwi - Heparyna, Clexane;
  • leki przeciwpłytkowe hamujące agregację - Aspicard, Plavix;
  • inhibitory zmniejszające agregację - Plestazol;
  • leki rozszerzające naczynia krwionośne;
  • blokada nowokainy;
  • leki znieczulające;
  • leki przeciwdławicowe (na chorobę niedokrwienną).

Schemat leczenia farmakologicznego jest opracowywany z uwzględnieniem wielu indywidualnych czynników, dlatego nie można go nazwać uniwersalnym. Leki hamujące agregację powinny być przepisywane przez lekarza, samoleczenie jest obarczone zaostrzeniem odchylenia i rozwojem poważnych powikłań, aż do śmierci włącznie.

Podczas leczenia hiperagregacji należy przestrzegać prawidłowego odżywiania. Pokarmy białkowe są zastępowane pokarmami roślinnymi. Dieta powinna być bogata w zioła, czosnek, pomarańcze, grejpfruta, owoce morza, świeże warzywa. Będziesz musiał wykluczyć grykę, granat i inne pokarmy, które przyczyniają się do zagęszczenia krwi.

Konieczne jest przestrzeganie reżimu picia. Norma to 2,5 litra wody dziennie. Odwodnienie prowadzi do zwężenia naczyń, w wyniku czego krew jeszcze bardziej się zagęszcza.

W połączeniu z leczeniem zachowawczym można zastosować tradycyjną medycynę. Ale dopiero po uzgodnieniu tej metody leczenia z lekarzem, ponieważ wiele ziół leczniczych nie hamuje, ale prowokuje krzepnięcie krwi.

Przepisy na bezpieczne środki ludowe:

  • Wypełnij 1 s. l. mieloną koniczynę 200 ml wrzącej wody i odstawić na pół godziny do zaparzenia. Następnie podziel kompozycję na 4 części i pij w ciągu dnia. Kurs leczenia - 3 miesiące.
  • Zmiel i zanurz w 250 ml alkoholu 1 łyżka. l. zmielony korzeń piwonii i odstawić na 20 dni. Weź 30 kropli kompozycji 2-3 razy dziennie.
  • Wymieszaj równe proporcje świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego i soku z dyni. Pij 100 ml dziennie.

Leczenie hipoagregacji

Schemat leczenia farmakologicznego (MP) w przypadku hipoagregacji koniecznie obejmuje stosowanie leków hemostatycznych. Lekarz powinien przepisać określone fundusze i określić ich dawkowanie..

Istnieją koagulanty o bezpośrednich i pośrednich mechanizmach działania. Te pierwsze zawierają składniki, które pomagają w krzepnięciu krwi. Te ostatnie są wytwarzane na bazie witaminy K i mogą wpływać na poziom hormonów.

Oprócz koagulantów do krzepnięcia krwi przyczyniają się inhibitory fibrynolizy i stymulatory agregacji płytek krwi. Aby zmniejszyć przepuszczalność naczyń, możesz wziąć kwas askorbinowy lub Adroxon.

Należy zaprzestać przyjmowania leków o właściwościach przeciwpłytkowych:

  • Aspiryna.
  • Ibuprofen.
  • Nimesila.
  • Paracetamol.
  • Troxevasin.
  • Analgina.

Ważnym elementem terapii hipoagregacji jest dieta. Konieczne jest uwzględnienie w menu produktów, które mają korzystny wpływ na układ krwiotwórczy. Są to wszelkiego rodzaju czerwone mięso, podroby, ryby, sery, jajka, granaty, banany, marchew, gryka, papryka, buraki. Musisz wykluczyć imbir, czosnek i owoce cytrusowe.

Możesz wziąć Piracetam - lek nootropowy, który pozytywnie wpływa na procesy metaboliczne w mózgu i krążenie krwi.

Po uzgodnieniu z hematologiem można zastosować alternatywne metody terapii. Przepisy:

  • Zetrzyj świeże buraki, zmielić z 1 łyżką. l. cukier i powstałą mieszaninę pozostawić na noc. Rano wyciśnij z niego płyn i wypij na czczo..
  • Pokrzywa zmiel, zalej 200 ml wrzącej wody i podgrzewaj na kuchence przez 10 minut. Wstaw do lodówki i odcedź płyn. Pij przed posiłkami.

Umiarkowana hipo lub hiperagregacja płytek krwi może być leczona ambulatoryjnie, przy czym wskazana jest ciężka hospitalizacja..

Jeśli rozpoczniesz terapię w odpowiednim czasie, wskaźnik szybko wróci do normy. W przeciwnym razie odchylenie może prowadzić do rozwoju niebezpiecznych komplikacji. Dlatego konieczne jest regularne określanie poziomu agregacji.

Adhezja płytek krwi: agregacja, szybkość, czynniki, mechanizm, norma || Właściwości adhezyjne płytek krwi

Płytki krwi to jednolite formacje krwi (bez jądra, płytki nie można uznać za komórkę), które są owalnymi lub okrągłymi płytkami, które mogą sklejać się ze sobą i powierzchnią ścian naczyń. Ta najważniejsza właściwość pozwala zapobiegać rozwojowi masowej utraty krwi w przypadku uszkodzenia naczyń krwionośnych na skutek obciążenia mechanicznego. Jest to proces adhezji, który jest w stanie uchronić organizm przed utratą dużej ilości krwi, co polega na sklejaniu ze sobą płytek krwi, a także z powierzchnią naczyń. Jeśli we krwi nie ma wystarczającej liczby płytek krwi, proces ten może być skomplikowany. Porozmawiajmy dalej o znaczeniu i cechach adhezji, po przeanalizowaniu wszystkich subtelności i szczegółów procesu biologicznego.

Co to jest adhezja płytek krwi


Mechanizm adhezji płytek krwi

Adhezja płytek krwi to proces przylegania płytek krwi do innej powierzchni, w szczególności do ścian uszkodzonego naczynia. Ta zdolność sprawia, że ​​są niezastąpionymi pomocnikami w ochronie organizmu przed utratą krwi. To dzięki tym komórkom człowiek nie krwawi podczas zwykłego skaleczenia lub krwawienia z nosa. Mechanizm adhezji jest jednym z elementów interakcji płytkowo-naczyniowej w procesie krzepnięcia krwi.

Zwykle adhezja płytek krwi następuje w ciągu 1-3 sekund. Wskaźnik ten jest bardzo ważny, a jego odchylenia prowadzą do negatywnych konsekwencji dla całego organizmu. Współczynnik zrostów to element, który lekarze muszą wziąć pod uwagę przed operacją. Jeśli płytki krwi nie utworzą skrzepów, które blokują uszkodzone naczynia krwionośne, pacjent straci krytycznie dużą ilość krwi.

Zmiana agregacji w czasie ciąży

Agregacja płytek krwi podczas ciąży może odbiegać od prawidłowych wartości.

Zmniejszona agregacja z powodu niewystarczającej produkcji płytek krwi lub naruszenia ich składu jakościowego. Objawia się krwawieniem, siniakami. Przy porodzie rozważ możliwość masywnego krwawienia..

Agregacja zwiększa się najczęściej podczas zatrucia z powodu utraty płynów w wyniku wymiotów i biegunki. Wzrost stężenia we krwi prowadzi do zwiększonego tworzenia się skrzepliny. Może to prowadzić do wczesnego poronienia. Umiarkowana hiperagregacja jest uważana za częstą podczas ciąży i wiąże się z rozwojem krążenia łożyskowego.

W położnictwie przyjmuje się, że jest to norma 30-60% dla dowolnych induktorów. Analiza dla lekarzy zajmujących się agregacją płytek krwi - położnicy przepisują:

  • z poronieniem;
  • leczenie niepłodności;
  • przed i podczas stosowania środków antykoncepcyjnych;
  • przed planowaną ciążą.

Ochronny efekt adhezyjny płytek krwi


Adhezja płytek krwi jako efekt ochronny

Gdy ściana naczynia jest uszkodzona, uwalnia się kolagen, który jest wykrywany przez pobliskie płytki krwi. Komórki są natychmiast aktywowane, zmieniając ich kształt i przylegają do włókien kolagenowych, tworząc skrzep krwi, który zapobiega utracie krwi. Adhezja zachodzi za pomocą receptorów znajdujących się na błonie płytek krwi, to one łączą płytkę z kolagenem. Ważnym składnikiem adhezji jest czynnik von Willebranda, glikoproteina, która sprzyja silnemu wiązaniu płytek krwi z kolagenem.

Podczas adhezji płytki krwi uwalniają substancję, która zachęca inne krwinki do przyłączania się do płytek krwi już osadzonych na powierzchni rany. Płytki krwi wiążą się ze sobą, jednocześnie we krwi zachodzą reakcje enzymatyczne, w wyniku których powstają sieci fibrynowe. Zatrzymują się w nich inne krwinki, dzięki czemu powstaje skrzep płytkowo-fibrynowy, który jest mocno trzymany na powierzchni rany. W ten sposób strumień krwi nie może wypłynąć z uszkodzonego naczynia..

Zmniejszona przyczepność

Zmniejszona adhezja to proces, w którym tworzenie się skrzepów krwi trwa dłużej niż to konieczne. To zaburzenie prowadzi do znacznej utraty krwi, nawet przy niewielkim uszkodzeniu tkanki, a poważne obrażenia zagrażają życiu..

Symptomy i objawy


Zwiększone krwawienie ze zmniejszoną przyczepnością

Występowanie zmniejszonej przyczepności można podejrzewać na podstawie następujących objawów:

  • krwawiące dziąsła,
  • przedłużone krwawienie z małych skaleczeń,
  • siniaczenie,
  • siniaki spowodowane niewielkim uderzeniem fizycznym,
  • krwotok z nosa,
  • słabość, letarg,
  • bladość skóry,
  • owrzodzenie jamy ustnej.

Przyczyny


Toczeń rumieniowaty układowy może zmniejszać adhezję płytek krwi

Najczęstsze przyczyny to zmniejszenie liczby płytek krwi lub naruszenie czynnika von Willebranda.

Spadek poziomu płytek krwi jest spowodowany następującymi czynnikami:

  • choroby dziedziczne (anemia Fanconiego);
  • Choroba Werlhofa (plamica małopłytkowa);
  • choroby wirusowe - zapalenie wątroby, mononukleoza zakaźna, parwowirus B 19, opryszczka, HIV;
  • ekspozycja na promieniowanie podczas radioterapii, ekspozycja na promieniowanie rentgenowskie;
  • szczególna wrażliwość na składniki leków (antybiotyki, leki przeciwdrgawkowe, przeciwzapalne, cytostatyki);
  • choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy);
  • zatrucie substancjami toksycznymi (w tym alkoholem);
  • niewydolność serca;
  • dysfunkcja tarczycy;
  • uszkodzenie wątroby;
  • białaczka;
  • ciąża;
  • interwencje chirurgiczne.


„Awarie” genetyczne - wady czynnika von Willebranda

Defekty czynnika von Willebranda najczęściej wywołują mutacje genów; w sumie znanych jest ponad 300 mutacji genu von Willebranda. Powody dziedziczne:

  • choroba von Willebranda,
  • Zespół Bernarda-Souliera.

Uzyskane czynniki to:

  • zwężenie zastawki aortalnej,
  • chłoniak, białaczka,
  • Szpiczak mnogi,
  • nadciśnienie płucne,
  • Guz Wilmsa.

Leczenie


Glukokortykosteroidy w leczeniu upośledzonej adhezji

Terapia zależy bezpośrednio od przyczyny, która spowodowała zmniejszenie adhezji płytek krwi.

  • Leczenie zmniejszonej adhezji związanej z chorobami autoimmunologicznymi obejmuje stosowanie hormonów glukokortykosteroidowych, leków immunosupresyjnych. W ciężkich przypadkach konieczne jest chirurgiczne usunięcie śledziony.
  • W chorobach spowodowanych defektem czynnika von Willebranda przepisuje się hormony antydiuretyczne (Desmopresyna, Wazopresyna), które zwiększają współczynnik krzepnięcia.
  • Jeśli antydiuretyki nie działają, należy zastąpić czynnik von Willebranda przez wlew koncentratu zawierającego składniki tego czynnika.
  • W przypadku krwawienia przepisywany jest kwas aminokapronowy, który nie tylko zmniejsza krwawienie, ale także sprzyja tworzeniu się płytek krwi. Zaleca się pić serię witamin C, P, A..
  • Syntetyczne hormonalne środki antykoncepcyjne znacząco wpływają na wzrost przyczepności. Są przepisywane na krwawienie, szczególnie przy dużej utracie krwi z macicy.
  • Aby zatrzymać krwawienie włośniczkowe i miąższowe, przepisywane są leki przeciwkrwotoczne (Adroxon).
  • Aby zwiększyć liczbę płytek krwi, zaleca się transfuzję masy płytek krwi dawcy.
  • Środki ludowe do oczyszczania krwi i zwiększania liczby płytek krwi to: soki i wywary z pokrzywy, nalewka z propolisu, napary z krwawnika i oregano. W menu powinny znaleźć się: zupy i kasze gryczane, buraki, szczaw, pietruszka, koper, cebula, czosnek, orzeszki ziemne.

Hiperagregacja

Gdy agregacja wzrasta, okazuje się, że zaczyna się intensywniejsze występowanie zakrzepów krwi. A to już oznacza spowolnienie krążenia i szybkie krzepnięcie krwi. Dolegliwości, w których występuje ta patologia:

  • cukrzyca;
  • nadciśnienie;
  • rak nerek, żołądka, krwi;
  • miażdżyca;
  • trombocytopatia.


Hiperagregacja - zbyt szybkie krzepnięcie krwi
Możliwe konsekwencje hiperagregacji:

  • zawał mięśnia sercowego;
  • uderzenie;
  • zakrzepica żył nóg.

O najlepszej terapii decyduje złożoność przypadku, a brak leczenia może po prostu zabić pacjenta.

Leczenie farmakologiczne

Na początku choroby przydatne jest przyjmowanie leków rozrzedzających krew. Na przykład aspiryna może się przydać. Aby uniknąć krwawienia, lek powlekany przyjmuje się na pełny żołądek..

Po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych badań może przepisać:

  • antykoagulanty przyspieszające krzepnięcie krwi;
  • nowokaina i znieczulenie;
  • środki rozszerzające naczynia krwionośne.


Pacjenci z hiperagregacją płytek krwi muszą przyjmować leki rozrzedzające krew

Odżywianie

Chory, warto wykluczyć produkty białkowe z menu, dodać więcej dań mlecznych i warzywnych. Pacjent powinien stosować:

  • owoce morza;
  • warzywa;
  • cytrus;
  • czosnek;
  • warzywa zielone i czerwone;
  • imbir.

Jednocześnie bardzo ważne jest stosowanie płynów: jeśli w organizmie jest za mało wilgoci, naczynia krwionośne zwężają się, krew gęstnieje mocniej. Wymagane minimum wody na każdy dzień to 2-2,5 litra

Ważne jest, aby pacjent pił dużo czystej wody.

W ogóle nie należy spożywać pokarmów, które pomagają organizmowi w wytwarzaniu krwi. Jest to na przykład następujące:

  • gryka;
  • Granat;
  • aronia.

Metody ludowe

W leczeniu hiperagregacji dopuszczalne jest również leczenie alternatywne. To prawda, że ​​wiele ziół leczniczych z odchyleniami w aktywności płytek krwi nie może być w ogóle przyjmowanych pod żadnym pozorem, dlatego przed użyciem jakiegokolwiek zioła należy skonsultować się ze specjalistą.

  • weź jedną łyżkę zioła;
  • zalać szklanką wrzącej wody;
  • niech parzy przez pół godziny;
  • podzielić na trzy do czterech równych części;
  • pić dzień;
  • wykonuj tę procedurę codziennie przez miesiąc. Powtórzyć w razie potrzeby.
  • weź łyżkę zioła;
  • wlać 250 ml 70% alkoholu;
  • odstawić w ciemności na trzy tygodnie;
  • pić 30 kropli trzy razy dziennie przed posiłkami przez 14 dni;
  • zrobić tygodniową przerwę;
  • ponownie przejść dwa tygodnie terapii piwonią.


Nalewka z piwonii jest uważana za skuteczny środek ludowy.

  • weź łyżeczkę. korzeń imbiru, taka sama ilość zielonej herbaty;
  • wlać pół litra wrzącej wody;
  • ugniatać cynamon na czubku noża;
  • otrzymane powinno trwać kwadrans;
  • dopuszczalny dodatek smakowy - cytryna;
  • pić dzień.

Pomarańczowy. Pij codziennie 100 ml świeżo wyciśniętego soku. Dozwolone jest dodawanie pestek dyni w równych proporcjach.


Środki ludowe mogą stać się pomocniczą metodą leczenia takiej patologii.

Zwiększona przyczepność

Przy zwiększonej wartości istnieje zagrożenie zakrzepami krwi w naczyniach krwionośnych. Adhezja występuje nawet przy braku krwawienia. Lub, w przypadku krwawienia, powstaje skrzep krwi, który przekracza wymagany rozmiar. W rezultacie skrzep krwi odrywa się i przemieszcza się w krwiobiegu. Ten niebezpieczny stan może prowadzić do zablokowania ważnych tętnic, udaru, zawału serca..

Symptomy i objawy


Niespecyficzny objaw zwiększonej przyczepności - bóle głowy

Objawy wskazujące na zwiększony poziom przyczepności:

  • napady bólu w jamie brzusznej;
  • ból pleców, stawów;
  • wzrost wielkości śledziony;
  • mrowienie i drętwienie koniuszków palców, stóp;
  • wzrost temperatury;
  • bóle głowy;
  • zaburzenia stolca (w tym krew w kale).

Przyczyny


Nadmierna waga może powodować zwiększoną przyczepność

  • Chemoterapia.
  • Przyjmowanie leków (kortykosteroidy, leki przeciwgrzybicze, sympatykomimetyki).
  • Przyjmowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych antykoncepcyjnych.
  • Erythremia (choroba Vakeza).
  • Usunięcie śledziony i inne zabiegi chirurgiczne.
  • Złamania dużych kości.
  • Infekcje wirusowe (zapalenie wątroby, zapalenie mózgu).
  • Infekcja bakteryjna (zakażenie meningokokami, zapalenie płuc).
  • Infekcje grzybicze (aspergiloza, kandydoza).
  • Brak żelaza w ciele.
  • Gruźlica.
  • Zatrucie.
  • Nowotwory złośliwe.
  • Nadwaga.

Leczenie


Taktyka terapeutyczna zależy od przyczyny niepowodzenia zrostu

W zależności od czynników, które spowodowały zwiększoną przyczepność, zaleca się leczenie.

  • W przypadku chorób o różnej etiologii przepisuje się odpowiednio leki przeciwwirusowe, antybiotyki, środki przeciwgrzybicze.
  • Pacjent otrzymuje kurs leków rozrzedzających krew, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo zakrzepów krwi (aspiryna).
  • Przebieg leków zawierających żelazo jest przepisywany po wykryciu niedoboru żelaza.
  • Aby zmniejszyć krzepliwość krwi, przepisuje się leki przeciwzakrzepowe, przeciwpłytkowe.
  • Jeśli wydaje się konieczne obniżenie poziomu płytek krwi, przepisuje się preparaty interferonu, hydroksymocznika.
  • W niektórych przypadkach przepisywane są cytostatyki, które pomagają zmniejszyć proces namnażania komórek, w tym płytek krwi.
  • W przypadku ciężkich postaci stosuje się trombocytaferezę - usuwanie nadmiaru płytek krwi za pomocą separatora krwinek.
  • Środki ludowe obniżające poziom płytek krwi: wywary z korzeni tarniny i morwy, nalewki z korzeni piwonii i skórki kasztanowca. W diecie powinien znaleźć się sok winogronowy, zielona herbata z imbirem i cynamonem, owoce róży, głóg, pomarańcze.

Diagnostyka laboratoryjna

Aby ocenić aktywność agregacyjną komórek krwi, przeprowadza się badanie laboratoryjne - agregatogram.

Przygotowanie do analizy

Aby wyniki testu były prawidłowe, należy zacząć się do niego przygotowywać z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Nie możesz jeść w dniu zabiegu. Dozwolone jest picie tylko wody bez gazów.

Przez 3 dni przed pobraniem krwi musisz przestrzegać diety. Oznacza to wykluczenie z diety czosnku, kawy, kurkumy, imbiru, alkoholu, cebuli i oleju rybnego - produktów, które wpływają na aktywność agregacyjną komórek krwi.

Z tego samego powodu na 7 dni przed przystąpieniem do klinicznego badania krwi będziesz musiał zaprzestać przyjmowania i stosowania następujących leków:

  • beta-blokery;
  • blokery kanału wapniowego;
  • diuretyki;
  • beta laktamy;
  • Aspiryna;
  • leki przeciwmalaryczne;
  • środki przeciwgrzybicze;
  • leki przeciwdepresyjne;
  • antykoncepcyjny;
  • Dipirydamol;
  • Sulfapirydazyna;
  • cytostatyki;
  • środki rozszerzające naczynia krwionośne.

W okresie przygotowań do analizy należy przebywać w spokojnym otoczeniu, unikać wysiłku fizycznego i chorób zapalnych.

Jak przeprowadzane są badania?

Do badania wykorzystywany jest agregometr - automatyczny analizator agregacji. Ciągle rejestruje wszystko, co dzieje się z płytkami krwi. A następnie wyświetla zapisane pomiary w formie graficznej.

Wyróżnia się agregację indukowaną i spontaniczną. Pierwsza odbywa się z podłączeniem substancji indukujących, druga - bez pomocniczych aktywatorów.

Składniki zbliżone składem chemicznym do związków występujących w ludzkich naczyniach i aktywujących proces tworzenia się skrzepliny działają jako uniwersalne induktory agregacji (UIA). Należą do nich ADP, kolagen, epinefryna (adrenalina) i kwas arachidonowy..

W niektórych laboratoriach stosuje się związki, których nie ma w organizmie, ale stymulują agregację. Na przykład ristomycyna (ristocetyna).

Badania z użyciem kilku induktorów można prowadzić jednocześnie. Taka analiza jest trzy- i pięcioskładnikowa..

Istotą badań jest przekazywanie fal świetlnych przez osocze bogatopłytkowe. O aktywności agregacyjnej płytek krwi decyduje różnica między gęstością światła krwi przed rozpoczęciem procesu zagęszczania a po osiągnięciu maksymalnej agregacji.

Interpretacja wyników analizy

Wskaźniki agregacji mają dwie granice - najniższą i najwyższą:

Metoda badańNorma dla dziecka (%)Stawka dla dorosłych (%)
Spontaniczna agregacja25–7525–75
Z ADP (5 μmol / ml)60–9060–90
Z ADP (0,5 μmol / ml)1.4-4.31.4-4.3
Z adrenaliną40–7040–70
Z induktorem kolagenu46-8346-83
Z ristomycyną58-10058-100
Z kwasem arachidonowym60–9060–90
Na sekundę0-500-50

W różnych laboratoriach wyniki mogą być różnie interpretowane. Dlatego musisz skupić się na wartościach zaznaczonych w formularzu.

Zazwyczaj wyniki wykresu agregacji pasują do formularza w procentach. Ale czasami są one dostarczane w postaci wykresu, który pokazuje krzywą przepuszczalności światła i wskazuje na dezagregację..

Odchylenie od normy do dolnej strony wskazuje na hipoagregację, na większą - o hiperagregację..

Jak określić przyczepność


Określenie czasu krwawienia

Diagnoza próbki krwi pacjenta służy do określenia poziomu zrostu. Konieczne jest wykonanie analizy na czczo, z wyłączeniem spożycia tłustych, pikantnych potraw, alkoholu poprzedniego dnia. Diagnostyka obejmuje:

  1. Analiza kliniczna, która określa:
      liczba płytek krwi,
  2. średnia objętość płytek krwi (MPV),
  3. szerokość dystrybucji płytek (PDW),
  4. średniopłytkowy składnik (MPC).
  5. Oszacowanie czasu krwawienia:
      Niewielkie uszkodzenie płatka ucha wykonuje się za pomocą igły, wizualnie obliczając czas od początku do końca krwawienia.
  6. Test Duque'a. Nakłucie palca na 3 mm, co 30 sekund asystent laboratoryjny przykłada papier do nakłucia. Krople krwi na papierze stają się coraz mniejsze i stopniowo zanikają, czas krwawienia zależy od liczby kropli.


Badania laboratoryjne - sposób na diagnozowanie braku przyczepności

  • Najskuteczniejszym sposobem oceny współczynnika przyczepności jest metoda Salzmana. Krew żylną przepuszcza się przez stojak ze szklanymi koralikami, obliczając liczbę płytek krwi przylegających do kulek.
  • Istnieją inne metody i metody określania adhezji: mieszanie osocza płytkowego ze stymulantami na szkiełku podstawowym, wizualna ocena adhezji za pomocą mikroskopu świetlnego lub elektronowego. Każde laboratorium wybiera własną metodę oceny przyczepności.
  • Inny Podział Zapalenia Trzustki