Wodobrzusze lub obrzęki brzucha są często wynikiem innej, groźniejszej i trudniejszej do leczenia choroby. Niemniej jednak samo wodobrzusze może komplikować życie pacjenta i prowadzić do smutnych konsekwencji. Współczesna medycyna opracowała dość skuteczne metody leczenia wodobrzusza na różnych jego etapach. Co musisz wiedzieć o pierwszych oznakach wodobrzusza, przebiegu jego rozwoju i do którego lekarza się zwrócić w celu uzyskania pomocy?

Wodobrzusze jako częsty towarzysz groźnych chorób

W medycynie wodobrzusze rozumiane jest jako wtórny stan patologiczny charakteryzujący się gromadzeniem się płynu w jamie brzusznej. Najczęściej wodobrzusze spowodowane są rozregulowaniem metabolizmu płynów w organizmie w wyniku poważnych stanów patologicznych.

W zdrowym ciele w jamie brzusznej zawsze znajduje się trochę płynu, który nie gromadzi się, ale jest wchłaniany przez naczynia włosowate limfatyczne. Przy różnych chorobach narządów i układów wewnętrznych zwiększa się szybkość tworzenia się płynu, a zmniejsza się szybkość jego wchłaniania. Wraz z rozwojem wodobrzusza płyn staje się coraz bardziej, zaczyna ściskać ważne narządy. Przyczynia się to do zaostrzenia rozwoju choroby podstawowej i postępu wodobrzusza. Ponadto, ponieważ większość płynu gromadzi się w jamie brzusznej, następuje znaczny spadek objętości krążącej krwi. Prowadzi to do uruchomienia mechanizmów kompensacyjnych zatrzymujących wodę w organizmie. Pacjent znacznie spowalnia tempo powstawania i wydalania moczu, przy jednoczesnym zwiększeniu ilości płynu puchlinowego.

Nagromadzeniu płynu w jamie brzusznej zwykle towarzyszy wzrost ciśnienia w jamie brzusznej, upośledzenie krążenia krwi i czynności serca. W niektórych przypadkach dochodzi do utraty białka i zaburzeń elektrolitowych, powodując niewydolność serca i układu oddechowego, co znacznie pogarsza rokowanie choroby podstawowej.

W medycynie istnieją trzy główne etapy rozwoju wodobrzusza.

  • Przemijające wodobrzusze. Na tym etapie w jamie brzusznej gromadzi się nie więcej niż 400 ml płynu. Chorobę można zidentyfikować tylko za pomocą specjalnych badań. Funkcje narządów nie są upośledzone. Usunięcie objawów wodobrzusza jest możliwe za pomocą terapii choroby podstawowej.
  • Umiarkowane wodobrzusze. Na tym etapie w jamie brzusznej gromadzi się do 4 litrów płynu. Występuje wzrost brzucha pacjenta. W pozycji stojącej można zauważyć wybrzuszenie dolnej części ściany brzucha. W pozycji leżącej pacjent często skarży się na duszność. Obecność płynu jest określana przez uderzenie (stukanie) lub objaw fluktuacji (wibracje przeciwległej ściany brzucha podczas stukania).
  • Intensywne wodobrzusze. Ilość płynu na tym etapie może osiągnąć, aw niektórych przypadkach nawet przekroczyć 10-15 litrów. Ciśnienie w jamie brzusznej podnosi się i zakłóca normalne funkcjonowanie ważnych narządów. Jednocześnie stan pacjenta jest poważny, pilnie wymaga hospitalizacji.

Wodobrzusze oporne na leczenie, które praktycznie nie podlegają leczeniu, są rozpatrywane osobno. Diagnozuje się w przypadku, gdy wszystkie rodzaje terapii nie dają rezultatu, a ilość płynu nie tylko nie zmniejsza się, ale także stale rośnie. Rokowanie w przypadku tego typu wodobrzusza jest złe.

Przyczyny wodobrzusza

Według statystyk głównymi przyczynami wodobrzusza brzusznego są:

  • choroba wątroby (70%);
  • choroby onkologiczne (10%);
  • niewydolność serca (5%).

Ponadto następującym chorobom mogą towarzyszyć wodobrzusze:

  • choroba nerek;
  • gruźlicze uszkodzenie otrzewnej;
  • choroby ginekologiczne;
  • zaburzenia endokrynologiczne;
  • reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów;
  • toczeń rumieniowaty;
  • cukrzyca typu 2;
  • mocznica;
  • choroby układu pokarmowego;
  • zapalenie otrzewnej o niezakaźnej etiologii;
  • naruszenie odpływu limfy z jamy brzusznej.

Występowanie wodobrzusza, oprócz tych chorób, mogą ułatwić następujące czynniki:

  • nadużywanie alkoholu prowadzące do marskości wątroby;
  • wstrzykiwanie środków odurzających;
  • transfuzja krwi;
  • otyłość;
  • wysoki cholesterol;
  • tatuaż;
  • mieszkający w regionie charakteryzującym się przypadkami wirusowego zapalenia wątroby.

We wszystkich przypadkach wodobrzusze opiera się na złożonej kombinacji naruszeń funkcji życiowych organizmu, prowadzących do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej.

Oznaki patologii

Jednym z głównych zewnętrznych objawów wodobrzusza brzusznego jest zwiększenie rozmiaru brzucha. W pozycji stojącej pacjenta może zwisać w kształcie fartucha, aw pozycji na brzuchu tworzyć tzw. Brzuch żaby. Możliwe jest wysunięcie pępka i pojawienie się rozstępów na skórze. W przypadku nadciśnienia wrotnego spowodowanego wzrostem ciśnienia w żyle wrotnej wątroby na przedniej ścianie jamy brzusznej pojawia się żylny wzór. Ten rysunek jest zwykle nazywany „głową Meduzy” z powodu odległego podobieństwa do mitologicznej Meduzy Gorgona, na której głowie zamiast włosów były wijące się węże.

W brzuchu pojawiają się bóle i uczucie pełności. Osoba ma trudności ze zginaniem ciała. Objawy zewnętrzne obejmują również obrzęk nóg, ramion, twarzy, sinicę skóry. Pacjent rozwija niewydolność oddechową, tachykardię. Możliwe zaparcia, nudności, odbijanie i utrata apetytu.

W badaniach laboratoryjnych i instrumentalnych lekarz potwierdza rozpoznanie i ustala przyczynę wodobrzusza. W tym celu wykonuje się USG, MRI, diagnostyczną laparocentezę i testy laboratoryjne. USG ujawnia obecność wolnego płynu w jamie brzusznej i jej objętość, powiększenie wątroby i śledziony, rozszerzenie żyły głównej i żył wrotnych, upośledzoną strukturę nerek, obecność guzów i przerzutów.

MRI pozwala na badanie poszczególnych tkanek warstwa po warstwie, ujawnienie nawet niewielkiej ilości płynu puchlinowego i zdiagnozowanie podstawowej choroby, która spowodowała wodobrzusze.

Ponadto lekarz przeprowadza badanie za pomocą palpacji i perkusji. Badanie palpacyjne pomaga zidentyfikować oznaki wskazujące na uszkodzenie określonego narządu (wątroby lub śledziony). Perkusja jest używana bezpośrednio do wykrywania wodobrzusza. Jego istota polega na podsłuchiwaniu jamy brzusznej pacjenta i analizie dźwięków perkusji. Na przykład w przypadku silnego wodobrzusza głuchy dźwięk uderzenia jest definiowany na całej powierzchni brzucha.

Laboratoryjne badania krwi wykazują spadek stężenia erytrocytów, wzrost liczby leukocytów i ESR, wzrost stężenia bilirubiny (z marskością wątroby), możliwe są białka ostrej fazy zapalenia. Analiza moczu w kierunku wodobrzusza na początkowym etapie może wykazać więcej moczu o mniejszej gęstości, ponieważ wodobrzusze powoduje nieprawidłowości w pracy układu moczowego. W fazie terminalnej gęstość moczu może być normalna, ale jego całkowita ilość jest znacznie zmniejszona.

Zasady terapii

Ogólne zasady leczenia wodobrzusza zakładają przede wszystkim leczenie choroby podstawowej. Samo leczenie wodobrzusza ma na celu usunięcie płynu z jamy brzusznej i zapobieganie nawrotom..

Pacjenci z wodobrzuszem pierwszego stopnia nie potrzebują leków i diety bez soli.

Pacjenci z wodobrzuszem stopnia II otrzymują dietę niskosodową i leki moczopędne. Powinien być przeprowadzany przy stałym monitorowaniu stanu pacjenta, w tym zawartości elektrolitów w surowicy krwi..

Pacjenci z III stopniem choroby przeprowadzają usuwanie płynu z jamy brzusznej, a następnie terapię moczopędną w połączeniu z dietą bezsolną.

Rokowanie leczenia

Wodobrzusze zwykle wskazują na poważne uszkodzenie narządów dotkniętych chorobą, niemniej jednak nie jest to powikłanie śmiertelne. Dzięki szybkiej diagnozie i właściwemu leczeniu możliwe jest całkowite wyeliminowanie płynu puchlinowego z jamy brzusznej i przywrócenie funkcji dotkniętego narządu. W niektórych przypadkach, na przykład w przypadku raka, wodobrzusze może szybko postępować, powodując komplikacje, a nawet śmierć pacjenta. Wynika to z faktu, że na przebieg wodobrzusza duży wpływ ma choroba podstawowa, która może spowodować poważne uszkodzenie wątroby, nerek, serca i innych narządów..

Na prognozę wpływają również inne czynniki:

  • Stopień wodobrzusza. Wodobrzusze przemijające (pierwszego stopnia) nie stanowią bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta. W takim przypadku całą uwagę należy zwrócić na terapię choroby podstawowej..
  • Czas zacząć leczenie. Jeśli wodobrzusze zostanie wykryte na etapie, gdy najważniejsze narządy są nadal zniszczone lub ich funkcje są nieznacznie naruszone, eliminacja choroby podstawowej może również doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta.

Na statystyki przeżycia w przypadku wodobrzusza wpływa także rodzaj i ciężkość choroby podstawowej. Przy wyrównanej marskości wątroby 50% pacjentów jest w stanie żyć od 7 do 10 lat, a przy niewyrównanej marskości wątroby pięcioletnie przeżycie nie przekracza 20%.

W chorobach onkologicznych wodobrzusze zwykle pojawiają się w późniejszych stadiach, a pięcioletnia przeżywalność nie przekracza 50% przy odpowiednim leczeniu. Średni czas życia takich pacjentów wynosi 1–2 lata..

Jeśli wodobrzusze nie są odpowiednio leczone, mogą powodować poważne komplikacje, które pogarszają rokowanie:

  • krwawienie;
  • zapalenie otrzewnej;
  • obrzęk mózgu;
  • dysfunkcja serca;
  • ciężka niewydolność oddechowa.

Nawroty wodobrzusza mogą również wystąpić jako skutki uboczne, jeśli są nieprawidłowo leczone. Nawrót jest bardzo niebezpieczny, ponieważ w większości przypadków nieodwracalne wodobrzusze jest śmiertelne.

Zachowawcze leczenie wodobrzusza brzusznego

Leczenie zachowawcze lub objawowe wodobrzusza jest stosowane w przypadkach, gdy wodobrzusze brzuszne jest we wczesnym stadium rozwoju lub jako terapia paliatywna w onkologii i niewłaściwości stosowania innych metod.

We wszystkich przypadkach głównym zadaniem leczenia jest usunięcie płynu puchlinowego i utrzymanie stanu pacjenta na określonym poziomie. Aby to zrobić, konieczne jest zmniejszenie ilości sodu dostającego się do organizmu i zwiększenie jego wydalania z moczem..

Pozytywne wyniki można osiągnąć tylko poprzez podejście zintegrowane, przestrzeganie diety, kontrolowanie zmian masy ciała i przyjmowanie leków moczopędnych.

Główne zasady diety na wodobrzusze są następujące:

  • Minimalna sól. Nadmierne spożycie prowadzi do rozwoju obrzęków, a tym samym wodobrzusza. Pacjentom zaleca się maksymalne ograniczenie spożycia słonych potraw..
  • Minimalna ilość płynu. Przy umiarkowanym lub intensywnym wodobrzuszu norma nie powinna przekraczać 500-1000 ml czystej cieczy dziennie.
  • Minimalna zawartość tłuszczu. Spożywanie pokarmów z dużą ilością tłuszczu prowadzi do rozwoju zapalenia trzustki.
  • Odpowiednia ilość białka w diecie. To niedobór białka może prowadzić do obrzęku..

Zaleca się spożywanie niskotłuszczowych mięs i ryb, niskotłuszczowego twarogu i kefiru, owoców, warzyw, ziół, kasz pszennych, kompotów, galaretek. Lepiej gotować na parze lub piec w piekarniku.

Tłuste mięso i ryby, smażone potrawy, wędzonki, sól, alkohol, herbata, kawa, przyprawy są zabronione.

Podczas leczenia wodobrzusza konieczne jest kontrolowanie dynamiki ciężaru. Rozpoczynając dietę bezsolną, codziennie ważymy przez tydzień. Jeśli pacjent stracił więcej niż 2 kg, leki moczopędne nie są mu przepisywane. Jeśli utrata masy ciała jest mniejsza niż 2 kg, leczenie farmakologiczne rozpoczyna się w ciągu następnego tygodnia.

Diuretyki pomagają usunąć nadmiar płynu z organizmu i ułatwiają przenoszenie części płynu z jamy brzusznej do krwiobiegu. Objawy kliniczne wodobrzusza są znacznie zmniejszone. Głównymi lekami stosowanymi w terapii są furosemid, mannitol i spironolakton. W warunkach ambulatoryjnych furosemid podaje się dożylnie nie więcej niż 20 mg raz na dwa dni. Usuwa płyn z łożyska naczyniowego przez nerki. Główną wadą furosemidu jest nadmierne wydalanie potasu z organizmu.

Mannitol jest stosowany w połączeniu z furosemidem, ponieważ ich działanie jest połączone. Mannitol usuwa płyn z przestrzeni międzykomórkowej do łożyska naczyniowego. Jest przepisywany dożylnie 200 mg. Nie zaleca się jednak stosowania go ambulatoryjnie..

Spironolakton jest również lekiem moczopędnym, ale może zapobiegać nadmiernemu wydalaniu potasu.

Ponadto przepisywane są leki wzmacniające ściany naczyń (witaminy, diosmina), leki wpływające na układ krwionośny („żelatynol”, „reopoliglucyna”), albumina, antybiotyki.

Manipulacje chirurgiczne

Operacja wodobrzusza jest wskazana w przypadkach, gdy nagromadzenia płynu nie można wyeliminować za pomocą leczenia zachowawczego.

Terapeutyczna laparocenteza wodobrzusza (nakłucie przedniej ściany brzucha) jest w stanie usunąć duże ilości płynu - od 6 do 10 litrów na raz. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym ze wstępnym opróżnieniem pęcherza. Pacjent przyjmuje pozycję półsiedzącą lub leżącą. Nakłucie wykonuje się w linii środkowej brzucha między pępkiem a kością łonową. Nacięcie skóry wykonuje się skalpelem, przez który do jamy brzusznej wprowadza się specjalny instrument - trokar. Dzięki temu ciecz jest usuwana w wymaganej objętości. Po zabiegu ranę zszywa się. Laparocentezę z wodobrzuszem można wykonać tylko w warunkach szpitalnych, ponieważ konieczne jest przestrzeganie standardów antyseptycznych i opanowanie techniki operacji. Dla uproszczenia procedury dla tych pacjentów, którzy wymagają okresowej laparocentezy, wykonuje się ją przez stały port otrzewnowy.

Omentohepatofrenopeksja to kolejny skuteczny zabieg chirurgiczny. Polega na zszyciu sieci do wcześniej leczonych obszarów powierzchni przepony i wątroby. Dzięki wystąpieniu kontaktu wątroby z siecią, możliwe staje się wchłanianie płynu puchlinowego przez sąsiednie tkanki. Dodatkowo zmniejsza się ciśnienie w układzie żylnym i przedostawanie się płynu do jamy brzusznej przez ściany naczyń.

TIPS - transjugular intrahepatatic portosystemic shunting - umożliwia dekompresję układu wrotnego i eliminację zespołu wodobrzusza. Zasadniczo TIPS wykonuje się przy wodobrzuszu opornym na leczenie, który nie reaguje na terapię lekową. W TIPS prowadnik jest wprowadzany do żyły szyjnej przed wejściem do żyły wątrobowej. Następnie przez prowadnicę wprowadza się specjalny cewnik do samej wątroby. Stent umieszcza się w żyle wrotnej za pomocą długiej, zakrzywionej igły, aby utworzyć kanał między wrotnym a żyłami wątrobowymi. Krew kierowana jest do żyły wątrobowej przy obniżonym ciśnieniu, co prowadzi do eliminacji nadciśnienia wrotnego. Po wykonaniu TIPS u pacjentów z wodobrzuszem opornym na leczenie, zmniejszenie objętości płynu obserwuje się w 58% przypadków.

Pomimo faktu, że wodobrzusze i choroby, które go powodują, są dość poważne i trudne do leczenia, złożona terapia w odpowiednim czasie może znacznie zwiększyć szanse wyzdrowienia lub poprawić jakość życia nieuleczalnych pacjentów. Konieczne jest leczenie wodobrzusza tylko pod nadzorem lekarza, ponieważ złożoność choroby podstawowej rzadko umożliwia stosowanie metod domowych lub ludowych. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku wodobrzusza spowodowanego onkologią.

Wodobrzusze brzuszne

Informacje ogólne

Wodobrzusze to stan patologiczny, w którym wolny płyn gromadzi się w jamie brzusznej. Nazywa się to również obrzękiem brzucha. W większości przypadków - około 75% - zjawisko to jest związane z rozwojem marskości wątroby. Dlatego czasami określa się go jako wodobrzusze wątroby. Kolejne 10% przypadków to konsekwencje chorób onkologicznych, 5% to konsekwencje niewydolności serca. Oznacza to, że ten stan jest powikłaniem chorób zagrażających życiu. Typowe objawy dla takich pacjentów to: postępujący wzrost objętości i masy brzucha. Wodobrzusze, których kod ICD-10 to R18, jest stanem niebezpiecznym i wymaga odpowiedniego leczenia.

Patogeneza

Pewna ilość płynu puchlinowego jest zawsze obecna w otrzewnej człowieka. W procesie życia płyn ten przemieszcza się do naczyń limfatycznych, a na jego miejscu pojawia się nowy. Jednak w niektórych stanach patologicznych wchłanianie tego płynu ustaje lub jest nadmiernie wytwarzane.

Ważną rolę w rozwoju wodobrzusza odgrywa czynnościowa niewydolność wątroby, zaburzenie procesów metabolizmu wodno-solnego i białkowego, zmiany patologiczne w układzie naczyniowym otrzewnej i jej pokryciu międzybłonkowym.

Lekarze identyfikują następujące mechanizmy patogenetyczne:

  • Nadciśnienie wrotne.
  • Zastój krwi w krążeniu systemowym u osób z prawokomorową niewydolnością serca.
  • Miejscowa limfostaza w przypadku filariozy naczyń limfatycznych pobierających limfę z narządów otrzewnej.
  • Przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych w chorobach onkologicznych.
  • Rak otrzewnej podczas rozwoju komórek rakowych złośliwych form narządów otrzewnej do jej jamy.
  • Wysięk do jamy brzusznej z zapaleniem otrzewnej.
  • Obrzęk hipoproteinemiczny u osób z chorobami nerek lub na czczo.

W efekcie nadmierne gromadzenie się płynu negatywnie wpływa na pracę narządów krwionośnych i wewnętrznych. Układ pokarmowy cierpi, ruch przepony jest ograniczony. Ponieważ płyn zawiera sole i białka, procesy metaboliczne są zakłócone. Ponadto wraz z wodobrzuszem uszkodzenie nerek, serca, wątroby itp..

Klasyfikacja

Wodobrzusze (kod według ICD-10 R18) dzieli się na kilka typów w zależności od objętości płynu, który zgromadził się w jamie brzusznej:

  • Przejściowe - do 400 g. Z reguły choroba na tym etapie jest wykrywana w trakcie specjalnych badań. Funkcje narządów wewnętrznych nie są upośledzone. W takim przypadku choroba podstawowa jest leczona w celu wyleczenia wodobrzusza.
  • Umiarkowane - do czterech litrów. Na tym etapie żołądek pacjenta powiększa się - w pozycji stojącej jego dolna część wystaje. Duszność martwi się, gdy osoba kłamie. Możesz zidentyfikować płyn poprzez pukanie lub objaw fluktuacji (przeciwległa ściana brzucha zmienia się po dotknięciu).
  • Masywne lub napięte wodobrzusze - 10 litrów lub więcej. Wzrasta ciśnienie w jamie brzusznej, praca ważnych narządów zostaje zakłócona. Osoba jest w ciężkim stanie, potrzebuje pilnej hospitalizacji.

W zależności od rodzaju płynu zawartego w jamie brzusznej stan ten klasyfikuje się następująco:

  • jałowy - przesięk gromadzi się w jamie;
  • zakażony - wysięk gromadzi się w jamie;
  • samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej - ta postać rozwija się u pacjentów z ostrym zapaleniem otrzewnej i wymaga pilnego leczenia chirurgicznego;
  • chyle - limfa gromadzi się w jamie brzusznej z chłoniakiem lub innymi guzami otrzewnej;
  • krwotoczny - krew gromadzi się w jamie, która pojawia się podczas urazów lub chorób onkologicznych.

Klasyfikacja w zależności od rokowania dla pacjenta:

  • uleczalny;
  • oporny - terapia jest nieskuteczna lub uniemożliwia zapobieganie wczesnemu nawrotowi choroby.

Wodobrzusze brzuszne: przyczyny

Każdy zdrowy człowiek ma w jamie brzusznej płyn, którego rolą jest zmniejszenie tarcia między narządami wewnętrznymi i zapobieganie ich zlepianiu się. Jednak gdy zaburzone jest jego wydzielanie, w jamie ustnej gromadzi się przesięk lub wysięk..

Przyczyny gromadzenia się przesięku, czyli płynu bez oznak zapalenia, mogą być następujące:

  • Nadciśnienie wrotne jako konsekwencja przewlekłego uszkodzenia wątroby. Może to wystąpić w przypadku zapalenia wątroby, marskości wątroby, hepatozy, raka, sarkoidozy, alkoholowej choroby wątroby, zakrzepicy żył wątrobowych.
  • Niewydolność serca prowadząca do zastoju krwi w krążeniu ogólnoustrojowym.
  • Choroba nerek, w której zmniejsza się poziom białka we krwi. Może się to zdarzyć w przypadku przewlekłej niewydolności nerek, kłębuszkowego zapalenia nerek.
  • Choroby ogólnoustrojowe. Wodobrzusze jest możliwe przy toczniu rumieniowatym, gorączce reumatycznej, reumatoidalnym zapaleniu stawów.
  • Obrzęk śluzowaty. Rozwija się z niewydolnością czynnościową tarczycy.
  • Głód. Może być spowodowane poważnym niedoborem białka.

Przyczyny gromadzenia się wysięku, czyli płynu o zwiększonej ilości białka i leukocytów uwalnianych podczas procesu zapalnego, mogą być następujące:

  • Zapalenie otrzewnej różnego pochodzenia.
  • Zapalenie trzustki.
  • Złośliwe tworzenie się narządów jamy brzusznej lub przerzuty guzów z innych narządów.
  • Choroba Whipple'a to choroba zakaźna jelit, która występuje rzadko.

Krople brzucha, fot

Pomimo faktu, że istnieje wiele chorób, w których człowiek może rozwinąć obrzęk brzucha, w większości przypadków obrzęk jamy brzusznej u ludzi objawia się marskością wątroby. Lekarz, który ustala przyczyny i leczenie obrzęku brzucha, przede wszystkim potwierdza lub wyklucza tę diagnozę.

Według statystyk medycznych, w 75% obrzęku brzucha rozpoznaje się wodobrzusze z marskością wątroby. Dlatego, jeśli podejrzewasz wodobrzusze z marskością wątroby, bardzo ważne jest, aby odwiedzić gastroenterologa, który zaleci prawidłowe leczenie, zaleci dietę itp..

Ważne jest nie tylko uzyskanie odpowiedzi na pytanie, jak długo żyją z wodobrzuszem w marskości wątroby, ale także jak najszybsze rozpoczęcie odpowiedniej terapii.

Objawy wodobrzusza

Jeśli dana osoba rozwija wodobrzusze, objawy tej choroby nie są od razu zauważalne. Ten stan z reguły rozwija się stopniowo, a pacjent przez wiele miesięcy może nie zwracać uwagi na to, że nie wszystko jest z nim w porządku. Czasami wydaje się, że osoba po prostu przybiera na wadze. Oznaki wodobrzusza stają się zauważalne po zebraniu około litra płynu w jamie brzusznej. Typowe objawy obrzęku brzucha to:

  • ból brzucha;
  • odbijanie się, zgaga;
  • bębnica;
  • obrzęk nóg;
  • problemy z oddychaniem.

Objawy wodobrzusza brzucha, fot

Wraz ze wzrostem ilości płynu w jamie brzusznej powiększa się również brzuch, co utrudnia schylanie się. Stopniowo brzuch staje się jak kula, skóra na nim rozciąga się i lśni. Czasami na jego powierzchni pojawiają się rozszerzone żyły i rozstępy. Z powodu ciśnienia w jamie brzusznej pępek może wystawać, może rozwinąć się przepuklina pępowiny. W przypadku niewielkiego nagromadzenia płynu w pozycji poziomej boki brzucha pacjenta wybrzuszają się, a okolica okołopępkowa jest spłaszczona (tzw. „Brzuch żaby”).

W niektórych przypadkach płyn może uciskać naczynia podwątrobowe, co prowadzi do żółtaczki, wymiotów i nudności..

Analizy i diagnostyka

Aby ustalić diagnozę, lekarz najpierw przeprowadza oględziny i bada brzuch. Często doświadczony specjalista jest w stanie określić wodobrzusze na podstawie informacji uzyskanych podczas badania i palpacji. Wodobrzusze można jednak wykryć klinicznie, jeśli w jamie brzusznej zgromadzi się co najmniej 1 litr płynu. Jeśli nagromadzi się dużo płynu, w trakcie badania specjalista odkryje powiększony brzuch, sieć żylną na skórze (żyły odchodzą od pępka, tworząc tzw. „Głowę Meduzy”). Przy perkusji lekarz wykrywa tępy dźwięk w charakterystycznych miejscach.

Jednak niezwykle ważne jest określenie nie tylko obecności wodobrzusza, ale także przyczyny, która ją sprowokowała. W tym celu zaleca się następujące badania:

  • USG jamy brzusznej i klatki piersiowej. W jego procesie można nie tylko potwierdzić obrzęk, ale także wykryć patologiczne zmiany w strukturze wątroby, nowotwory.
  • RTG - pozwala określić gruźlicę, a także dowiedzieć się, czy serce jest powiększone.
  • USG Doppler - umożliwia ocenę stanu żył pacjenta.
  • MRI i CT - takie badania dostarczają dokładnych danych na temat obecności płynów i zmian patologicznych.
  • Laparoskopia - badanie to polega na nakłuciu ściany jamy brzusznej i pobraniu nagromadzonego płynu do analizy.
  • Analiza biochemiczna moczu i krwi.

Podstawowa choroba powodująca obrzęk pomaga określić analizę towarzyszących objawów.

  • Jeśli wodobrzusze rozwija się u osób z zastoinową niewydolnością serca, w jamie opłucnowej często znajduje się płyn (opłucna). U pacjentów z niewydolnością serca, obrzękami kończyn dolnych, akrocyjanozą.
  • U pacjentów z marskością wątroby wodobrzusze można łączyć z krwawieniem z żylaków przełyku. Z reguły towarzyszą mu zabezpieczenia pod skórą brzucha. Płyn puchlinowy u takich pacjentów jest prawie zawsze przezroczysty, zawiera głównie komórki śródbłonka. Jeśli wykonywane są wielokrotne nakłucia, w płynie mogą pojawić się leukocyty z powodu podrażnienia otrzewnej.
  • W przypadku niewydolności nerek rozwija się rozległy obrzęk skóry i tkanki podskórnej.
  • W przypadku gruźlicy rozwija się wodobrzusze i zapalenie otrzewnej. W tym przypadku płyn ma charakter krwotoczny, zawiera limfocyty. Czasami wykrywa się w nim Mycobacterium tuberculosis..
  • W przypadku raka płyn może zawierać komórki rakowe.

Leczenie wodobrzusza brzucha

Dla tych, którzy są zainteresowani leczeniem wodobrzusza, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę, że leczenie obrzęku brzucha zawsze powinno rozpoczynać się od leczenia choroby, która sprowokowała gromadzenie się płynu. W żadnym wypadku nie należy ćwiczyć leczenia wodobrzusza brzusznego środkami ludowymi bez uprzedniej wizyty u lekarza. W końcu stan może być niebezpieczny dla zdrowia, dlatego konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem..

Ze względu na to, że opuchlizna jest objawem dość groźnych chorób, nie można praktykować leczenia wodobrzusza w domu. Możliwe jest zastosowanie przepisanego schematu leczenia w domu tylko po przepisaniu go przez lekarza..

Wodobrzusze u kotów (opuchlizna brzucha): objawy i leczenie

Stwierdzając, że brzuch zwierzaka jest spuchnięty, niedoświadczony właściciel zdecyduje, że jego pupil przejadł się. Ale powiększony brzuch może być oznaką poważnego stanu zdrowia..

Wodobrzusze u kotów to groźna patologia, która bez odpowiedniego leczenia kończy się niepowodzeniem.

Co to jest

Ludzie nazywają tę chorobę puchliną. Termin „wodobrzusze” używany w medycynie jest tłumaczony z języka greckiego jako „ciasna torba”.

Patologia rozwija się na tle przewlekłych chorób układu sercowo-naczyniowego, wątroby, nerek.

Jest to duże nagromadzenie płynu w jamie brzusznej. To nadmiar wody, który nie bierze udziału w utrzymaniu funkcji życiowych narządów i sterylizacji narządów wewnętrznych..

Wolny płyn stopniowo gromadzi się w otrzewnej. Przy dużej ilości wody całe ciało zawodzi..

Kiedy nie ma już miejsca, brzuch staje się gęsty, woda zaczyna naciskać na narządy wewnętrzne, co prowadzi do obrażeń sąsiednich narządów.

Niemożliwe jest wyleczenie tej choroby u kotów bez konsultacji ze specjalistą w domu. Wybór leków zależy od wyników badania, przyczyn, które wywołały chorobę, stanu zwierzęcia.

Przyczyny rozwoju patologii

Wodobrzusze występuje rzadko u kotów. Ale jeśli zwierzę prowadzi siedzący tryb życia, niewłaściwie je, to jest zagrożone. Istnieją inne czynniki, które mogą powodować gromadzenie się wody w jamie brzusznej..

Choroba nerek

Uważa się, że nerki u kotów są słabym punktem. Przeziębienia, przewlekłe choroby innych narządów, zatrucia zaburzają pracę układu moczowego.

Duże ilości suchej karmy w diecie, fast foody i niewystarczające spożycie wody przyczyniają się do rozwoju niewydolności nerek..

W rezultacie rozwija się obrzęk, aw ciężkich przypadkach wodobrzusze..

Choroba wątroby

Patologie tego narządu prowadzą do niewydolności przepływu krwi, przez co płyn może gromadzić się w otrzewnej. Wodobrzusze rozwija się na tle marskości wątroby, zapalenia wątroby, zapalenia pęcherzyka żółciowego.

Niewydolność serca

Chore serce, problematyczne naczynia krwionośne stają się przyczyną słabego krążenia krwi.

W przypadku nieprawidłowego pompowania krwi wolny płyn zaczyna gromadzić się w tkankach i „ładować” do jamy brzusznej.

Inne powody

Wśród czynników warto zwrócić uwagę na pęknięty pęcherz i krwawienie wewnętrzne w wyniku urazu..

Objawy obrzęku

Ponieważ wodobrzusze nie jest niezależną chorobą, ale konsekwencją wielu czynników, symptomatologia w każdym przypadku ma swoją własną charakterystykę. Ale są ogólne oznaki, które umożliwiają zdiagnozowanie obrzęku u kota:

  • powiększony brzuch (podczas gdy reszta ciała wygląda na wychudzoną);
  • zaburzenie trawienia objawiające się zaparciami lub biegunką;
  • częste wymioty i brak apetytu.

Zwierzę jest nieaktywne, wygląda na bolesne.

Kot ma gorączkę, ma trudności z oddychaniem przez usta (jak u psów), zadyszkę. Badanie palpacyjne wywołuje u zwierzęcia niepokój.

Kiedy kot wraca do swojej pierwotnej pozycji, woda jest równomiernie rozprowadzana po brzuchu. Jeśli nie ma wodobrzusza, nie ma takich transfuzji.

Jak diagnozuje się chorobę

Testowanie może nie wystarczyć. Aby wyjaśnić diagnozę, kota należy wysłać na badanie..

Na początek lekarz weterynarii rozmawia z właścicielem, aby zorientować się w jakich warunkach żyje kot, co je, od kiedy zaczęły się problemy zdrowotne, jakie objawy się ujawniły.

Kolejnym etapem jest zbieranie analiz. Oprócz moczu pobierana jest również krew (ogólna i kliniczna).

Zwierzę otrzymuje prześwietlenie i USG brzucha i klatki piersiowej.

Będziesz musiał również przejść USG Doppler i echokardiografię serca.

Dodatkowo lekarz może zlecić wykonanie MRI. W niektórych przypadkach pobierana jest biopsja. Fluoroskopia jamy brzusznej jest obowiązkowa.

Abdominocenteza - określenie rodzaju wysięku

Wysięk, w zależności od przyczyny, może mieć różne kolory, różnić się ciężarem właściwym, rodzajem komórek i ilością białka.

Aby określić charakter płynu puchlinowego, zwierzę poddaje się prostej procedurze - abdominocentezie. To jest nakłucie jamy brzusznej. Płyn, który gromadzi się w otrzewnej, nazywany jest okołoporodowym. Zjawisko to jest uważane za patologiczne.

W zależności od tego, który czynnik wpłynął na powstawanie opuchlizny, istnieje kilka rodzajów wysięku:

  • przesięk (występuje z mechanicznym uszkodzeniem otrzewnej, prowadzącym do upośledzenia krążenia krwi);
  • wysięk (rozwija się na tle procesów zapalnych spowodowanych infekcją);
  • płyn torbielowaty jako objaw nowotworów.

Jak zbiera się wysięk

Do wypompowania płynu potrzebna będzie strzykawka z igłą. Rozmiar strzykawki i liczba zabiegów zależą od ilości wysięku zgromadzonego w otrzewnej. Najpierw golimy włosy w miejscu wstrzyknięcia i dezynfekuje się skórę. Potem zaczynają pompować.

Pobrany wysięk wysyłany jest do badania. Kot, jeśli nie ma zagrożenia dla jego dobrego samopoczucia, wypuszczany jest do domu. W przypadku uszkodzenia narządów wewnętrznych zwierzę jest hospitalizowane.

Należy pamiętać, że abdominocenteza nie rozwiązuje problemu. Wypompowanie wysięku jest środkiem tymczasowym i bez wyeliminowania przyczyny płyn ponownie gromadzi się w jamie brzusznej.

Jak leczy się wodobrzusze?

Niektórzy właściciele, nie znając przyczyn wzrostu brzucha kota, zastanawiają się, czy leczyć zwierzaka, czy go uśmiercić..

Środek radykalny to skrajna opcja, do której ucieka się w trudnej, zaniedbanej sytuacji, gdy nic nie można zrobić..

Celem terapii wodobrzusza jest złagodzenie stanu zwierzęcia i próba wyeliminowania (lub przynajmniej skorygowania) choroby podstawowej.

Leczenie zależy od objawów, wyników diagnostycznych i odbywa się etapami:

  1. Decydując się na chorobę podstawową, która spowodowała rozwój obrzęku, lekarz przepisuje zestaw środków.
  2. Aby usunąć wolny płyn, zwierzęciu przepisuje się leki moczopędne (Veroshpiron, Triampur, Furosemid). Leki można podawać we wstrzyknięciach lub doustnie. Kurs przeznaczony jest na 3 tygodnie, ale w zależności od objawów może trwać dłużej.
  3. W zaawansowanych sytuacjach, gdy wodobrzusze przeszło do ostatniej fazy, jedynym właściwym rozwiązaniem jest usunięcie wysięku przez nakłucie w otrzewnej.

Jeśli zwierzę odczuwa silny ból, podaje mu paracetamol, indometacynę lub inny środek przeciwbólowy. Aby wzmocnić funkcje ochronne organizmu, zwierzęciu przepisuje się immunomodulatory i witaminy.

Nie wahaj się leczyć wodobrzusza. W przypadku przedwczesnej terapii rokowanie nie jest uspokajające: krople mogą przekształcić się w bakteryjne zapalenie otrzewnej. Przy odpowiednim leczeniu wynik jest korzystny.

Co właściciel powinien wiedzieć

Artykuł nie jest podstawą do samodzielnego leczenia Twojego pupila. Przed wyborem leku należy postawić prawidłową diagnozę. Robienie tego w domu jest nierealne..

Nawet jeśli przeprowadzone badanie potwierdzi wodobrzusze brzuszne, właściciel nie będzie w stanie zidentyfikować naocznej choroby.

Same diuretyki i środki przeciwbólowe nie rozwiążą problemu.

Niewłaściwe stosowanie diuretyków prowadzi do wydalania z organizmu dużych ilości potasu. Jest to niebezpieczne nie tylko dla zdrowia kota, ale także zagraża jej życiu..

Niekontrolowane stosowanie leków, niewłaściwe ich dawkowanie pogarsza stan zwierzęcia i może spowodować śmierć.

Jedyną rzeczą, którą można zrobić po wykryciu patologii, jest podanie zwierzakowi bulionu brzozowego. Ale potem zwierzę trzeba zabrać do kliniki.

Środek ludowy

Przygotowanie płynu leczniczego nie jest trudne. Aby to zrobić, suche liście brzozy wlewa się wrzącą wodą w stosunku 1:10 i nalega w termosie przez 5 godzin. Infuzję podaje się kotu dwa razy dziennie, jeśli zwierzę nie może zostać natychmiast dostarczone do kliniki weterynaryjnej.

Jedzenie kota z puchliną

Dieta jest jednym ze składników leczenia wodobrzusza. Pamiętaj, aby zrewidować dietę zwierzęcia, koncentrując się na pokarmach białkowych.

Pasza powinna być pożywna, zbilansowana w składzie węglowodanów, minerałów, witamin. Twój lekarz weterynarii pomoże Ci je wybrać..

Jeśli kot otrzymuje jedzenie ze stołu mistrza, dozwolone jest chude mięso, ryby morskie, drób, gotowane lub gotowane na parze bez dodawania soli.

Kefir i twarożek są przydatne dla zwierząt domowych.

Jeśli chodzi o płyny, ich dzienne spożycie ograniczone jest do minimum. To nie tylko woda, ale także mleko, zupy.

Zapobieganie wodobrzuszowi

Terminowe oznaczanie opuchlizny jest bardzo ważne. Ale jeszcze ważniejsze jest zapobieganie gromadzeniu się płynu w otrzewnej..

Zapobieganie obejmuje:

  • regularne wizyty u lekarza weterynarii;
  • przestrzeganie planu szczepień;
  • leczenie chorób wywołujących obrzęk;
  • ustalenie diety;
  • kontrola metaboliczna.

Kota odwiedzającego ulicę należy zbadać po spacerze. Umożliwi to szybkie wykrycie kleszczy i urazów..

Wniosek

Dlatego ważne jest, aby stale monitorować stan swojego futra i podejmować niezbędne środki na czas, aby go uratować.

Wodobrzusze brzuszne

Objawowe zjawisko polegające na gromadzeniu się przesięku lub wysięku w otrzewnej nazywa się wodobrzuszem..

Jama brzuszna zawiera część jelita, żołądka, wątroby, woreczka żółciowego, śledziony. Ogranicza ją otrzewna - membrana składająca się z warstwy wewnętrznej (przylegającej do narządów) i zewnętrznej (przylegającej do ścian). Zadaniem półprzezroczystej błony surowiczej jest naprawa narządów wewnętrznych i udział w metabolizmie. Otrzewna jest obficie zaopatrzona w naczynia krwionośne, które zapewniają metabolizm poprzez limfę i krew.

Pomiędzy dwiema warstwami otrzewnej u zdrowej osoby znajduje się pewna ilość płynu, który jest stopniowo wchłaniany do węzłów chłonnych, aby zrobić miejsce dla nowych. Jeśli z jakiegoś powodu tempo tworzenia się wody wzrasta lub jej wchłanianie do limfy zwalnia, wówczas przesięk zaczyna się gromadzić w otrzewnej.

Co to jest?

Wodobrzusze to patologiczne nagromadzenie płynu w jamie brzusznej. Może rozwijać się szybko (w ciągu kilku dni) lub przez długi czas (tygodnie lub miesiące). Klinicznie obecność wolnego płynu w jamie brzusznej objawia się po osiągnięciu dość dużej objętości - od 1,5 litra.

Ilość płynu w jamie brzusznej czasami osiąga znaczące liczby - 20 litrów lub więcej. Z pochodzenia płyn puchlinowy może mieć charakter zapalny (wysięk) i niezapalny, w wyniku naruszenia ciśnienia hydrostatycznego lub koloidowo-osmotycznego w patologiach układu krążenia lub limfatycznego (przesięku).

Klasyfikacja

W zależności od ilości płynu w jamie brzusznej mówią o kilku stopniach procesu patologicznego:

  1. Małe wodobrzusze (nie więcej niż 3 litry).
  2. Umiarkowany (3-10 l).
  3. Duży (masywny) (10–20 litrów, w rzadkich przypadkach - 30 litrów lub więcej).

W zależności od infekcji treści wodobrzusza rozróżnia się:

  • jałowe (niezainfekowane) wodobrzusze;
  • zakażone wodobrzusze;
  • spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej.

Zgodnie z odpowiedzią na trwającą terapię wodobrzusze to:

  • przejściowy. Znika na tle leczenia zachowawczego równolegle z poprawą stanu pacjenta na zawsze lub do okresu kolejnego zaostrzenia procesu patologicznego;
  • nieruchomy. Pojawienie się płynu w jamie brzusznej nie jest przypadkowym epizodem, utrzymuje się w niewielkiej objętości nawet pomimo odpowiedniej terapii;
  • odporny (apatyczny lub ogniotrwały). Duże wodobrzusze, które można nie tylko zatrzymać, ale nawet zmniejszyć dużymi dawkami diuretyków.

Jeśli gromadzenie się płynu stale rośnie i osiąga ogromne rozmiary, pomimo trwającego leczenia, takie wodobrzusze nazywa się intensywnymi.

Przyczyny rozwoju wodobrzusza

Przyczyny wodobrzusza brzusznego są zróżnicowane i zawsze wiążą się z poważnymi zaburzeniami w organizmie człowieka. Jama brzuszna to zamknięta przestrzeń, w której nie powinien tworzyć się nadmiar płynu. To miejsce przeznaczone jest na narządy wewnętrzne - jest żołądek, wątroba, woreczek żółciowy, część jelit, śledziona, trzustka.

Otrzewna jest wyłożona dwiema warstwami: zewnętrzną, która jest przymocowana do ściany brzucha i wewnętrzną, która przylega do narządów i je otacza. Zwykle pomiędzy tymi płatami zawsze znajduje się niewielka ilość płynu, co jest wynikiem pracy naczyń krwionośnych i limfatycznych w jamie otrzewnej. Ale ten płyn nie gromadzi się, ponieważ prawie natychmiast po wypisaniu jest wchłaniany przez naczynia włosowate limfatyczne. Pozostała mała część jest konieczna, aby pętle jelitowe i narządy wewnętrzne mogły swobodnie poruszać się w jamie brzusznej i nie sklejały się ze sobą.

Gdy dochodzi do naruszenia bariery, funkcji wydalniczej i resorpcyjnej, wysięk przestaje być normalnie wchłaniany i gromadzi się w jamie brzusznej, w wyniku czego rozwija się wodobrzusze..

10 najważniejszych przyczyn wodobrzusza brzusznego:

  1. Choroby serca. Wodobrzusze mogą powstać z powodu niewydolności serca lub z powodu zaciskającego zapalenia osierdzia. Niewydolność serca może być wynikiem prawie wszystkich chorób serca. Mechanizm rozwoju wodobrzusza w tym przypadku będzie się wiązał z tym, że przerośnięty mięsień sercowy nie jest w stanie pompować niezbędnych objętości krwi, która zaczyna gromadzić się w naczyniach krwionośnych, w tym w układzie żyły głównej dolnej. W wyniku wysokiego ciśnienia płyn wydostanie się z łożyska naczyniowego, tworząc wodobrzusze. Mechanizm rozwoju wodobrzusza w zapaleniu osierdzia jest w przybliżeniu taki sam, ale w tym przypadku zewnętrzna powłoka serca ulega zapaleniu, co prowadzi do niemożności jej normalnego wypełnienia krwią. W przyszłości wpływa to na pracę układu żylnego;
  2. Choroba wątroby. Przede wszystkim jest to marskość wątroby, a także rak narządów i zespół Budd-Chiari. Marskość wątroby może rozwinąć się na tle zapalenia wątroby, stłuszczenia, przyjmowania toksycznych leków, alkoholizmu i innych czynników, ale zawsze towarzyszy jej śmierć hepatocytów. W rezultacie normalne komórki wątroby zostają zastąpione tkanką bliznowatą, narząd powiększa się, ściska żyłę wrotną, a zatem rozwija się wodobrzusze. Spadek ciśnienia onkotycznego również przyczynia się do uwolnienia nadmiaru płynu, ponieważ sama wątroba nie jest już w stanie syntetyzować białek osocza i albuminy. Proces patologiczny pogarsza szereg odruchowych reakcji organizmu na niewydolność wątroby;
  3. Choroba nerek. Wodobrzusze są spowodowane przewlekłą niewydolnością nerek, która występuje w wyniku wielu różnych chorób (odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, kamica moczowa itp.). Choroba nerek prowadzi do tego, że wzrasta ciśnienie krwi, sód wraz z płynem zostaje zatrzymany w organizmie, w wyniku czego powstaje wodobrzusze. Spadek ciśnienia onkotycznego w osoczu prowadzący do wodobrzusza może również wystąpić na tle zespołu nerczycowego;
  4. Choroby układu pokarmowego mogą powodować nadmierne gromadzenie się płynu w jamie brzusznej. Może to być zapalenie trzustki, przewlekła biegunka, choroba Leśniowskiego-Crohna. Obejmuje to również wszelkie procesy zachodzące w otrzewnej i uniemożliwiające odpływ limfy;
  5. Wodobrzusze mogą wywoływać różne zmiany w otrzewnej, między innymi rozlane, gruźlicze i grzybicze zapalenie otrzewnej, rak otrzewnej, rak okrężnicy, żołądek, piersi, jajniki, endometrium. Obejmuje to również pseudomyxoma i międzybłoniaka otrzewnej;
  6. Wodobrzusze może się rozwinąć, gdy naczynia limfatyczne są uszkodzone. Dzieje się tak z powodu urazu, z powodu obecności w ciele guza, który daje przerzuty, z powodu infekcji filariami (robakami, które składają jaja w dużych naczyniach limfatycznych);
  7. Zapalenie błon surowiczych jest chorobą, w której wodobrzusze występuje w połączeniu z innymi objawami, w tym zapaleniem opłucnej i osierdzia;
  8. Choroby ogólnoustrojowe mogą prowadzić do gromadzenia się płynu w otrzewnej. Są to reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty, itp.;
  9. Niedobór białka jest jednym z czynników predysponujących do powstawania wodobrzusza;
  10. Obrzęk śluzowaty może prowadzić do wodobrzusza. Chorobie towarzyszy obrzęk tkanek miękkich i błon śluzowych, objawia się naruszeniem syntezy tyroksyny i trójjodotyroniny (hormony tarczycy).

Tak więc wodobrzusze mogą być spowodowane różnymi zaburzeniami zapalnymi, hydrostatycznymi, metabolicznymi, hemodynamicznymi i innymi. Wiążą się z szeregiem patologicznych reakcji organizmu, w wyniku których płyn śródmiąższowy poci się w żyłach i gromadzi się w otrzewnej..

Wodobrzusze w onkologii

Jak już wspomniano, choroby onkologiczne (nowotworowe) charakteryzują się niekontrolowaną proliferacją komórek nowotworowych. Z grubsza rzecz biorąc, każdy guz może powodować rozwój wodobrzusza, jeśli wystąpią przerzuty komórek nowotworowych do wątroby, a następnie ucisk na zatokę wątrobową i wzrost ciśnienia w układzie żyły wrotnej. Istnieją jednak choroby nowotworowe, które są bardziej skomplikowane przez wodobrzusze niż inne..

Wodobrzusze mogą być spowodowane:

  1. Rak otrzewnej. Termin ten odnosi się do porażenia otrzewnej przez komórki nowotworowe, które dają przerzuty do niej z guzów innych narządów i tkanek. Mechanizm rozwoju wodobrzusza jest taki sam jak w międzybłoniaku..
  2. Mesothelioma. Ten złośliwy nowotwór występuje niezwykle rzadko i pochodzi bezpośrednio z komórek otrzewnej. Rozwój guza prowadzi do aktywacji układu odpornościowego w celu zniszczenia komórek nowotworowych, co objawia się rozwojem procesu zapalnego, rozszerzeniem naczyń krwionośnych i limfatycznych oraz poceniem się płynu do jamy brzusznej.
  3. Rak jajnika. Chociaż jajniki nie należą do narządów jamy brzusznej, płaty otrzewnej są zaangażowane w mocowanie tych narządów w miednicy małej. Wyjaśnia to fakt, że w raku jajnika proces patologiczny może łatwo rozprzestrzenić się na otrzewną, czemu będzie towarzyszył wzrost przepuszczalności jej naczyń i powstawanie wysięku w jamie brzusznej. W późniejszych stadiach choroby mogą wystąpić przerzuty raka do płatów otrzewnej, co zwiększy wydzielanie płynu z łożyska naczyniowego i doprowadzi do progresji wodobrzusza.
  4. Rak trzustki. W trzustce powstają enzymy trawienne, które są z niej wydzielane przez przewód trzustkowy. Po wyjściu z gruczołu przewód ten łączy się ze wspólnym przewodem żółciowym (przez który żółć opuszcza wątrobę), po czym razem wpływają do jelita cienkiego. Wzrost i rozwój guza w pobliżu zbiegu tych przewodów może prowadzić do naruszenia odpływu żółci z wątroby, co może objawiać się hepatomegalią (powiększeniem wątroby), żółtaczką, świądem i wodobrzuszem (wodobrzusze rozwija się w późniejszych stadiach choroby).
  5. Zespół Meigsa. Termin ten odnosi się do stanu patologicznego charakteryzującego się gromadzeniem się płynu w jamie brzusznej i innych jamach ciała (na przykład w jamie opłucnej płuc). Nowotwory narządów miednicy (jajniki, macica) są uważane za przyczynę choroby..

Objawy

Objawy objawiające się wodobrzuszem (patrz zdjęcie), oczywiście, silnie zależą od ciężkości stanu. Jeśli wodobrzusze są łagodne, wówczas nie pojawiają się żadne objawy, trudno je wykryć nawet za pomocą badań instrumentalnych, pomaga tylko USG lub CT jamy brzusznej.

Jeśli wodobrzusze jest ciężkie, towarzyszą mu następujące objawy:

  1. Wzdęcie i uczucie ciężkości brzucha.
  2. Wzdęcie, obrzęk i powiększenie brzucha.
  3. Problemy z oddychaniem spowodowane uciskiem zawartości brzucha na przeponę. Ucisk prowadzi do duszności (duszność, krótki i szybki oddech).
  4. Ból brzucha.
  5. Płaski pępek.
  6. Brak apetytu i natychmiastowe uczucie sytości.
  7. Opuchnięte kostki (obrzęk) z powodu nadmiaru płynu.
  8. Inne typowe objawy choroby, takie jak nadciśnienie wrotne (opór przepływu krwi) przy braku marskości.

Diagnostyka

Rozpoznanie wodobrzusza można wykryć już na pierwszym badaniu:

  • powiększony brzuch (podobny jak w ciąży), odstający pępek, w pozycji leżącej, rozszerza się na boki w wyniku drenażu płynów („żabiego brzucha”), żyły odpiszczelowe na ścianie przedniej są rozszerzone;
  • przy uderzeniach (stukaniu) w brzuch dźwięk staje się przytłumiony (jak na drzewie);
  • przy osłuchiwaniu (słuchanie fonendoskopem) brzucha, dźwięki jelitowe będą nieobecne z powodu znacznego nagromadzenia płynu.

Oznaka fluktuacji ma charakter orientacyjny - jedną dłoń kładzie się na boku pacjenta, drugą ręką wykonuje ruchy oscylacyjne z drugiej strony, w wyniku czego odczuwalny będzie ruch płynu w jamie brzusznej.

Do dodatkowej diagnostyki mają zastosowanie następujące rodzaje badań laboratoryjnych i badań instrumentalnych:

  • badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej i nerek (USG). Metoda badania pozwala zidentyfikować obecność płynu w jamie brzusznej, formacje wolumetryczne, da wyobrażenie o wielkości nerek i nadnerczy, obecności lub braku w nich guzów, o echostrukturze trzustki, woreczka żółciowego itp.;
  • USG serca i tarczycy - można określić frakcję wyrzutową (jej spadek jest jednym z objawów niewydolności serca), wielkość serca i jego jam, obecność złogów fibryny (objaw zaciskającego zapalenia osierdzia), wielkość i budowę tarczycy;
  • obrazowanie komputerowe i rezonans magnetyczny - pozwala na wizualizację nawet najmniejszego nagromadzenia płynu, ocenę budowy narządów jamy brzusznej, identyfikację anomalii ich rozwoju, obecność nowotworów itp.;
  • przegląd RTG narządów klatki piersiowej - pozwala ocenić obecność gruźlicy lub guzów płuc, wielkość serca;
  • laparoskopia diagnostyczna - wykonuje się drobne nakłucie na przedniej ścianie jamy brzusznej, wprowadza się do niej endoskop (aparat z wbudowaną kamerą). Metoda pozwala określić płyn w jamie brzusznej, wziąć jego część do dalszych badań w celu ustalenia charakteru początku wodobrzusza, możliwe jest również wykrycie uszkodzonego narządu, który spowodował gromadzenie się płynu;
  • angiografia - metoda określania stanu naczyń krwionośnych;
  • ogólne badanie krwi - możliwy jest spadek liczby płytek krwi z powodu upośledzenia czynności wątroby, wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów w chorobach autoimmunologicznych i zapalnych itp.;
  • ogólna analiza moczu - pozwala ocenić obecność choroby nerek;
  • biochemiczne badanie krwi, hormony tarczycy. Określono: poziom białka, transaminazy (ALAT, ASAT), cholesterolu, fibrynogenu w celu określenia stanu czynnościowego wątroby, badanie reumatyczne (białko C-reaktywne, czynnik reumatoidalny, antystreptolizyna) do diagnostyki reumatoidalnego zapalenia stawów, tocznia rumieniowatego lub innych chorób autoimmunologicznych, mocznika i kreatyniny czynność nerek, sód, potas itp.;
  • oznaczanie markerów nowotworowych, na przykład alfa-fetoproteiny w raku wątroby;
  • badanie mikroskopowe płynu puchlinowego pozwala określić charakter wodobrzusza.

Komplikacje

W przypadku dużej ilości płynu w jamie brzusznej może dojść do niewydolności oddechowej i przeciążenia prawego serca z powodu ucisku na uniesioną przeponę płuc i duże naczynia. W przypadku infekcji możliwy jest rozwój zapalenia otrzewnej (zapalenia otrzewnej), które jest niezwykle poważną chorobą wymagającą pilnej interwencji chirurgicznej..

Jak leczyć wodobrzusze?

Leczenie wodobrzusza powinno rozpocząć się jak najwcześniej i być prowadzone wyłącznie przez doświadczonego lekarza, ponieważ w przeciwnym razie choroba może postępować i powodować poważne komplikacje. Przede wszystkim konieczne jest określenie stopnia wodobrzusza i ocena ogólnego stanu pacjenta. Jeśli na tle napiętego wodobrzusza u pacjenta wystąpią objawy niewydolności oddechowej lub niewydolności serca, podstawowym zadaniem będzie zmniejszenie ilości płynu puchlinowego i zmniejszenie ciśnienia w jamie brzusznej. Jeśli wodobrzusze są przemijające lub umiarkowane, a istniejące powikłania nie stanowią bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta, na pierwszy plan wysuwa się leczenie choroby podstawowej, jednak poziom płynów w jamie brzusznej jest regularnie monitorowany.

Wolny płyn można łatwo usunąć z jamy brzusznej - ale przyczyny wodobrzusza pozostaną. Dlatego pełnoprawnym leczeniem wodobrzusza jest leczenie chorób, które spowodowały jego wystąpienie..

Niezależnie od tego, co spowodowało wodobrzusze, ogólne cele są następujące:

  • łóżko lub półłóżko (z możliwością wstawania z łóżka tylko w przypadku konieczności fizjologicznej);
  • ograniczenie, aw zaawansowanych przypadkach - całkowite wykluczenie sodu z pożywienia. Osiągnięto poprzez ograniczenie (lub wykluczenie) stosowania soli kuchennej.

Jeśli wodobrzusze powstały z powodu marskości wątroby, to wraz ze spadkiem ilości sodu we krwi spożycie płynu w różnych postaciach (herbata, soki, zupy) jest również ograniczone - do 1 litra.

Terapia lekowa zależy od choroby, która wywołuje wodobrzusze. Ogólny cel, niezależnie od przyczyny wodobrzusza, ma działanie moczopędne.

Może to być połączenie z suplementami potasu lub diuretykami oszczędzającymi potas. Wyznacz również:

  • z marskością wątroby - hepatoprotektory (leki chroniące komórki wątroby);
  • z małą ilością białka we krwi - preparaty białkowe, które są wstrzykiwane dożylnie. Przykładowo - albumina, świeżo mrożone osocze (wstrzykuje się w przypadku zaburzeń układu krzepnięcia krwi przy wodobrzuszu);
  • w przypadku niewydolności sercowo-naczyniowej - leki wspomagające pracę serca (dobierane są w zależności od przyczyny niepowodzenia)

Chirurgiczne metody leczenia wodobrzusza są stosowane w:

  • znaczne nagromadzenie wolnego płynu w jamie brzusznej;
  • jeśli metody konserwatywne wykazują niewielkie lub żadne wyniki.

Główne metody chirurgiczne stosowane w przypadku wodobrzusza to:

  1. Laparocenteza. Wysięk usuwa się przez nakłucie jamy brzusznej pod kontrolą USG. Po operacji zainstalowany jest drenaż. W jednej procedurze usuwa się nie więcej niż 10 litrów wody. Jednocześnie pacjentowi wstrzykuje się kroplowe roztwory soli i albuminę. Powikłania są bardzo rzadkie. Czasami w miejscu nakłucia zachodzą procesy zakaźne. Zabieg nie jest wykonywany przy zaburzeniach krzepnięcia krwi, ciężkich wzdęciach, urazach jelit, przepuklinach brzusznych i ciąży.
  2. Przezszyjkowe przecieranie wewnątrzwątrobowe. Podczas operacji żyły wątrobowe i wrotne są sztucznie przekazywane. U pacjenta mogą wystąpić powikłania w postaci krwawień wewnątrzbrzusznych, posocznicy, przecieku tętniczo-żylnego, zawału wątroby. Nie przepisuj operacji, jeśli pacjent ma guzy wewnątrzwątrobowe lub torbiele, niedrożność naczyń, niedrożność dróg żółciowych, patologie sercowo-płucne.
  3. Przeszczep wątroby. Jeśli wodobrzusze rozwinęło się na tle marskości wątroby, można przepisać przeszczep narządu. Niewielu pacjentów ma szansę na taką operację, ponieważ trudno jest znaleźć dawcę. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do przeszczepu są przewlekłe patologie zakaźne, poważne zaburzenia innych narządów oraz choroby onkologiczne. Odrzucenie przeszczepu jest jednym z najpoważniejszych powikłań.

Leczenie wodobrzusza w onkologii

Przyczyną powstania płynu puchlinowego w guzie może być ściskanie naczyń krwionośnych i limfatycznych jamy brzusznej, a także uszkodzenie otrzewnej przez komórki nowotworowe. W każdym razie w celu skutecznego leczenia choroby konieczne jest całkowite usunięcie złośliwego nowotworu z organizmu..

W leczeniu chorób onkologicznych można zastosować:

  1. Chemoterapia. Chemioterapia jest głównym sposobem leczenia raka otrzewnej, w którym komórki nowotworowe atakują oba płaty błony surowiczej jamy brzusznej. Przepisywane są środki chemiczne (metotreksat, azatiopryna, cisplatyna), które zakłócają procesy podziału komórek nowotworowych, prowadząc w ten sposób do zniszczenia guza. Główny problem polega na tym, że leki te zakłócają również normalny podział komórek w całym organizmie. W efekcie w okresie leczenia pacjent może stracić włosy, mogą pojawić się wrzody żołądka i jelit, a także może rozwinąć się anemia aplastyczna (brak czerwonych krwinek na skutek naruszenia procesu ich powstawania w szpiku kostnym).
  2. Radioterapia. Istota tej metody polega na bardzo precyzyjnym oddziaływaniu promieniowania na tkankę nowotworową, co prowadzi do obumierania komórek nowotworowych i zmniejszenia rozmiaru nowotworu..
  3. Operacja. Polega na usunięciu guza chirurgicznie. Ta metoda jest szczególnie skuteczna w przypadku guzów łagodnych lub gdy przyczyną wodobrzusza jest ucisk naczyń krwionośnych lub limfatycznych przez rosnący guz (jego usunięcie może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta).

Leczenie wodobrzusza w chorobach nerek

Leczenie przewlekłej choroby nerek, która może powodować wodobrzusze, jest prawie zawsze złożonym i długotrwałym procesem. W zależności od rodzaju schorzenia rozstrzyga się o konieczności przepisywania hormonów - glikokortykosteroidów, operacji korygującej ubytki, stałej hemodializy lub innych środków terapeutycznych. Jednak ogólne zasady terapii tych patologii są takie same. Obejmują one następujące wytyczne:

  1. Ograniczenie soli. Ponieważ wydalanie elektrolitów jest upośledzone w przypadku upośledzenia czynności nerek, przyjmowanie nawet niewielkiej ilości soli może prowadzić do zatrzymania płynów i wysokiego ciśnienia krwi. Maksymalna dopuszczalna dawka w przypadku tych chorób wynosi nie więcej niż 1 g / dzień. Kwotę tę można osiągnąć, jedząc świeżą żywność i niesolone napoje..
  2. Regularne monitorowanie substancji toksycznych we krwi. To ćwiczenie pomaga zapobiegać poważnym powikłaniom, takim jak uszkodzenie mózgu (encefalopatia).
  3. Utrzymywanie odpowiedniego wydalania moczu. W przypadku przewlekłego uszkodzenia narządu we krwi człowieka zaczynają gromadzić się toksyczne substancje. Prowadzą do zaburzeń snu, ciągłego osłabienia, obniżonej wydajności i złego stanu zdrowia. Dlatego ważne jest regularne stosowanie diuretyków w celu usprawnienia eliminacji „toksyn”.
  4. Zmniejszenie procesu zapalnego. W przypadku chorób autoimmunologicznych, takich jak zapalenie kłębuszków nerkowych, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, konieczne jest osłabienie funkcji odpornościowych organizmu. Z tego powodu tkanka nerkowa zostanie uszkodzona znacznie mniej. Z reguły w tym celu stosuje się hormony-glikokortykosteroidy (prednizolon, deksametazon) lub leki immunosupresyjne (sulfasalazyna, metotreksat)..
  5. Przyjmowanie leków nefroprotekcyjnych. Inhibitory ACE i ARB, oprócz działania ochronnego na serce, mają podobny wpływ na nerki. Poprawiając stan swoich mikronaczyń, zapobiegają ich dalszemu uszkodzeniu i dystansują hemodializę od pacjenta.

Leczenie wodobrzusza w marskości wątroby

Jednym z głównych etapów leczenia wodobrzusza w marskości wątroby jest wstrzymanie postępu procesu patologicznego w niej i stymulacja odbudowy prawidłowej tkanki wątroby. Jeśli te warunki nie zostaną spełnione, objawowe leczenie wodobrzusza (stosowanie diuretyków i wielokrotne nakłucia terapeutyczne) będzie miało przejściowy efekt, ale ostatecznie wszystko zakończy się śmiercią pacjenta.

Leczenie marskości wątroby obejmuje:

  1. Hepatoprotektory (allochol, kwas ursodeoksycholowy) - leki poprawiające metabolizm w komórkach wątroby i chroniące je przed uszkodzeniem przez różne toksyny.
  2. Niezbędne fosfolipidy (fosfogliv, niezbędne) - odbudowują uszkodzone komórki i zwiększają ich odporność pod wpływem czynników toksycznych.
  3. Flawonoidy (hepaben, caril) - neutralizują wolne rodniki tlenowe i inne toksyczne substancje powstające w wątrobie podczas postępu marskości.
  4. Preparaty aminokwasowe (Heptral, Hepasol A) - pokrywają zapotrzebowanie wątroby i całego organizmu na aminokwasy niezbędne do prawidłowego wzrostu i odnowy wszystkich tkanek i narządów.
  5. Leki przeciwwirusowe (pegazy, rybawiryna) - przepisywane na wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C..
  6. Witaminy (A, B12, D, K) - te witaminy powstają lub odkładają się (magazynowane) w wątrobie, a wraz z rozwojem marskości ich stężenie we krwi może znacznie spaść, co doprowadzi do rozwoju szeregu powikłań.
  7. Dietoterapia - zaleca się wykluczenie z diety pokarmów zwiększających obciążenie wątroby (w szczególności potrawy tłuste i smażone, wszelkiego rodzaju napoje alkoholowe, herbata, kawa).
  8. Przeszczep wątroby to jedyna metoda, która może radykalnie rozwiązać problem marskości wątroby. Należy jednak pamiętać, że nawet po udanym przeszczepie należy zidentyfikować i wyeliminować przyczynę choroby, ponieważ w przeciwnym razie marskość wątroby może również wpływać na nową (przeszczepioną) wątrobę..

Prognoza na całe życie

Rokowanie w przypadku wodobrzusza w dużej mierze zależy od choroby podstawowej. Uważa się za poważne, jeśli pomimo leczenia objętość płynu w jamie brzusznej nadal szybko rośnie. Wartość rokownicza samego wodobrzusza polega na tym, że jego wzrost pogarsza ciężkość choroby podstawowej.

Inny Podział Zapalenia Trzustki